บทที่ 5

“ไงวารี” ประภาวินท์เอ่ยทักทายคนรักเก่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลังจากนั่งไล่สายตามองเธอนานพอสมควรแล้ว ร่างบางตรงหน้าดูซูบผอมอิดโรยไปมากจริง ๆ หน้าตาไม่สดใสเหมือนตอนที่อยู่ด้วยกัน นัยน์ตาของเธอก็แฝงด้วยความเศร้าคล้ายกับมีอะไรในใจ

คิดว่าหนีหายไปจากเขาแล้วจะมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้เสียอีก แต่ดูจากงานที่ทำในตอนนี้ก็พอเดาได้ว่าเธอตกต่ำแค่ไหน หรือไม่ก็รักความสบายจึงเลือกทำงานแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาแล้วเพราะสถานะระหว่างเขากับเธอคือผู้ซื้อกับผู้ขายเท่านั้น

“มาทำหน้าที่ของคุณสิวารี” เขาว่าพร้อมกับเปลี่ยนท่านั่งเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย ใช้มือทั้งสองข้างค้ำยันที่นอนไว้ จับจ้องร่างบางด้วยแววตาว่างเปล่าเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทว่าใครจะรู้ว่าในใจเขานั้นรู้สึกเจ็บปวด ผิดหวัง และเสียใจมากแค่ไหนเพียงคิดว่าผู้หญิงที่เคยรักสุดหัวใจทำงานแบบนี้ เคยผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วน ไม่สิเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เคยรักแต่เธอยังเป็นคนที่เขารักสุดหัวใจเหมือนเดิมต่างหากถึงแม้เธอจะทำให้เขาเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม ความจริงเขาสมควรเกลียดเธอมากกว่าแต่ไม่รู้ทำไมถึงเกลียดไม่ลง มันมีแต่ความโกรธและความเสียใจเท่านั้น ระยะเวลาสี่ปีกว่าไม่ได้ทำให้ความรักของเขาที่มีต่อเธอลดน้อยลงเลยยังคงฝังรากลึกในใจพยายามลบเท่าไรก็ไม่ออก

ส่วนวารีไม่ได้คิดเช่นนั้นกลับคิดว่าชายหนุ่มคงเกลียดเธอเข้ากระดูกคงสมเพชที่เธออุตส่าห์ทิ้งเขามา แต่กลับมีชีวิตตกต่ำจนถึงขั้นขายศักดิ์ศรีกิน พยายามข่มความรู้สึกกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนเปล่งเสียงปฏิเสธไปทั้งที่ยังเบนหน้าหนีไปทางอื่น “ฉะ..ฉันไม่ทำแล้วค่ะ”

“แต่ผมจ่ายเงินไปแล้ว” คำปฏิเสธจากคนรักเก่าพานทำให้ประภาวินท์อารมณ์เสียขึ้นมาดื้อ ๆ เพราะคิดว่าเธอรังเกียจเขา หากเป็นแขกคนอื่นเธอคงอ้าแขนรับด้วยความเต็มใจ

“ฉันจะโอนเงินคืนให้คุณค่ะ” วารีเองก็ยังยืนยันคำเดิมไม่ใช่ว่าเธอรังเกียจเขา แต่กลัวหัวใจตัวเองต่างหากกลัวว่าจะกลับไปอยู่จุดเดิม กว่าจะทำใจให้ชินกับการไม่มีเขาได้มันโคตรทรมานและยากเย็นแสนเข็ญทั้งที่ในใจเธอโคตรจะโหยหาเขา

ตลอดระยะเวลาสี่ปีกว่าไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่คิดถึงเขา หากแม้ทำได้ตอนนี้อยากจะกระโจนเข้าไปกอดให้หายคิดถึง แต่ก็ทำได้แค่คิดในใจตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว นัยน์เศร้าหมองปรายมองใบหน้าผู้ชายที่รักสุดหัวใจอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพื่อจดจำใบหน้าเขาไว้ ก่อนพยายามฝืนขาอันแข็งทื่อหมุนตัวเดินออกไป

“อ๊ะ!” ทว่าก้าวเท้าเดินได้เพียงสองสามก้าวเท่านั้นเสียงหวานก็ต้องหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกอีกคนตามมาคว้าหมับที่ต้นแขน แล้วดึงให้หันไปเผชิญหน้าพร้อมสาดคำพูดทิ่มแทงใจ “ทำไม หรือเพราะผมเป็นผัวเก่าคุณเลยไม่รับงาน”

“…” ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้ากันแน่น แววตาสั่นระริกคล้ายกับกำลังจะหลั่งน้ำตาออกมาช้อนขึ้นมองหน้าผู้ชายอันเป็นที่รักด้วยความเจ็บปวด เสียใจ ไม่คิดจะตอบโต้กลับเพราะที่เขาพูดมาเป็นความจริงทั้งหมด

โดยไม่รู้เลยว่าท่าทางนิ่งเงียบเหมือนไม่สนไม่แคร์อะไรของเธอยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของอีกคนให้ลุกโชนด้วยไฟแห่งความโกรธ นัยน์ตาที่ว่างเปล่าแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวจนดูน่ากลัวทำเอาวารีรู้สึกหวาดหวั่นไม่น้อยเพราะไม่เคยเห็นเขาในมุมแบบนี้มาก่อนสักครั้ง

“ปะ..ปล่อยฉันนะคะ” มือเรียวพยายามแกะมือหนาออกจากต้นแขนพัลวันร้องบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่ยิ่งเธอพยายามเท่าไรมือหนาก็ยิ่งบีบต้นแขนแรงขึ้นเท่านั้นราวกับจะให้มันแหลกคามืออย่างไงอย่างนั้น ความกลัวเริ่มเข้าเกาะกลุ้มหัวใจดวงน้อยอย่างห้ามไม่ได้ ผู้ชายตรงหน้าในตอนนี้เหมือนไม่ใช่คนที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิดเขาดูน่ากลัวมาก ๆ

ฟันคมขบเข้าหากันแน่นข่มความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วแขน ก่อนออกแรงดึงแขนจากการจับกุมพลางใช้มืออีกข้างแกะมือหนาไปด้วย นัยน์ตาสั่นระริกส่งเว้าวอนร่างสูงสุดฤทธิ์หวังว่าเขาจะใจอ่อน “ปะ..ปล่อยฉันค่ะคุณปราณ ฉันไม่รับงานนี้แล้ว ฉันจะคืนเงินให้คุณ”

คำพูดและสายตาเว้าวอนของร่างบางใช้ไม่ได้ผลกับประภาวินท์สักนิด ตอนนี้จิตใจและสมองของเขาถูกความโกรธเข้าครอบงำหมดแล้ว ยิ่งเธอพยายามหลีกหนีเขาก็ยิ่งอยากกักขังเธอไว้จะไม่ยอมให้เธอหายไปเหมือนในอดีตอีกเด็ดขาด นัยน์ตาแข็งกร้าวจับจ้องใบหน้าเรียวด้วยความรู้สึกโกรธเคือง กดเสียงพูดอย่างเย้ยหยัน

“เรามารำลึกความหลังกันหน่อยไหมวารี แต่ผมมีค่าตอบแทนให้คุณด้วยนะ น้ำละ 300,000 พอไหม”

สิ้นเสียงพูดประภาวินท์ก็ลากร่างบางไปเหวี่ยงขึ้นเตียงอย่างไร้ความอ่อนโยน แล้วตามขึ้นไปคร่อมไว้ รวบมือเรียวทั้งสองกดตรึงเหนือศีรษะเล็กทุยด้วยมือเพียงข้างเดียว ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนวารีไม่ทันได้ตั้งตัวสักนิด แรงกระแทกกับที่นอนทำให้เธอรู้สึกจุกและเจ็บบริเวณท้องน้อยกับแผ่นหลังไม่น้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอเจ็บเท่ากับคำพูดของเขา

คำพูดหยามเหยียดที่หลุดออกจากริมฝีปากหนาบาดลึกลงกลางหัวใจดวงน้อย ๆ จนเจ็บจี๊ด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดเผาะลงบนแก้มนวลด้วยความรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ ถูกคนอื่นมองว่าเป็นผู้หญิงไม่ดียังไม่เจ็บเท่าถูกคนที่รักพูดจาหยามเหยียด ในสายตาของเขาเธอคงกลายเป็นผู้หญิงหิวเงินยอมขายศักดิ์ศรีแลกเงินไปแล้ว แต่ทั้งหมดทั้งม้วนเธอก็ไม่คิดโกรธและโทษเขาเลยสักนิดทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ก็เพราะเธอทำตัวเอง

แคว่ก!

“ปะ..ปล่อยวา”

“ฮึก! อย่าทำแบบนี้เลย” เธอเปล่งเสียงเว้าวอนทั้งน้ำตา พยายามออกแรงดีดดิ้นในตอนที่ร่างสูงใช้มืออีกข้างฉีกทึ้งชุดเดรสบนร่างกายพลางโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ขบเม้มลำคอระหงโดยไม่สนใจสักนิดว่าเธอจะยินยอมหรือไม่ มือเรียวพยายามขืนออกจากการกดตรึงเพื่อผลักไสคนด้านบน แต่ยิ่งขัดขืนเขาก็ยิ่งกระทำรุนแรงมากขึ้นไม่ถึงนาทีชุดเดรสของเธอก็ขาดวิ่นตามด้วยบราปีกนกที่ถูกเขาดึงกระชากออกจากตัวแล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ใยดี

“ยะ..อย่าทำแบบนี้วาขอร้อง” ใบหน้าเรียวที่อาบไปด้วยหยาดน้ำตาส่ายไปมาระรัว พร่ำอ้อนวอนคนด้านบนซ้ำ ๆ หวังว่าจะมีสักครั้งที่เขานึกเห็นใจยอมหยุดการกระทำ ทว่าใบหน้าเรียวก็ต้องเหยเกในวินาทีต่อมาเมื่อถูกฟันคมขบกัดบนเนื้อนวลอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแปลบ นอกจากเขาจะไม่ฟังเสียงขอร้องอ้อนวอนของเธอแล้ว หนำซ้ำยังทำทุกอย่างด้วยความรุนแรงราวกับจะให้ร่างกายเธอแหลกลาญคามือนี่เขากำลังเอาคืนเธออยู่ใช่ไหม “อึก วะ..วาเจ็บ”