หงุดหงิด

[คิมหันต์]

ตืดๆๆ!! หลังจากที่ส่งเกวลินเข้าห้องน้ำไปได้สักพักหนึ่ง ผมก็ออกมาจัดการธุระของตัวเองต่อที่โซฟา นั่งไปได้แค่แปบเดียวก็ต้องมารำคาญเสียงมือถือของเกวลินที่ดังรบกวนไม่หยุดไม่หย่อน จนผมต้องก้มลงไปจัดการกับมันจนได้

‘ทิวเขา’ ตอนแรกผมก็ว่าจะก้มลงไปกดปิดเสียงหรือวางสาย แต่ทันทีที่เห็นชื่อของคนที่โทรมาเท่านั้นแหละ ผมคงปล่อยไปเฉยๆไม่ได้แล้วล่ะ

หึ! ทิวเขาเหรอ? ผมได้ยินชื่อเด็กคนนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ เขาเป็นลูกชายคนเดียวของบริษัทฝ่ายคู่แข่ง ที่ผ่านมาผมไม่ได้สนใจอะไรกับเด็กคนนี้สักเท่าไรและไม่คิดว่าเด็กอย่างเขาจะกล้าต่อกรอะไรกับฝ่ายเรา แต่เหมือนว่าผมจะประมาทเด็กคนนี้ไปสินะ หึ! แต่วิธีที่เด็กคนนั้นใช้เล่นงานฝ่ายเรามันก็…สมกับเป็นเด็กจริงๆ!

แต่ก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่ทำผมประหลาดใจไม่น้อย เรื่องที่เด็กคนนั้นรู้จักกับเกวลิน สองคนนั้นเป็นเพื่อนกันสินะ! พอมาคิดเอาตอนนี้ก็พอเดาออกว่าสองคนนั้นรู้จักกันได้ยังไง? ทั้งเกวลินและเด็กคนนั้นเรียนมหาลัยเดียวกัน คณะบริหารเหมือนกัน ดูจากที่เรียกชื่อแทนกันเมื่อวาน…คงจะสนิทสนมกันมากเลยสินะ!!

ติ๊ด!! ผมยกมือถือขึ้นมากดรับสาย ก่อนจะกดเปิดลำโพงให้เสียงดัง แล้ววางมันกลับลงไปบนโต๊ะตรงหน้าอย่างเดิม

[“เกว! เกวอยู่ไหนเหรอ? มาเจอทิวหน่อยได้มั้ย? ไม่สิ! ทิวไปหาเกวได้มั้ย? ทิวอยากจะอธิบายเรื่องเมื่อวานให้เกวเข้าใจอ่ะ“]

หึ! เกว…ทิว… ฟังแล้วน่าหงุดหงิดชะมัด! ใครอนุญาติให้นายมาเรียกคนของฉันแบบนั้นกัน!

“…”

[“ฮัลโหล! เกว! เกวฟังทิวอยู่รึเปล่า?”]

“อยากจะอธิบายอะไรก็ว่ามาสิ!”

[“แกเป็นใคร? มารับโทรศัพท์เกวได้ยังไง? แล้วเกวอยู่ไหน? ทำไมเกวไม่มารับโทรศัพท์เองล่ะ?”] หึ! น้ำเสียงร้อนรนแบบนี้ น่าฟังกว่าเยอะเลย

“เกวลินเหรอ? เกวลินก็…อาบน้ำอยู่น่ะ!”

[“นี่แก…ทำอะไรเกว!? แกเป็นใครกันแน่ฮ่ะ!?”]

“ฉันเหรอ? หึ! ฉันว่านายน่าจะรู้จักฉันดีเลยนะ ทิวเขา!”

[“แกรู้จักฉันได้ยังไง?”]

“นายเป็นถึงลูกชายคนเดียวของบริษัทคู่แข่งเลยนะ ฉันจะไม่รู้จักได้ยังไงล่ะ?”

[“แก…คิมหันต์เหรอ?!!”]

“หัวไวดีนี่! ว่าแต่…นายเห็นของขวัญที่ฉันส่งกลับไปให้นายรึยังล่ะ?”

[“เรื่องข่าว…ฝีมือแกสินะ!”]

“เฮอะ! ฉันขอถอนคำพูดเมื่อกี้ที่บอกว่านายหัวไวล่ะกันนะ!”

[“แกทำแบบนี้ทำไม?”]

“ถามแบบนี้มันไม่ขี้โกงไปหน่อยเหรอ? ทีนายยังแอบซื้อข้อมูลของโรงแรมฉันไปปล่อยข่าวฉันยังไม่ถามนายสักคำเลยนะ!”

[“คิดว่าทำแบบนี้เรื่องมันจะจบรึไง?”] พูดแบบนี้…แปลว่าจะไม่ยอมจบง่ายๆสินะ

“ทำไม? จะแอบเอาข่าวของฉันไปปล่อยอีกรึไง? คราวนี้ให้ฉันบอกข้อมูลดีๆให้นายเอามั้ย? เอาเป็น…พาร์ทต่อจากข่าวที่ฉันเอาผู้หญิงเข้าโรงแรมเมื่อวาน”

[“พูดบ้าอะไรของแกฮ่ะ!?”]

“หึ! นายไม่อยากรู้เหรอว่าผู้หญิงที่ฉันลากเข้าโรงแรมมาด้วยเป็นใคร?”

ฟุ่บ!! ผมลุกออกจากที่นั่งบนโซฟา ก่อนจะหยิบมือถือที่เปิดสายค้างไว้ขึ้นมาไว้กับตัว แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนทันที เมื่อกี้…เสียงน้ำไหลหยุดไปสักพักแล้ว ผมเลยคิดว่าเกวลินน่าจะออกมาจากห้องน้ำแล้วแน่ๆ และตอนนี้ก็คงจะกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องสินะ

[“นี่แก…อย่าบอกนะว่าผู้หญิงในข่าวคือ…”]

ปัง!! ผมเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างแรง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาด้วยความพอใจ เมื่อเปิดประตูเข้าไปเจอกับแผ่นหลังเรียบเนียนของเกวลิน ที่ตอนนี้กำลังยืนหันหลังแต่งตัวอย่างที่ผมคิดไว้จริงๆ

“คุณคิม! นี่คุณเข้ามาได้ยังไงเนี่ย? ฉันแต่งตัวอยู่ ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” คนตัวเล็กที่มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นผม ก่อนจะรีบร้อนคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่ใกล้ๆมาปิดร่างของตัวเองเอาไว้

หึ! เสียงร้องตะโกนที่ดังชัดแจ่วของเกวลินมันทำให้ผมอดที่จะยกยิ้มมุมปากขึ้นมาไม่ได้จริงๆ เพราะเสียงของเธอมันดังมาก ดังจนผมมั่นใจว่ามันทำให้คนที่อยู่ในสายตอนนี้ได้ยินเสียงของเกวลินผ่านมือถือได้แน่ๆ

ฟึ่บ!! ผมยกมือถือขึ้นมาแนบหูเอาไว้ ก่อนจะพูดบางอย่างออกไปกับปลายสาย

“เสียงดังฟังชัดขนาดนี้ คงพอจะเดาออกแล้วสินะ ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใครกันแน่!”

[“นี่แกทำอะไรเกว? ไอ้…”]

ติ๊ด!! เมื่อพูดในสิ่งที่อยากจะพูดออกไปหมดแล้ว ผมก็รีบกดตัดสายลงทันที ไม่อยู่รอฟังเด็กนั่นด่าผมหรอก

“นั่นมันมือถือฉันนี่! คุณเอามาได้ยังไง? แล้วเมื่อกี้คุณคุยกับใคร?” ท่าทีของเกวลินดูกังวลขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเลย นี่คงจะรู้อยู่แล้วสินะว่าใครโทรมาหาตัวเอง

“ทิวเขา เมื่อกี้เด็กคนนั้นโทรมาหาเธอน่ะ แต่ฉันรับสายให้แล้วล่ะ ฉันบอกไปว่า…เธอกำลังอาบน้ำอยู่”

“อะไรนะ?! คุณพูดแบบนั้นได้ยังไง? ไม่สิ! คุณถือวิสาสะมายุ่งกับโทรศัพท์คนอื่นมั่วซั่วแบบนี้ได้ยังไงกัน?” เกวลิน! ฉันไม่ชอบท่าทีของเธอตอนนี้เลยนะ เธอไม่พอใจที่ฉันรับโทรศัพท์เธอ หรือไม่พอใจที่ฉันบอกกับเด็กคนนั้นว่าเธออยู่กับฉันกันแน่!!

“ฉันต้องขออนุญาตเธอด้วยรึไง? ทั้งตัวเธอและของของเธอทุกอย่าง…เป็นของฉัน!! ลืมไปแล้วเหรอฮ่ะ!?”

“คุณมัน…น่าเกลียดที่สุด” หึ! เกลียดเหรอ? ทีเมื่อคืนยังกอดฉันแน่นด้วยท่าทีที่ชอบฉันมากอยู่เลย มาตอนนี้จะบอกว่าเกลียดฉันงั้นเหรอ?

ตึก!ตึก!ตึก! ผมค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเกวลินอย่างเชื่องช้า พลางใช้สายตาจ้องเขม็งไปยังคนตรงหน้าไม่พักละสายตา

“คนที่ควรจะต้องขออนุญาตคือเธอมากกว่านะเกวลิน ไม่ว่าเธอจะทำอะไรที่ไหนหรือจะอยู่กับใครหน้าไหนก็ตาม เธอก็ต้องบอกฉันสิ!”

ฟึ่บ!! ผมเอื้อมมือออกไปลูบไล้ใบหน้าเนียนของเกวลินอย่างแผ่วเบา แม้ว่ามันจะเป็นสัมผัสที่แผ่วเบาขนาดไหนก็ตาม แต่ท่าทีของคนตัวเล็กตรงหน้าตอนนี้กลับสั่นเทาขึ้นมาด้วยความกลัวและโกรธอย่างเห็นได้ชัด

หึ! เธอกลับมามองฉันด้วยสายตาแบบนี้อีกแล้วนะ เกวลิน

“อะไรที่ฉันอนุญาต…เธอก็ทำ อะไรที่ฉันไม่อนุญาต…เธอก็ไม่ควรทำ อย่างเช่น…เรื่องเด็กที่ชื่อทิวเขานั่น! ฉันไม่ค่อยชอบให้เธอเข้าไปยุ่งกับมันสักเท่าไรเลยนะ”

“…”

“เธอรู้ใช่มั้ย…ว่าสิ่งที่เธอควรทำต่อจากนี้คืออะไรหืม?”

“…” ดวงตาแข็งกร้าวและน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเกวลินตอนนี้ มัน…น่าหงุดหงิดชะมัด!!

“ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย? เกวลิน!”

“ฮึก! เข้าใจค่ะ!” เสียงเล็กตอบออกมาด้วยความสั่นเครือ แม้จะฟังดูน่าหงุดหงิด แต่ก็น่าพอใจมากเช่นกันที่เธอเชื่อฟังฉัน

“หึ! ดีมาก!! รีบแต่งตัวซะ แล้วเดี๋ยวฉันจะพาไปซื้อมือถือเครื่องใหม่!”

“คุณหมายความว่ายังไง? ทำไมต้องซื้อเครื่องใหม่ด้วย?”

ปัง!!! ผมไม่ตอบแต่กลับเขวี้ยงมือถือของเกวลินที่อยู่ในมือทิ้งไปอย่างแรง จนมือถือเครื่องนั้นแตกกระจายเละเทะไม่เหลือชิ้นดี! ซึ่งนั้นเป็นเจตนาที่ผมตั้งใจตั้งแต่แรกแล้วล่ะ

“คุณคิมหันต์! นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณฮ่ะ!?”

“ถ้าไม่ทำแบบนี้ เด็กคนนั้นก็คงจะติดต่อเธอไม่เลิกน่ะสิ แล้วถ้าเป็นแบบนั้น…ฉันจะไม่พอใจเอามากๆเลยนะ เกวลิน”

“คุณมัน…บ้าที่สุด!!”