เรื่องที่ลืมเมื่อเจ็ดปีก่อน

[เกวลิน]

บรื้นนน!! เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นขณะที่กำลังโลดแล่นด้วยความเร็วอยู่บนถนนใหญ่ ฉันที่นั่งอยู่ฝั่งข้างๆคนขับได้แต่นั่งพิงเบาะรถพลางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย

แม้ว่าเสียงเครื่องยนต์หรือเสียงแอร์รถดังขนาดไหน แต่บรรยากาศในรถกลับเงียบจังเลยแฮะ แต่แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ฉัน…ไม่อยากได้ยินอะไรจากคนเห็นแก่ตัวข้างๆทั้งนั้น ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ

ขวับ!! เมื่อกี้หลังจากที่ขึ้นมาบนรถแล้ว คุณคิมหันต์เขายื่นของบางอย่างมาให้ฉันด้วยล่ะ ตั้งแต่ได้มันมาฉันก็ถือมันไว้ในมือแน่นไม่ปล่อยเลย

'ยาคุมฉุกเฉิน!!'

สิ่งที่อยู่ในมือฉันตอนนี้ มันตอกย้ำความจริงบางอย่างขึ้นมาได้ชัดเจน ความจริงที่ว่าฉัน…เป็นแค่สิ่งของสำหรับเขาเท่านั้นสินะ ฉันแค่เผลอลืมมันไปชั่วขณะจริงๆ เผลอลืมไปเลยว่าฉัน…คือคนที่เขาเกลียด และฉันเอง…ก็ควรรู้สึกแบบนั้นกับเขาด้วยสิ ฉันเองก็เกลียดเขา เกลียดเขามาตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำนี่ แต่ทำไมนะ…ทำไมความจริงข้อนี้มันถึงทำให้ฉันรู้สึกหน่วงที่อกข้างซ้ายก็ไม่รู้ ฉัน…ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด!!

ฟุ่บ!! ฉันเอนตัวลงกับเบาะรถอีกครั้ง ก่อนจะพยายามหลับตาลงไปด้วยความอ่อนล้า

เฮ้อออ! ทำไมมันเหนื่อยแบบนี้นะ? ไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจต่างหากล่ะ! ฉันขอหลับไม่ตื่นตลอดไปเลยได้มั้ยนะ?

ปี๊นนน!!! เพิ่งหลับตาลงไปได้ไม่นาน จู่ๆฉันกลับต้องสะดุ้งขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินเสียงบีบแตรรถดังเข้ามาในโสตประสาท

พรึ่บ!! ฉันลืมตาขึ้นมามองดูสถานการณ์ตรงหน้า ทันทีที่ลืมตาขึ้นมาสายตาก็ดันไปสบเข้ากับแสงไฟหน้ารถบรรทุกขนาดใหญ่ที่กำลังแล่นด้วยความเร็วอยู่ฝั่งตรงกันข้าม แสงที่ส่องเข้ามาในตามันสว่างจ้าจนทำให้ฉันแสบตาไปหมด

“โอ้ย!!” ฉันยกมือขึ้นมาปิดตาเอาไว้เพื่อป้องกันแสงไฟส่องเข้ามาในตา

…และทันใดนั้นเองจู่ๆความรู้สึกแน่นหน้าอกมันก็ก่อเกิดขึ้นมากับร่างกายฉัน ฉันรู้สึกแน่นหน้าอกมากๆจนหายใจไม่ออกเลยด้วยซ้ำ และในขณะเดียวกันนั้นมันก็มีความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวฉัน

“ฮึกๆๆฮือออ!” ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้ มันเหมือนกับความฝันที่ฉันเคยฝันไปเมื่อวันก่อนไม่มีผิด เป็นภาพตอนที่ฉันอยู่บนรถกับแม่ และฉันก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่ดังมาจากข้างๆตัวอีกแล้ว

ทำไมจู่ๆความฝันนี้ถึงได้ผุดเข้ามาในหัวฉันได้อีกแล้วล่ะ?

“แม่เหรอ?”

“ฮึกๆ! เกวลูก! เราไปหาพ่อกันนะลูก ฮือออ”

“พ่อเหรอ? แฮ่กๆ! พ่ออยู่ไหนเหรอคะแม่?”

“ฮึกฮือออ!!”

“อึก! มะ…แม่! แฮ่กๆ! แม่~”

ปี๊นนนน!!! ฉันได้ยินเสียงแตรรถอีกแล้ว เสียงบีบแตรจากรถบรรทุกที่วิ่งใกล้เข้ามาหาเราสองคนเรื่อยๆไม่มีชะลอเลย ไม่นะ! ถ้ารถบรรทุกคันนั้นยังวิ่งตรงเข้ามาหาเราไม่หยุดแบบนั้น ฉันกับแม่ต้องแย่แน่ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นมันต้อง…

โครม!!! รถบรรทุกคันนั้นวิ่งเข้าชนรถของเราสองคนอย่างจัง แรงกระแทกที่กระทบกันมันทำให้รถที่ฉันนั่งกับแม่กระเด็นกระดอนไปไกลหลายตลบ ความรู้สึกเจ็บปวดโลดแล่นไปทั่วทั้งร่างกายฉัน ทำไมฉันถึงได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการโดนรถชนได้ดีขนาดนี้เลยล่ะ? สิ่งที่ฉันเห็นในความทรงจำตอนนี้…มันเป็นแค่ความฝันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไม…ทำไมฉันถึงรู้สึกเจ็บมากขนาดนี้กันนะ?

‘แม่!!!’

ความทรงจำต่อมาที่ผุดขึ้นมาในหัว คือเสียงของผู้ชายคนหนึ่ง ในตอนที่ฉันกำลังประสบกับความเจ็บปวดจากการโดนรถชนอยู่ในรถ ฉันเหลือบไปเห็นร่างของผู้ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามาทางรถของเรา

‘แม่!!!’

เดี๋ยวนะ! ทำไมร่างของผู้ชายที่ฉันเห็นในความทรงจำมันถึงได้คุ้นตาขนาดนี้ล่ะ ไหนจะเสียงร้องตะโกนของผู้ชายคนนั้นที่ดังขึ้นมานั่นอีก ทุกอย่างมันดูคุ้นไปหมด

ยิ่งผู้ชายคนนั้นวิ่งเข้ามาใกล้มากเท่าไร ภาพใบหน้าของเขาในหัวฉันก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น ชัดเข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนในที่สุด…

…ฉันเห็นแล้ว ฉันเห็นหน้าของผู้ชายคนนั้นแล้ว

หมับ!! ฉันรู้สึกได้ว่ามือที่กำลังปิดตาของตัวเองเอาไว้ถูกกระชากออกไปอย่างแรง และทันทีที่ฉันลืมตาขึ้นมาเห็นคนตรงหน้า มันทำให้ฉันมั่นใจในภาพความทรงจำที่เห็นก่อนหน้านี้ ฉันมั่นใจว่าผู้ชายที่ฉันเห็นในความทรงจำ…คือคุณคิมหันต์!! เป็นเขาไม่ผิดแน่!!

“เกวลิน! เป็นอะไร?!”

นี่มัน…ไม่ใช่ความฝันนี่ ฉันจำได้แล้ว! เหตุการณ์ที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนี้…คือความจริงทุกอย่าง มันคือเหตุการณ์ตอนที่ฉันกับแม่โดนรถชนเมื่อเจ็ดปีก่อน เหตุการณ์ที่ฉันเคยลืมไปถึงเจ็ดปี ฉัน…จำได้แล้ว!!

“แฮ่กๆๆ!! คุณคิมหันต์! ทำไม…ทำไมคุณถึงไปอยู่ที่นั่นได้ล่ะ?” ฉันเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปด้วยความรู้สึกสงสัยและสับสนไปหมด อีกทั้งความรู้สึกแน่นหน้าอกมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนฉันหายใจแทบไม่ได้เลย

ทำไม…ทำไมคุณถึงไปโผล่ในอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อนได้ล่ะ? คุณคิมหันต์

“เธอพูดอะไรของเธอ?”

“อึก! แฮ่กๆๆ!!” ความรู้สึกแน่นหน้าอกมันทวีคูณขึ้นกว่าเดิม จนฉันไม่สามารถนั่งอยู่บนรถได้อีกต่อไป มันอึดอัดไปหมด! คงจะดีกว่านี้ถ้าฉันได้ออกไปจากรถคันนี้ให้เร็วที่สุด

ปึงๆๆ!! ฉันหันไปเปิดประตูเพื่อหวังจะออกไปจากตรงนี้ แต่กลับต้องร้อนรนมากกว่าเดิม จนเผลอทุบประตูรถอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรับรู้ได้ว่าประตูรถถูกล็อคจากฝั่งคนขับ

“แฮ่กๆๆ!! เปิดประตู!!” ฉันหอบหายใจอย่างแรงพลางตะโกนบอกคนข้างๆให้ปลดล็อคประตูรถ

“เกวลิน! เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ?!”

“ฉันบอกให้เปิดประตูไง!!” ฉันโพล่งตะโกนใส่คนข้างๆออกไปซะเสียงดังลั่นรถจนคนตัวสูงชะงักไปเลย

ปึง!! คุณคิมหันต์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปปลดล็อคประตูรถ ทันทีที่ได้ยินเสียงปลดล็อคประตูรถแล้ว ฉันก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูแล้ววิ่งออกมาจากรถอย่างไว

ตึก!ตึก!ตึก! ฉันตะเกียกตะกายพาร่างของตัวเองออกมาจากรถ ก่อนจะมานั่งหอบหายใจอยู่ที่ริมถนนข้างทาง

“แฮ่กๆๆ!! ฮึกๆๆ” ฉันหอบหายใจเข้าไปในปอดอย่างบ้าคลั่ง บวกกับน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมาพร้อมๆกับความทรงจำต่างๆมากมายที่ผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุดไม่หย่อน

ฉัน…จำได้แล้วว่าตอนนั้นแม่ฉันกำลังจะพาฉันไปที่ไหน? ฉันจำได้แล้ว…ว่าทำไมตอนนั้นแม่ถึงร้องไห้ออกมาไม่หยุด? สิ่งที่ฉันเคยลืมไปเมื่อเจ็ดปีก่อน ฉันจำมันได้แทบทุกอย่างเลย แต่ความจริงที่ฉันจำได้ขึ้นมา…มันกลับสร้างความเจ็บปวดให้ฉันมากจริงๆ มากจนฉันยอมรับมันไม่ไหวแล้ว

ขวับ!! ในขณะที่ฉันกำลังยืนเท้าเข่าหอบหายใจและร้องไห้ออกมาราวกับคนเสียสติ ร่างทั้งร่างของฉันกลับถูกกระชากให้หันกลับไปมองคนตัวสูง ที่วิ่งตามฉันออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

“เกวลิน เธอเป็…”

“ฉันจำได้แล้ว! ฮึกๆ วันที่เกิดอุบัติเหตุ ฮึก ฉัน…จำได้แล้ว!! ตอนนั้น…ฮึก…ตอนนั้นแม่จะพาฉัน…”

หมับ!! ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยคำพูดในหัวออกไปได้หมด คนตัวสูงกลับดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดเขาไว้แน่น

“ลืมมันไปซะ เกวลิน! เธอ…ต้องลืมมันไปซะ!!”

“ฮึกๆๆ! คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้วใช่มั้ย? ฮือออ ทำไมคุณไม่บอกฉัน? ฮึกๆฮืออ” ฉันหวนนึกถึงคำพูดที่คุณคิมหันต์เคยพูดกับฉันไว้ เรื่องที่เขาบอกให้ฉันเตรียมตัวรับมือกับความเจ็บปวดที่จะตามมา มันคือเรื่องนี้ใช่มั้ย?

มัน…เจ็บปวดอย่างที่เขาว่าจริงๆ ฉันรับมือกับความจริงข้อนี้ไม่ไหวจริงๆ…