เรื่องที่จำขึ้นมาได้ 1

เหตุการณ์เมื่อเจ็ดปีก่อน

เรื่องราวที่ผุดขึ้นมาในหัวฉันมันคือเหตุการณ์ตอนที่ฉันเกิดอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นมันน่าสะเทือนใจมาก จนฉันเกิดอาการช็อคและลืมมันไป แต่ตอนนี้…ฉันจำเหตุการณ์นั้นได้แล้ว แม้จะจำรายละเอียดทุกอย่างไม่ได้แม่นยำ แต่ฉันจำได้ดีว่าตอนนั้น…ฉันเกิดอุบัติเหตุได้ยังไง? และรู้ด้วยว่าตอนนั้น…แม่กำลังจะพาฉันไปไหน?

ภายในบ้านหลังเล็กของฉัน เดิมทีในบ้านหลังนี้มีกันอยู่สามคน มีพ่อ แม่ และฉัน ครอบครัวเราไม่ใช่ครอบครัวร่ำรวยอะไร แต่ฉันก็รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขในบ้านหลังนี้มากๆเลยล่ะ

แต่เมื่อไม่นานมานี้…บ้านที่ควรจะมีกันสามคน กลับหลงเหลือไว้เพียงแค่ฉันกับแม่แค่สองคนเท่านั้น เพราะเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน ฉันสูญเสียพ่อไปเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ การสูญเสียครั้งนี้มันสร้างความทรมานใจให้ฉันกับแม่มาก เราเสียใจมากที่ต้องสูญเสียคนที่รักไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ตัวฉันเองก็เสียใจมาก แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะเสียใจมากกว่าฉัน…ก็คงเป็นแม่เนี่ยแหละ

ตั้งแต่พ่อเสียไป แม่ก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องไม่ไปไหน นี่ก็ผ่านมาตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้ว แต่แม่ก็ยังไม่ออกมาให้เห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันกลัว…กลัวว่าแม่จะเป็นอะไรไปอีกคน

ก๊อกๆๆ!! ฉันยืนเคาะประตูหน้าห้องของแม่ พร้อมกับถาดอาหารในมือเอาไว้

“แม่คะ! เกวเอาข้าวมาให้ แม่ทานอะไรหน่อยนะ เดี๋ยวเกววางข้าวไว้หน้าห้อง แม่อย่าลืมออกมากินด้วยนะคะ!”

“…” ฉันไม่รู้เลยว่าแม่ได้ยินมั้ย? เพราะไม่มีเสียงอะไรตอบรับกลับมาจากคนในห้องเลย

ฟึ่บ!! ฉันตัดสินใจก้มลงไปวางถาดข้าวที่เตรียมมาให้หน้าประตูห้อง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันหลังเดินออกมาจากหน้าห้องของแม่

“เกว~” เดินไปได้สักพักฉันกลับต้องชะงักฝีเท้าด้วยความแปลกใจ เพราะจู่ๆเสียงตะโกนเรียกชื่อฉันของแม่ก็ดังลอดออกมาจากห้อง

“แม่~”

“เข้ามาหาแม่หน่อยสิลูก”

แอ๊ดดด!! ฉันไม่รอช้าที่จะเปิดประตูเข้าไปหาแม่ด้วยความดีใจ ฉันได้ยินเสียงแม่เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเลยนะ เพราะแม่เอาแต่เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ฉันเลยไม่ได้เจอแม่และไม่ได้ยินเสียงของแม่มาตั้งแต่นั้นมาเลยล่ะ

“แม่คะ!” ฉันร้องเรียกแม่พลางกวาดสายตาไปทั่วห้องเพื่อตามหาคนเป็นแม่ ก่อนจะเห็นว่าคนที่ตามหากำลังนั่งส่งยิ้มหวานมาให้ฉันอยู่บนเตียง

“มานั่งใกล้แม่สิลูก!”

ฟุ่บ!! ฉันเดินเข้าไปนั่งลงบนเตียงข้างๆแม่อย่างว่าง่าย

“แม่…ดีขึ้นแล้วใช่มั้ยคะ?” ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง

“แม่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยนะเกว” แม่พูดพลางยกมือขึ้นมาลูบผมฉันอย่างเบามือ

แม้คนเป็นแม่จะพูดแบบนั้น ทั้งยังยกยิ้มมุมปากมาให้ฉันอีกด้วย แต่แววตาของแม่กลับเศร้าหมองอย่างเห็นได้ชัด

“แม่~” ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย แค่เห็นแม่เศร้าฉันก็อดเศร้าใจตามแม่ไม่ได้จริงๆ ฉันรู้ว่าแม่เสียใจมาก แต่ฉันก็ไม่อยากให้แม่จมปลักอยู่กับความเศร้านี้มากจนเกินไป มากเกิน…จนอาจจะทำร้ายตัวแม่ได้

“เกว แม่มีของจะให้ลูกด้วยนะ”

“ของ? ของอะไรเหรอคะ?”

ฟึ่บ!! แม่ไม่ตอบอะไร แต่กลับยิ้มมาให้ฉันอย่างเดิม แล้วลุกขึ้นเดินตรงไปหยิบเสื้อตัวหนึ่งที่ถูกแขวนเอาไว้หน้าตู้เสื้อผ้าใกล้ๆตัว

“แม่เตรียมชุดสวยๆไว้ให้เกวเปลี่ยนด้วยนะ” แม่พูดพลางยื่นชุดเดรสตัวยาวสีขาวลายลูกไม้น่ารักมาให้ฉัน

ทันทีที่เห็นเดรสสีขาวในมือแม่ ความรู้สึกแปลกใจและสงสัยก็ผุดขึ้นมาในหัวฉัน …ชุดเดรสที่แม่กำลังยื่นมาให้ฉัน มันเหมือนกับชุดเดรสที่ถูกสวมอยู่บนตัวแม่ไม่มีผิด

จะว่าไป…เหมือนว่าฉัน…จะสังเกตเห็นความผิดปกติบนตัวแม่ได้หลายอย่างเลยล่ะ ทั้งชุดเดรสสีขาวตัวยาวที่แม่สวมอยู่ มันไม่ใช่สไตล์เสื้อผ้าที่แม่ชอบเลย ไหนจะสไตล์การแต่งหน้าที่ผิดแปลกไปจากวันปกติ นี่ก็ไม่ใช่สไตล์การแต่งหน้าที่แม่เคยแต่งอยู่ประจำ ผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกดัดลอนยาวสลวย และแม่…ไม่ชอบดัดหรือลอนผมเลย แต่วันนี้แม่กลับทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบและไม่เคยทำมาก่อน ฉันไม่ได้จะบอกว่าไม่สวยหรอกนะ แต่เพราะมันสวยมากไงล่ะ มันถึงได้ดูผิดปกติ

หนึ่งอาทิตย์ก่อน แม้กระทั่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันยังได้ยินเสียงร้องไห้ของแม่อยู่เลย แต่ตอนนี้แม่กลับแต่งตัวสวย และยิ้มแย้มออกมาได้ซะงั้น แม้ว่าแววตาของแม่จะไม่ได้ยิ้มตามเลย แต่รอยยิ้มที่ผุดออกมามันแปลกมาก ดูไม่ปกติเลยจริงๆ

“วันนี้ทำไมแม่ถึง…แต่งตัวสวยจังเลยล่ะคะ?”

ฟึ่บ!! แม่ยิ้มออกมาก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้รอยยิ้มและน้ำเสียงของแม่มัน…ดูแปลกไป แปลก…จนฉันแอบขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ก็วันนี้…เป็นวันสำคัญของเราไงเกว~”

“วัน…สำคัญ? หมายถึง…วันเกิดเหรอคะ?” วันสำคัญที่แม่ว่าคือวันอะไรกันนะ? ไม่ใช่วันเกิดฉันแน่ๆ เพราะวันเกิดฉันเพิ่งผ่านไปเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง วันเกิดของฉัน…คือวันเดียวกันกับที่พ่อเสียชีวิต เพราะงั้นไม่ใช่วันเกิดฉันแน่ๆ วันเกิดแม่ก็ไม่ใช่เหมือนกัน แล้ววันสำคัญที่ว่า…คือวันอะไรล่ะ?

“ฮ่าๆๆ! ไม่ใช่สักหน่อยลูก ไม่ใช่วันเกิดหรอก” จู่ๆแม่ก็หัวเราะออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆ แววตาของแม่ดูแปลกไปจากปกติมาก เป็นแววตาที่ดูแข็งกร้าวปนเศร้าๆแปลกๆ แม่ของฉันมักจะมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่อ่อนโยนอยู่เสมอ แต่นี่ไม่ใช่! ตอนนี้แม่…ดูไม่เหมือนแม่คนเดิมเลย

“ถ้าไม่ใช่วันเกิด แล้ว…มันคือวันอะไรเหรอคะ?”

ขวับ!! แม่ไม่ตอบฉันอีกแล้ว แต่แม่กลับวางชุดเดรสไว้ใกล้ตัวฉัน แล้วหันหลังเดินตรงไปยังลิ้นชักหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่อีกฝั่งของเตียง ฉัน…มองตามแผ่นหลังของแม่ไปอย่างไม่ละสายตาด้วยความสงสัยและประหลาดใจ ในท่าทีที่เปลี่ยนไปของแม่

ครืดดด!! ฉันเห็นแม่เดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะได้ยินเสียงเปิดลิ้นชักดังขึ้นตามมา

“วันนี้เรา…จะไปหาพ่อกันไง~”

ขวับ!! ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นแม่หันกลับมาพร้อมกับเข็มฉีดยาขนาดเล็กในมือ และฉันยิ่งเตลิดเข้าไปใหญ่ เมื่อเริ่มเข้าใจในคำพูดที่แม่พยายามจะสื่อก่อนหน้านี้

ไปหาพ่องั้นเหรอ? เราจะไปหาพ่อกันได้ยังไง? ในเมื่อพ่อ…ในเมื่อพ่อ…จากพวกเราไปแล้ว

ฟุ่บ!! ร่างกายของฉันมันขยับตัวลุกขึ้นเดินถอยหลังหนีคนเป็นแม่โดยทันที

“แม่~ แม่…จะทำอะไร…อั้ก!”

ฉึก!! เหมือนว่าฉันจะช้ากว่าคนเป็นแม่ไปแค่นิดเดียว ทันทีที่แม่เห็นว่ามันลุกขึ้นออกมาจากเตียง แม่ก็รีบวิ่งตรู่เข้าหาฉัน แล้วแทงเข็มที่อยู่ในมือเข้ามาที่ต้นแขนของฉันอย่างจังจนฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดร้าวไปทั่วต้นแขน

“เกว ฮึก! เราไปหาพ่อกันเถอะลูก พ่อกำลังรอเราอยู่นะเกว!”

“แม่! ฮึกๆ แม่…ทำแบบนี้ทำไม? ฮึกฮือออ” น้ำตามันไหลพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งกลัว ทั้งเสียใจ และสับสนงงงวยกับการกระทำที่ขาดสติของคนเป็นแม่ไปหมด

ฉันรู้ว่าแม่เสียใจ ฉันเข้าใจว่าแม่กำลังเศร้าที่ต้องสูญเสียพ่อไป แต่ทำไม…ทำไมแม่ไม่นึกถึงใจฉันเลย

ตุบ!! ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ถูกฉีดเข้ามาเมื่อกี้หรือเปล่า แต่จู่ๆร่างกายฉันเริ่มอ่อนแรงลงทันควัน จนฉันล้มลงไปนั่งกองอยู่กับพื้น ดวงตาทั้งสองข้างของฉันก็พร่ามัวขึ้นมา เหมือนว่าสติของฉัน…ก็จะเริ่มเลือนลางลงไปทุกที

“ฮึกๆ แม่ขอโทษนะเกว ฮึก แม่พยายามแล้ว แต่ทุกอย่างมันก็สูญเปล่าหมดเลย ฮึก แม่เสียใจจริงๆที่ช่วยพ่อไม่ได้ ฮึกๆ แม่เสียใจ แม่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพ่อ ฮึก แม่ขอโทษเกว เรา…ไปหาพ่อกันเถอะนะลูก” แม่พูดอะไรของแม่น่ะ ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด

“แม่~ อะฮึกๆ มะ…แม่~” ฉันที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้นพยายามร้องเรียกหาแม่ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา และน้ำตาก็ค่อยๆไหลออกมาอาบแก้มอย่างหยุดไม่อยู่ อีกทั้งสติที่เหลืออันน้อยนิดของฉันก็พลันมลายหายไปจนสิ้น

ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่สติจะหายไป คือภาพของแม่ที่กำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ข้างกายฉันไม่ห่าง

ฉัน…รู้ว่าแม่กำลังเสียใจ ฉันรู้ว่าแม่รักพ่อมาก และรู้ว่าแม่คงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพ่อ แต่…แม่ยังมีฉันนะ แม่ไม่เคยรักฉันบ้างเลยเหรอ? ทำไมแม่ถึงไม่คิดถึงฉันบ้าง? ทำไม…ทำไมแม่ถึงทำกับฉันแบบนี้?!!