ตอนที่ 2: นทีไม่ยอมสยบ

ตอนที่ 2: นทีไม่ยอมสยบ

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนกว้าง ไม่ได้ช่วยให้จิตใจของนทีสดใสขึ้นเลยสักนิด ชายหนุ่มซุกหน้าลงกับหมอนใบโต ส่งเสียงครางฮือในลำคอด้วยความอัดอั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่โรงแรมหรูยังคงตามมาหลอกหลอนจนเขานอนแทบไม่หลับ ทั้งสายตาเผด็จการของคุณปู่ แววตานิ่งสนิทของไอ้พี่คิรากร และที่น่าโมโหที่สุดคือคำท้าพนันบ้าบอนั่น!

‘สามเดือนงั้นเหรอ? เหอะ! ฝันไปเถอะว่าคนอย่างนทีจะยอมก้มหัวให้’

ร่างโปร่งลุกพรวดขึ้นจากเตียง สะบัดผ้าห่มออกอย่างแรงจนมันหล่นไปกองกับพื้น นทีรีบจัดการตัวเองในห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองธรรมดาๆ แล้วก้าวฉับๆ ลงมาที่ชั้นล่างของบ้านตระกูลอนันต์กุล บ้านทรงโมเดิร์นหลังใหญ่ที่วันนี้ดูเงียบเชียบกว่าปกติ ทว่ากลิ่นหอมของกาแฟและอาหารเช้าที่ลอยมาจากห้องอาหาร บอกให้รู้ว่าผู้ปกครองของเขากำลังรวมตัวกันอยู่ด้านใน

นทีสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจอันน้อยนิดคืนมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอาหาร

ภาพที่เห็นคือ ‘ธนกฤต’ ผู้เป็นพ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจในไอแพด ส่วน ‘พิมพ์ชนก’ คุณแม่ยังสวยกำลังจัดวางจานผลไม้ นทีไม่รอช้า เขาตรงดิ่งเข้าไปคุกเข่าลงข้างๆ เก้าอี้ของคนเป็นพ่อทันที มือสองข้างเกาะแขนเสื้อผู้เป็นพ่อไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลาติดหวานบัดนี้พยายามคั้นความน่าสงสารออกมาอย่างเต็มที่

"พ่อครับ...แม่ครับ ช่วยนทีด้วยเถอะนะ นทีไหว้ล่ะ" ชายหนุ่มครางแผ่ว ทำตาปริบๆ หวังความเห็นใจ

ธนกฤตละสายตาจากหน้าจอไอแพดก้มลงมองลูกชายคนโต เขาลอบถอนหายใจยาว วางอุปกรณ์สื่อสารลงบนโต๊ะ "เรื่องเมื่อคืนใช่ไหมเจ้านะ? พ่อบอกแกแล้วไงว่าเรื่องนี้ผู้ใหญ่เขาคุยกันไว้หมดแล้ว"

"แต่นี่มันชีวิตทั้งชีวิตของผมเลยนะพ่อ! พ่อจะยอมให้คุณปู่จับผมมัดตราสังข์ส่งให้ใครก็ไม่รู้เหรอ? ผมเป็นผู้ชายนะพ่อ แล้วพี่คิรากรเขาก็...เขาก็ดูหน้าดุ ดิบ เถื่อน (ถึงจะใส่สูทก็เถอะ) แถมยังเผด็จการจะตายไป พ่ออยากเห็นลูกชายคนโตต้องไปนั่งอมทุกข์อยู่ในบ้านคนอื่นเหรอครับ?" นทีรัวคำพูดออกมาเป็นชุด พลางหันไปส่งสายตาอ้อนวอนผู้เป็นแม่ "แม่ครับ...แม่ช่วยพูดกับพ่อหน่อยสิ แม่รักนทีที่สุดไม่ใช่เหรอ"

พิมพ์ชนกมองลูกชายด้วยแววตาอาทร เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วลูบหัวนทีเบาๆ "นทีลูก...แม่เข้าใจความรู้สึกของลูกนะ แต่อำนาจเด็ดขาดในบ้านนี้เป็นของคุณปู่ ลูกก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งท่านหรอก ขนาดพ่อของลูกเองยังต้องยอมเลย"

"แต่แม่ครับ..."

"อีกอย่างนะลูก..." พิมพ์ชนกขัดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้นทีรู้สึกเสียวสันหลัง "พี่คิรันเขาก็ไม่ได้แย่อะไรเลยนะ ออกจะหล่อเหลา เอาการเอางาน โปรไฟล์ระดับบริหารตระกูลกีรติวัฒน์ สาวๆ ในเมืองกรุงอยากได้เขาเป็นสามีกันทั้งนั้น แม่ว่าลูกได้คนเก่งๆ แบบนั้นมาดูแลก็ดีออกนะลูก"

"แม่! นี่แม่เข้าข้างฝั่งนู้นเหรอครับ?!" นทีปล่อยมือจากแขนพ่อ ลุกขึ้นยืนทำท่าจะทุบโต๊ะแต่ก็ต้องยั้งมือไว้ ความหวังที่จะให้พ่อแม่ช่วยพังทลายลงคาทันที ทุกคนในบ้านนี้ยอมจำนนต่อสัญญาทาสของคุณปู่หมดแล้ว!

"เอาน่าเจ้านะ...ลองเปิดใจดูหน่อย ปู่เขาเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แกอยู่แล้ว" ธนกฤตตัดบทพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม เป็นสัญญาณว่าการเจรจาสิ้นสุดลง

"แหมๆๆ ...แต่เช้าเลยนะพี่ชายเรา"

เสียงใสๆ ที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นจากประตูห้องอาหาร ‘น้ำหนาว’ น้องสาวตัวแสบในชุดนักเรียนมัธยมปลายเดินนวยนาดเข้ามา ในมือถือแก้วนมสด เธอมองพี่ชายที่กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยสายตาหยอกล้อ

"ยุ่งน่าเจ้าน้ำ! ไปกินนมแล้วไปโรงเรียนเลยไป" นทีตวัดเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิด

น้ำหนาวไม่ฟัง เสียงหัวเราะคิกคักเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบาง เธอเดินมาประชิดตัวพี่ชายแล้วใช้ศอกสะกิดสีข้างเบาๆ "ทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนไปได้ นึกว่าหนูไม่รู้เหรอเรื่องเมื่อคืนน่ะ...คุณปู่เล่าให้ฟังหมดแล้วนะ โห! พี่นทีขี่ม้าสามศอกไปคว้าผู้ชายระดับท็อปของประเทศมาได้เนี่ย ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"คว้าบ้าคว้าบออะไร! โดนบังคับเฟ้ย!"

"โถ่...ทำเป็นบ่น พี่คิรากรเนี่ยนะ ทั้งหล่อ รวย หุ่นงี้แซ่บเวอร์! ขาเดฟยาวรี สูงตั้งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เดินคู่นะอย่างกับหลุดมาจากรันเวย์ปารีสแฟชั่นวีค พี่นทีสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบห้า...ยืนด้วยกันคงเหมือนคนแคระกับยักษ์อบอุ่นแน่ๆ เลย อร๊าย! คิดแล้วฟินแทน" น้ำหนาวทำท่าบิดตัวไปมาอย่างล้อเลียน

"ยัยน้ำหนาว! อยากโดนยึดค่าขนมใช่ไหม!" นทีแยกเขี้ยวใส่ ยิ่งน้องสาวพูดถึงรูปร่างหน้าตาของไอ้พี่คิรากร ภาพในหัวตอนที่อีกฝ่ายโน้มตัวลงมาประชิดที่ระเบียงจนได้กลิ่นน้ำหอมแนว Woody ก็แล่นกลับเข้ามาจนหัวใจมันเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่ง นทีรีบสลัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ นั้นออกไป

"ไม่คุยด้วยแล้ว! ไปเรียนดีกว่า อยู่บ้านนี้แล้วประสาทจะรับประทาน!"

นทีโวยวายลั่น ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจและกุญแจรถสปอร์ตคันหรูที่รอดพ้นจากการโดนยึด (เพราะเขายอมมางานเมื่อคืน) เดินจ้ำอ้าวออกจากบ้านตรงไปยังลานจอดรถทันที เสียงหัวเราะไล่หลังของน้ำหนาวยิ่งเป็นตัวเร่งให้เขาอยากไปพ้นๆ จากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดัง

เสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตสีน้ำเงินเข้มคำรามลั่นก่อนจะดับลง นทีก้าวลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งจนร่ำๆ ว่าจะไปฆ่าใครได้ ชายหนุ่มเดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นจามจุรี ซึ่งเป็นที่สิงสถิตประจำของแก๊งเพื่อนสนิท

ที่โต๊ะนั้น มีกลุ่มชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว ‘ภีม’ หนุ่มแว่นสายวิชาการกำลังนั่งกดเครื่องคิดเลขคำนวณสูตรฟิสิกส์อย่างเอาเป็นเอาตาย ‘ต้นน้ำ’ หนุ่มหน้าหวานสายเรียบร้อยกำลังนั่งจดเลกเชอร์ และคนสุดท้าย ‘เจเจ’ หัวโจกสายเสเพลประจำกลุ่ม ทรงผมลุคแบดบอย เสื้อช็อปวิศวะตัวใหญ่ถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด นั่งกระดิกเท้าพาดโต๊ะอย่างสบายอารมณ์

"เฮ้ยๆ ...ไอ้คุณชายนทีมาโน่นแล้ว แหม วันนี้หน้าเบี้ยวมาเป็นส้นตึกเลยนะมึง" เจเจทักขึ้นเป็นคนแรกพลางหัวเราะร่าเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อน

นทีทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อนอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เอาหัวซบลงกับโต๊ะอย่างหมดสภาพ

"พวกมึง...กูอยากตาย" นทีครวญครางเสียงอู้อี้

ภีมละสายตาจากสูตรฟิสิกส์ ดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย "เป็นอะไรของมึงวะร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นมึงสภาพนี้ รถพังหรอ? หรือโดนสาวหักอก?"

"หนักกว่านั้นเยอะ..." นทีเงยหน้าขึ้นมา ตาคู่กลมคลอไปด้วยความอัดอั้น "กู...กำลังจะโดนจับหมั้น"

"ห๊ะ!!!" ทั้งสามเสียงประสานขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แม้แต่ต้นน้ำที่กำลังตั้งใจจดเลกเชอร์ยังถึงกับทำปากกาหล่นพื้น

"หมั้น? ยุค 2026 เนี่ยนะมึง? มึงโดนคลุมถุงชนหรอวะ?" ต้นน้ำถามด้วยความตกใจ

"เออดิ...คุณปู่กูจับกูหมั้นกับหลานชายของเพื่อนสนิทท่าน เดือนหน้านี้แล้วด้วย" นทีฟุบหน้าลงอีกรอบ

เจเจขมวดคิ้ว ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง "เดี๋ยวๆ นะนที...มึงบอกว่า ‘หลานชาย’ งั้นหรอ? แสดงว่าคู่หมั้นมึงเป็นผู้ชาย?"

"เออ...พี่คิรากร ตระกูลกีรติวัฒน์"

พอชื่อตระกูลหลุดออกจากปากนที ทั้งโต๊ะก็เงียบกริบไปสามวินาที ก่อนที่ภีมจะเบิกตากว้าง "กีรติวัฒน์? เจ้าของเครือโรงแรมหรูและอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศเนี่ยนะ? เฮ้ย...นั่นมันอภิมหาเศรษฐีเลยนะมึง! แล้วพี่คิรากรนี่ใช่คนที่เพิ่งลงนิตยสาร Forbes Forbes ยี่สิบนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงป่ะวะ? ที่หล่อๆ นิ่งๆ ทรงแด๊ดดี้ปะ?"

"เออ! ไอ้นั่นแหละ! หล่อตายล่ะ...เก๊กชะมัดยาก เผด็จการที่สุด!" นทีพ่นลมหายใจออกทางปากอย่างแรงเมื่อคิดถึงใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นนั่น "เมื่อคืนกูโวยวายแทบตาย แต่มันกลับนั่งจิบชาหน้านิ่ง แล้วเสือกตอบคุณปู่ไปว่า ‘ผมไม่มีปัญหาครับ’ โห...กูงี้ควันออกหูเลยมึง แถมพอกูตามไปเคลียร์ที่ระเบียง มันยังมาท้าพนันกูอีกว่าภายในสามเดือนจะทำให้กูรักมันให้ได้ ถ้าทำไม่ได้มันจะยกเลิกงานแต่งให้"

เจเจได้ฟังดังนั้นก็ตาเป็นประกาย ทุบโต๊ะดังปัง "เฮ้ย! น่าสนุกว่ะมึง!"

"สนุกบ้านมึงสิเจเจ! กูเครียดจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย ขืนปล่อยไว้แบบนี้กูต้องกลายเป็นสะใภ้...เออ ไม่ใช่ ดิ! กลายเป็นคู่หมั้นไอ้บ้านั่นจริงๆ แน่ กูกับมันไม่ได้รักกันนะเว้ย!" นทีโวยวาย

ต้นน้ำมองนทีด้วยความเห็นใจ "แล้วมึงจะทำยังไงต่อล่ะนที ในเมื่อทางผู้ใหญ่เขาตกลงกันไปหมดแล้ว ขัดใจคุณปู่มึงก็รู้ว่าบ้านแตกแน่ๆ"

บรรยากาศที่โต๊ะกลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง นทีนั่งกุมขมับ คิดหาทางออกอย่างไรก็คิดไม่ตก จะหนีออกจากบ้านก็คงโดนตัดเงินและยึดรถ ไม่มีทางรอดแน่ๆ

ในตอนนั้นเอง เจเจก้มหน้าลงมาใกล้ๆ นที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบฉบับเสเพลตัวพ่อผุดขึ้นบนใบหน้า ชายหนุ่มตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ

"นที...กูมีไอเดีย"

นทีเงยหน้ามอง "ไอเดียอะไรของมึง?"

เจเจขยับยิ้มกว้าง นัยน์ตาฉายแววสนุกสนานก่อนจะเอ่ยประโยคเด็ดที่ทำให้นทีถึงกับตาวาว

"ถ้าอยากให้คนแก่ถอนหมั้น...มึงต้องทำตัวเหลวไหลให้เขารับไม่ได้!"

"เหลวไหล? ยังไงวะ?" ภีมแทรกขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็คิดดูดิ๊..." เจเจเริ่มร่ายแผนการ "พวกตระกูลผู้ดีเก่า ไฮโซระดับนั้น เขาต้องการคู่หมั้นที่เรียบร้อย เพียบพร้อม มีหน้ามีตาในสังคมใช่ไหมล่ะ? แต่มึง...ไอ้นที ลูกชายคนโตตระกูลอนันต์กุล เด็กวิศวะสุดแสบ ถ้ามึงเปลี่ยนตัวเองเป็นเด็กดื้อ สายเที่ยวกลางคืน กินเหล้า เมามาย ทำตัวเสเพล หลุดกรอบทุกอย่างที่พวกผู้ใหญ่คาดหวัง มึงคิดว่าฝั่งนู้นเขาจะยังอยากได้มึงไปเป็นสะใภ้...เอ้ย ไปเป็นคู่หมั้นอยู่ป่ะวะ?"

นทีนิ่งฟัง สมองเริ่มประมวลผลตามคำพูดของเพื่อนสนิท ภาพลักษณ์ของคิรากรที่ดูเนี้ยบกริบ สะอาดสะอ้าน ทุกอย่างต้องเพอร์เฟกต์ ถ้าหากต้องมาเจอกับคู่หมั้นที่ทำตัวนักเลงเหลวไหล ไร้สาระ ไปวันๆ คนรักภาพพจน์แบบนั้นต้องทนไม่ได้แน่ๆ!

"เออ...จริงของมึงด้วยว่ะเจเจ" นทีเริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเดียวกันค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าหวาน "ถ้ากูทำตัวแย่ๆ จนไอ้พี่คิรากรมันทนไม่ไหว มันนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายวิ่งไปขอเลิกงานหมั้นกับคุณปู่เอง โดยที่กูไม่ต้องออกแรงขัดคำสั่งคุณปู่ให้โดนด่าเลยสักนิด!"

"ใช่ไหมล่ะ!" เจเจตบมือ "คืนนี้เลยเป็นไง? ประเดิมร้านเจ๊ตุ่มหน้ามอ...เหล้าต้ม เบียร์วุ้น จัดให้หนัก เอาให้ภาพลักษณ์คุณชายอนันต์กุลพังพินาศไปเลย!"

"จัดไปเพื่อน! คืนนี้กูจะปล่อยผี!" นทีประกาศกร้าว ความอัดอั้นตันใจหายไปเป็นปลิดทิ้ง แทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เอาคืนคู่หมั้นจอมเก๊ก

ทว่า...นทีคงลืมคิดไปอย่างหนึ่งว่า คนระดับคิรากรที่คุมบังเหียนธุรกิจระดับแสนล้านได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แผนการเด็กๆ ของเด็กมหาวิทยาลัยปีสาม...จะคุมเขาอยู่จริงๆ หรือ? หรือว่านี่จะเป็นการเดินเข้าหากับดักที่อีกฝ่ายวางไว้โดยที่เขาไม่รู้ตัวกันแน่!