Novelas de พิมพ์ใจ

ตอนที่ 5: ห้องแต่งตัวที่ปิดตาย“ดุจังเลยนะครับ... แต่ก็เอาสิ ถ้าคุณคิดว่าขังผมไว้ได้ ก็ลองดู”คำท้าทายแสนอวดดีหลุดออกจากริมฝีปากสีพีชที่บวมเจ่อ ภัทรช้อนตากลมโตที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความซ่านกระสันขึ้นสบ นัยน์ตาพราวระยับแฝงความซุกซนแม้ว่าขาทั้งสองข้างจะเริ่มสั่นระริกจากการถูกรุกรานเมื่อครู่ ปลายนิ้วเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยลากไล้ไปตามสันกรามคมของคนตรงหน้าอย่างยั่วเย้าเสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องอยู่ในลำคอแกร่ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะขบขัน แต่มันคือเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ถูกกระตุกหนวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า นัยน์ตาสีรัตติกาลของมังกรวาวโรจน์จนน่าขนลุก สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“เด็กอวดดี”มังกรกระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดจนภัทรเผลอหดคอหนี ทว่าฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่ท้ายทอย บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นรับจุมพิตที่หนักหน่วงและดุดันยิ่งกว่าเดิมริมฝีปากหยักบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ฟันคมขบกัดริมฝีปากล่างอย่างแรงจนภัทรเผยอปากร้องประท้วง เปิดโอกาสให้เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานภายในโพรงปาก ลิ้นหนาเกี่ยวตวัดหยอกล้อ ตักตวงลมหายใจของ

ตอนที่ 4: รันเวย์นี้มีคนหวงเสียงรัวชัตเตอร์ดังแข่งกับจังหวะเพลงอีดีเอ็มบีตหนักๆ ที่เปิดคลอสร้างบรรยากาศ แสงแฟลชสาดกระทบเรือนร่างสมส่วนที่กำลังโพสท่าอยู่กลางเซ็ตถ่ายทำ สตูดิโอขนาดใหญ่คลาคล่ำไปด้วยทีมงานนับสิบชีวิตที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าที่ของตน ทว่าศูนย์กลางของสายตาทุกคู่กลับรวมอยู่ที่จุดเดียว... ‘ภัทร’ นายแบบตัวท็อปของวงการที่กำลังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่หน้าเลนส์กล้องคอนเซปต์ซัมเมอร์วันนี้คือความเปียกปอนที่แฝงความเย้ายวน ภัทรอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ถูกทีมงานฉีดน้ำพรมจนเปียกชุ่ม เนื้อผ้าบางเบาแนบลู่ไปกับสัดส่วนเพรียวบาง เผยให้เห็นทรวดทรงและผิวเนื้อขาวจัดรำไร กางเกงยีนส์สีซีดรัดรูปขับให้เรียวขาดูยาวและดึงดูดสายตา เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเปียกลู่ล้อมกรอบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงบางเบาริมฝีปากสีพีชเผยอยิ้มส่งให้กล้อง นัยน์ตากลมโตฉายแววซุกซนและมั่นใจ ทุกท่วงท่าการขยับตัวลื่นไหลราวกับมีมนตร์สะกด ปลายนิ้วเรียวเสยผมเปียกชื้นขึ้นลวกๆ ก่อนจะแอ่นสะโพกพิงกับฉากหลังที่เป็นอะคริลิกใส หยดน้ำกลิ้งผ่านลำคอระหงลงมาตามร่องอกที่โผล่พ้นรอยแยกของสาบเสื้อ“ดีมากครับน้องภัทร! สายตาแบบนั้นแห

ตอนที่ 3: กลิ่นสบู่เด็กกับความอดทนที่ร้าวรานแสงแดดอ่อนยามเช้าตรู่พยายามแทรกตัวผ่านผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้มเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง ทว่าความสว่างเพียงริ้วบางๆ ไม่อาจทำลายบรรยากาศเงียบสงบและกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของอาณาจักรมาเฟียได้ ด้านนอกบานประตูไม้เนื้อแข็ง ศิลายืนประสานมือไว้ด้านหน้าด้วยท่วงท่าสงบนิ่งราวกับรูปปั้น รักษาระยะห่างและทำหน้าที่อารักขาความปลอดภัยอย่างเคร่งครัดภายในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับห้องน้ำ มังกรยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานยักษ์ที่สะท้อนภาพเรือนร่างสูงใหญ่ หยดน้ำเกาะพราวบนลาดไหล่กว้างและแผงอกกำยำที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงรั้ง รอยแผลเป็นจางๆ หลายจุดบนผิวเนื้อสีคร้ามแดดบอกเล่าเรื่องราวการผ่านโลกมืดมาอย่างโชกโชน ผ้าขนหนูผืนเล็กถูกโยนทิ้งลงตะกร้าอย่างไม่ไยดี ร่างหนาสวมเพียงกางเกงสแล็กสีดำสั่งตัดเข้ารูป เข็มขัดหนังแบรนด์เนมยังไม่ได้ถูกรูดรัด ปล่อยให้ขอบกางเกงร่นต่ำหมิ่นเหม่บนสะโพกสอบ เผยให้เห็นแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องวีเชพที่ขยับเกร็งตามจังหวะการหายใจเข้าออกมือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ยังชื้นน้ำลวกๆ น้ำหยดหนึ่งไหลกลิ้งจากปลายผมลงมาตามสันกราม ค้างอยู่ตรงลูกกระเ

ตอนที่ 2: อาณาเขตมาเฟียกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีเหลืองมัสตาร์ดถูกลากผ่านพรมเปอร์เซียราคาเหยียบหลักล้านด้วยฝีมือของชายชุดดำร่างยักษ์ ตามมาด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมอีกนับสิบใบที่เรียงรายเข้ามาในห้องนอนกว้างขวาง ศิลายืนประสานมือไว้ด้านหน้า สายตาจดจ้องมองความวุ่นวายขนาดย่อมที่กำลังเกิดขึ้นในอาณาเขตส่วนตัวของนายใหญ่“ระวังใบนั้นหน่อยนะคุณศิลา ข้างในมีสกินแคร์ลูกรักของผมทั้งนั้น ถ้าแตกไปหาซื้อยากมากเลยนะ”ภัทรนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาปลายเตียงกว้าง ปลายนิ้วเรียวกรีดกรายชี้สั่งการอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีความเกรงกลัวต่อสถานที่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและอำนาจมืดเลยสักนิด ศิลารับคำเสียงเรียบ ก่อนจะพยักหน้าให้ลูกน้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วรีบไสหัวออกไปให้พ้นห้องเมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งปิดลง ความเงียบก็โรยตัวเข้ามาแทนที่ ภัทรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองห้องนอนโทนสีทึมที่เชื่อมต่อกับห้องนอนของมังกรโดยตรง มีเพียงประตูบานเลื่อนกั้นกลางเอาไว้ตามข้อตกลงริมฝีปากบางเหยียดยิ้ม ร่างโปร่งเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าบิวท์อินขนาดใหญ่ นิ้วเรียวไล่ไปตามไม้แขวนเสื้อ ก่อนจะหยุดลงที่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่ง เนื

ตอนที่ 1: ข้อเสนอสีเพลิงห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรูถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยับสะท้อนลงบนโต๊ะอาหารไม้เนื้อแข็ง ทว่าความงดงามตระการตาเหล่านั้นกลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อยเจ้าสัววิฑูรย์กระดกน้ำเปล่ารวดเดียวครึ่งแก้ว ฝ่ามือหนาที่วางทาบอยู่บนหน้าตักขยับยุกยิกด้วยความประหม่า ข้างกันคือคุณหญิงดาริกาที่ลอบถอนหายใจพลางจัดทรงผมที่เป๊ะอยู่แล้วให้เข้าที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีเพียงร่างโปร่งในชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีแดงเบอร์กันดีที่นั่งไขว่ห้าง แกว่งแก้วไวน์ในมือเล่นอย่างไม่ยี่หระ‘ภัทร’ ทอดสายตามองแสงไฟยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครผ่านกระจกบานโต ปลายนิ้วเรียวเคาะจังหวะเบาๆ บนขอบแก้วแก้วคริสตัล... น่าเบื่อ การถูกผู้จัดการส่วนตัวลากตัวออกมาจากกองถ่ายกลางคันเพื่อมานั่งรอใครบางคนเป็นเรื่องที่ชวนหงุดหงิดที่สุดบานประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกกว้างพร้อมกับชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาตั้งแถวขนาบข้างประตูอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิในห้องคล้ายจะลดฮวบลงกะทันหันเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทก

ตอนที่ 15: สัญชาตญาณในเงามืด [20+++]ปัง!เสียงบานประตูเหล็กสองชั้นถูกกระชากปิดจากด้านนอกดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องเก็บเวชระเบียน เสียงโลหะหนักอึ้งกระแทกเข้ากับวงกบสั่นสะเทือนไปถึงพื้นคอนกรีต ตามด้วยเสียงกุกกักของแม่กุญแจที่ถูกคล้องและสับล็อกอย่างแน่นหนาพรึ่บ!หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่เคยกะพริบติดดับตรงโถงทางเดินด้านนอกดับพรึบลงกะทันหัน แสงสว่างเส้นสุดท้ายที่ลอดผ่านช่องใต้ประตูหายวับไป โลกทั้งใบถูกกลืนกินด้วยความมืดมิดสนิทในเสี้ยววินาที ไร้ซึ่งแสงใดๆ เล็ดลอดเข้ามาแม้แต่แสงจันทร์ชลธรเบิกตากว้างในความมืด อากาศเย็นเยียบและกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เสียงฝีเท้าปริศนาด้านนอกย่ำห่างออกไปเรื่อยๆ จนกลืนหายไปกับความเงียบงันของชั้นใต้ดิน“ภัทร...” น้ำเสียงหวานสั่นสะท้าน มือเรียวปัดป่ายไปในอากาศอย่างไร้ทิศทาง ความหวาดกลัวต่อพื้นที่แคบและความมืดมิดพุ่งทะยานบีบรัดก้อนเนื้อในอกซ้ายจนหายใจไม่ออกขวับ!ท่อนแขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดในความมืด ดึงกระชากร่างโปร่งให้ถลาเข้ามาปะทะแผงอกกว้างอย่างรุนแรง ภัทรก้าวถอยหลัง ดันแผ่นหลังบางของชลธรให้กระแทกชิดกับชั้นเหล็กเก็บเอกสาร แขนอีกข้างยกขึ้นกั

ตอนที่ 14: ทางเชื่อมใต้ดินตัวเลขดิจิทัลสีแดงบนหน้าปัดเหนือประตูลิฟต์โดยสารค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอย่างเชื่องช้า จากชั้น 1 เลื่อนลงสู่ B1... B2... และหยุดลงที่ B3ติ๊ง...เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นพร้อมกับบานประตูเหล็กเคลือบสีเทาที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ไอความเย็นยะเยือกที่แฝงไปด้วยกลิ่นอับชื้นของพื้นปูนและสนิมเหล็กลอยปะทะเข้ากับใบหน้าทันทีที่ช่องว่างเปิดกว้าง ทางเดินทอดยาวเบื้องหน้าถูกฉาบด้วยแสงสลัวจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ ที่กะพริบติดดับเป็นจังหวะส่งเสียงครางหึ่งน่ารำคาญ หยากไย่เกาะเกี่ยวย้อยลงมาจากฝ้าเพดานที่เต็มไปด้วยคราบน้ำฝนรั่วซึม ที่นี่คือชั้นใต้ดินส่วนลึกที่สุดของโรงพยาบาล พื้นที่หวงห้ามที่ถูกปิดตายและใช้เป็นเพียงสถานที่เก็บเวชระเบียนเก่าและเศษซากอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เสื่อมสภาพชลธรยืนนิ่งอยู่หน้าประตูลิฟต์ ปลายเท้าที่สวมรองเท้าหนังชะงักค้าง นัยน์ตาสีอ่อนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจ้องมองลึกเข้าไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกเต้นผิดจังหวะ ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อสมองดึงเอาภาพความทรงจำสีเลือดในคืนที่ฝนตกหนักและถนนที่มืดสนิทเมื่อเจ็ดปีก่อนขึ้นมาฉายซ้ำ ภาพซากรถที่บิดเบ

ตอนที่ 13: กล้องวงจรปิดความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลพ่นไอเย็นจัดจนอุณหภูมิลดต่ำลงแตะสิบแปดองศาเซลเซียส เสียงครางหึ่งๆ ของเซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ดังสะท้อนไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแผงหน้าจอมอนิเตอร์นับร้อยจอ แสงสีฟ้าจากจอภาพสาดกระทบโครงหน้าคมคายของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์ทรวงอกที่ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องภัทรล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋ากางเกงสแลก นัยน์ตาสีดำสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมจดจ่ออยู่กับภาพวิดีโอขาวดำบนหน้าจอหลัก สันกรามคมขบเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดนูน แผ่รังสีอำมหิตกดทับจนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่นั่งควบคุมเมาส์อยู่ถึงกับเหงื่อตกทั้งที่อากาศหนาวเหน็บชลธรยืนกอดอกอยู่เคียงข้าง ไหล่บางห่อเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกักเก็บความอบอุ่น นัยน์ตาสีอ่อนจับจ้องภาพบนจอไม่กะพริบ ทว่ากล้ามเนื้อทุกส่วนกลับตึงเครียดจากเหตุการณ์จดหมายขู่สีเลือดเมื่อเช้า จู่ๆ ความอบอุ่นก็ทาบทับลงบนลาดไหล่ เสื้อกาวน์สีขาวตัวหนาที่มีกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ของภัทรถูกนำมาคลุมทับร่างของเขาอย่างเงียบเชียบชลธรช้อนตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าหล่อเหล

ตอนที่ 12: เกมประสาทของ P.K.กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยปะปนกับไอเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ ไม่ได้ช่วยให้ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นตลอดทางเดินของแผนกศัลยกรรมทรวงอกลดลงเลยแม้แต่น้อยชลธรก้าวเท้าไปตามพื้นกระเบื้องยางสีสว่างด้วยจังหวะที่เร็วกว่าปกติ สองมือล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา พยายามเว้นระยะห่างจากร่างสูงใหญ่ที่เดินขนาบข้าง ทว่าไม่ว่าจะเบี่ยงตัวหลบไปทางซ้ายหรือขวา ท่อนแขนแกร่งภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มก็คอยขยับตามมาต้อนให้อยู่ในรัศมีไม่เกินหนึ่งช่วงแขนเสมอ“เดินช้าๆ” น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องอยู่เหนือศีรษะ“ผมมีเคสต้องไปรีวิวต่อ กรุณาอย่าเดินเบียดได้ไหมครับ หัวหน้า” ชลธรเชิดหน้าขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเย็นชา สรรพนามห่างเหินถูกงัดขึ้นมาใช้อีกครั้งเพื่อสร้างกำแพงกั้นกลางระหว่างพวกเขา หลังจากเหตุการณ์บุกรุกคอนโดมิเนียมเมื่อเช้าตรู่ ภัทรก็ทำตามคำพูดอย่างเคร่งครัด ศัลยแพทย์หนุ่มตามติดชีวิตเขาทุกฝีก้าวราวกับเงาตามตัว จัดการลากเขาให้ย้ายโต๊ะทำงานจากฝั่งอายุรกรรมมาสิงสู่อยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์อย่างหน้าตาเฉย“ผมสั่งให้คุณย้ายมานั่งทำงานในห้องผม ไม่ได้สั

ตอนที่ 11: ร่องรอยบนผิวเนื้อความเย็นเยียบจากช่องปรับอากาศที่พ่นไอเย็นออกมาตลอดทั้งคืน ปะทะเข้ากับผิวเนื้อเปลือยเปล่าจนร่างกายโปร่งสะดุ้งตื่นชลธรปรือตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แพขนตางอนยาวกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสรับแสงสลัวของลานจอดรถชั้นใต้ดินที่สาดลอดผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิทเข้ามาภายในห้องโดยสาร กลิ่นอับชื้นของเครื่องปรับอากาศผสมปนเปกับกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่คุ้นเคย ลอยอวลตอกย้ำเหตุการณ์ป่าเถื่อนที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนความปวดร้าวแล่นริ้วจากสะโพกขึ้นมาตามแนวกระดูกสันหลังทันทีที่ขยับตัว ชลธรนิ่วหน้า กัดริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อเพื่อสกัดกั้นเสียงคราง นัยน์ตาสีอ่อนหลุบมองสภาพของตนเองแล้วก็ต้องขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดนูน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่เคยเนี้ยบกริบ บัดนี้ยับยู่ยี่และขาดวิ่น กระดุมพลาสติกหลุดหายไปเกินครึ่ง เผยให้เห็นผิวอกขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำสีแดงอมม่วงและรอยขบกัดที่สลักลึกราวกับต้องการตีตราจอง แพนตี้และกางเกงสแลกถูกโยนทิ้งระเกะระกะอยู่ตรงที่วางเท้าท่อนแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อยังคงพาดทับอยู่บนเอวคอด ร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมศัลยแพทย์นอนหลับสนิท

ตอนที่ 10: เบาะหลังที่ร้อนระอุ [20+++]ปัง!เสียงบานประตูรถยุโรปคันหรูถูกกระชากปิดสนิท ตัดขาดเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ภายนอกลานจอดรถชั้นใต้ดินให้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่ดังก้องอยู่ในห้องโดยสารแคบๆ ความมืดสลัวถูกสลักด้วยแสงไฟกะพริบจากลานจอดรถที่สาดลอดผ่านฟิล์มกรองแสงสีดำสนิท สะท้อนให้เห็นนัยน์ตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มที่วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะและไฟปรารถนาที่ลุกโชนชลธรแผ่นหลังแนบชิดกับเบาะหนังแท้สีเข้ม ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงานปะทะเข้ากับผิวเนื้อ ทว่ามันกลับสู้ไม่ได้กับความร้อนระอุจากร่างกายกำยำที่คร่อมทับอยู่เบื้องหน้า ภัทรต้อนร่างโปร่งจนมุม สองแขนแกร่งยันพนักพิงกักขังอดีตคนรักไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์แบบ“เก่งนักไม่ใช่หรือไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มที่กำลังซีดเผือด “เก่งนักเรื่องไล่ผมไปหาคนอื่น เก่งนักเรื่องสร้างกำแพงใส่ผม!”“ถอยไปนะภัทร...” ชลธรเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก สองมือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างสุดแรง ทว่ากล้ามเนื้อแน่นตึงนั้นกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว “คุณมันบ้าไปแล้ว ปล่อยผม!”“ใช่ ผม

บทที่ 5: เกียร์ลงถังขยะรีไซเคิลหลังจากผ่านศึกพายุฝนและโศกนาฏกรรมร่มดอกเห็ดหงายท้องเมื่อวานเย็น สภาพของกัปตันทีมว่ายน้ำผู้เกรียงไกรแห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็แทบไม่ต่างอะไรจากลูกหมาตกคลอง เกียร์ต้องนอนซมซดน้ำขิงผสมยาพาราเซตามอลดักไข้ไปสองเม็ด แต่ต่อให้ร่างกายจะประท้วงด้วยอาการจามฟุดฟิด ความมั่นหน้าในสมองกลับไม่เคยลดละลงเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียวลานช็อปวันแรก โดนมองเป็นเชื้อราในจานเพาะเชื้อหน้าร้านลุงปรีชา โดนตราหน้าเป็นคนสติไม่สมประกอบพร้อมเศษเงินทำทานแปดสิบบาทหน้าคณะแพทย์ โดนถามว่าจะให้โทรเรียกรถเก็บขยะมารับซากมอเตอร์ไซค์ไหมและเมื่อวาน... โดนตอกหน้าหงายด้วยร่มพับคันจิ๋วสีฟ้าพาสเทลความล้มเหลวติดต่อกันสี่ครั้งซ้อนกลายเป็นไฟสุมอกเด็กช่างให้เดือดพล่าน ในเมื่อแผนการรุกหน้าด้านก็พัง แผนแกล้งเท่แบบพระเอกซีรีส์ก็พับไม่เป็นท่า มันก็ถึงเวลาต้องงัดไม้ตายก้นหีบที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของเด็กช็อปออกมาใช้ไม้ตายระดับตำนานที่มีคำสาบานสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น... ‘เกียร์อยู่ที่ใคร ใจอยู่ที่นั่น’เวลาบ่ายสองโมงตรง ใต้ถุนอาคารเรียนรวมฝั่งศูนย์การแพทย์เกียร์นั่งยองๆ ซุ่มอยู่หลังพุ่มเข็มตัดแต่งทรงกลมริมทางเดิน

บทที่ 4: ร่มดอกเห็ดกลางพายุท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยช่วงบ่ายสามโมงครึ่งเปลี่ยนเป็นสีเทาดำทะมึน เมฆฝนก้อนมหึมาลอยต่ำลงมาบดบังแสงตะวันจนบรรยากาศมืดมิดเหมือนหัวค่ำ กลิ่นไอดินชื้นและกลิ่นโอโซนในอากาศลอยฟุ้ง ลมพายุหมุนพัดกวาดเอาเศษใบประดู่แห้งและฝุ่นทรายปลิวว่อนไปตามถนน ก่อนที่ม่านฝนเม็ดเป้งจะเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งโดยไม่มีการตั้งเค้าเตือนล่วงหน้าเสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีของโรงช็อปเครื่องกลดังสนั่นหวั่นไหว ละอองน้ำสีขาวขุ่นฟุ้งกระจายจนมองเห็นตึกฝั่งตรงข้ามแทบไม่ชัดเจน“ตกหนักฉิบหาย ตกเหมือนจะล้างโลก!”ไต้ฝุ่นที่นั่งขัดกระดาษทรายอยู่บนม้าหินอ่อนใต้ถุนช็อปตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้องคำราม เขาขยับตัวหลบละอองน้ำที่สาดเข้ามาตามช่องลมระบายอากาศ “แบบนี้งานเขียนแบบภาคบ่ายของพวกเราได้เปียกยุ่ยเป็นโจ๊กแน่ มอเตอร์ไซค์กูก็จอดตากฝนอยู่ข้างนอก เบาะเปียกหมดแล้วมั้งเนี่ย”“กรมอุตุฯ แจ้งเตือนมรสุมเข้าตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มึงไม่เคยเปิดอ่านการแจ้งเตือนในโทรศัพท์เลยหรือไง” น็อตพูดขึ้นเสียงเรียบ มือยังคงบรรจงสอดชีตคำนวณโครงสร้างใส่ซองพลาสติกซิปล็อกอย่างใจเย็น “คนไม่มีการเตรียมพร้อม ก็ต้องมานั่งโวยวายกับสภา

บทที่ 3: เก๊กหล่อจนล้อจมโคลนหลังจากเหตุการณ์สุดขายขี้หน้าที่ร้านกาแฟลุงปรีชาเมื่อตอนเจ็ดโมงเช้า กฤษณะก็แทบไม่เป็นอันทำอะไรทั้งวัน ข้อหา ‘คนสติไม่สมประกอบ’ ที่คุณหมอหน้าหวานประเคนให้พร้อมสลิปโอนเงินแปดสิบบาท ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งในกลุ่มไลน์เด็กช็อปที่ไอ้เจมส์กับไอ้ฝุ่นเอาไปปั่นจนสติกเกอร์หัวเราะเด้งรัวเป็นร้อยข้อความ ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของอดีตนักกีฬาว่ายน้ำตัวเต็งก็ยิ่งถูกบดขยี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดีเขาจะยอมจบวันนี้ลงด้วยสภาพไอ้ขี้แพ้แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดเกียร์กลับไปกบดานที่ห้องพักตอนบ่าย จัดการเสียบสายชาร์จมือถือทิ้งไว้จนแบตเตอรี่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ยัดกระเป๋าสตางค์หนังแท้ใบหนาที่อัดแน่นไปด้วยเงินสดลงกระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างแน่นหนา ตบท้ายด้วยการเดินลงไปที่ลานจอดรถใต้ดิน ดึงผ้าคลุมกันฝุ่นออกจากมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์ทรงสปอร์ตเนกเก็ตสีดำด้านขนาดเก้าร้อยซีซีลูกรักที่เขาเช็ดเคลือบเงาจนขึ้นวาววับเสื้อยืดสีเทาเข้มเนื้อดีพอดีตัวขับเน้นช่วงอกผายและลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึง สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีกรมท่าที่สะบัดชายเสื้อเปิดกว้าง กางเกงยีนส์เดนิมสีเข้มเข้ารูปรับกับรองเท้าคอมแบทหนังแ

บทที่ 2: อเมริกาโน่หนึ่ง เกียร์แถมหนึ่งกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยปะปนไปกับไอดินชื้นน้ำค้างยามเช้าตรู่ ลานใต้ร่มไม้หน้าซุ้มกาแฟโบราณใต้ถุนอาคารเรียนรวมยังคงปลอดโปร่ง ลมเย็นพัดยอดใบประดู่ปลิวกระจายลงบนพื้นปูนขัดมัน เวลาเจ็ดโมงสิบห้านาทีเป็นช่วงเวลาที่พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นยอดตึก มีเพียงเสียงนกร้องกระจิบกระจาบกับเสียงเคาะก้านชงกาแฟกระทบถังขยะสแตนเลสดัง ปัง ปัง เป็นจังหวะสม่ำเสมอลุงปรีชา ชายวัยห้าสิบปลายๆ รูปร่างท้วมในชุดผ้ากันเปื้อนยีนสีซีด ผูกผ้าขาวม้ารอบเอว กำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดคราบหยดน้ำบนเคาน์เตอร์ไม้ ดวงตาฝ้าฟางหลังกรอบแว่นสายตาเหลือบมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนปักหลักอยู่ตรงหัวมุมเคาน์เตอร์มาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว“ไอ้เกียร์ เอ็งมายืนดักตีหัวใครแต่เช้าวะเนี่ย”ลุงปรีชาเอ่ยทักพลางส่ายหัว มือกดน้ำร้อนลวกแก้วชง “ร้อยวันพันปี ลุงเห็นเอ็งโผล่มาตอนบ่ายแก่ๆ พร้อมลูกฟุตบอลกับพวกไอ้ฝุ่น วันนี้มาตั้งแต่ตะวันเพิ่งโผล่ แถมแต่งตัวเนี้ยบผิดปกติ เสื้อช็อปก็รีดมาเรียบกริบ เอ็งโดนอาจารย์คนไหนสั่งทำทัณฑ์บนมารึไง”คนที่ยืนพิงเสาปูนอยู่ข้างเคาน์เตอร์หัวเราะหึในลำคอ เกียร์ อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวส

บทที่ 1: ลานช็อปแตกเพราะปากพาซวยเสียงใบพัดลมโรงงานตัวเบ้อเร่อหมุนตีลมร้อนอบอ้าวปะปนกลิ่นน้ำมันเครื่อง จาระบี และละอองสนิมเหล็กที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณลานปูนกว้างหน้าช็อปเครื่องกล ช่วงสี่โมงเย็นเศษเป็นเวลาที่เด็กช็อปสีกรมท่าหลายสิบชีวิตเริ่มวางมือจากเครื่องกลึง บางคนนั่งปาดเหงื่อกับขวดน้ำอัดลม บางกลุ่มก็นอนแผ่ไปกับแผ่นไม้กระดานเขียนแบบ แต่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มเงาต้นหูกวางมุมประจำของกลุ่มนักศึกษาปีสามกลับกำลังเดือดพล่านยิ่งกว่าเตาหลอมโลหะ“Defeat! เชี่ยเอ๊ย! ป้อมบนกูแตกจนได้!”เจมส์ทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะม้าหินอ่อนจนโทรศัพท์มือถือกระดอนขึ้นมาเล็กน้อย เขายกสองมือขึ้นกุมขมับอย่างคนสิ้นหวัง ขณะที่ไต้ฝุ่นซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับถีบตัวลุกขึ้นไปยืนเหยียบบนม้านั่ง ชี้หน้าเยาะเย้ยเพื่อนร่วมโต๊ะด้วยความสะใจแบบไม่ออมมือ“กดยับเลยไอ้เกียร์! ไหนมึงคุยโวว่าตัวแครี่มึงตบระดับท็อปเซิร์ฟไงวะ โดนฝั่งนู้นดักล้วงตายคาพุ่มไม้สามรอบติด สภาพนี้เตรียมตัวรับกรรมได้เลยเพื่อนรัก!”น็อตที่นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างๆ ปลดแว่นสายตากรอบดำออกมาเช็ดคราบเหงื่อช้าๆ เขาเหลือบตามองกระดานกระดาษที่ใช้ปากกาเมจิกขีดแต้มพนันไว้ แล้วส่าย

บทที่ 5: บัญชีลับและกลิ่นคาวเงินแสงอรุณสีทองรำไรทอดผ่านม่านโปร่งลายเมฆา ขับไล่ความมืดสลัวในห้องบรรทมตำหนักเฟิ่งอี๋หลินจื่ออวี้ค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความอบอุ่นที่โอบล้อมรอบกายทำให้สติที่เพิ่งฟื้นคืนรู้สึกผ่อนคลาย หากเมื่อขยับกายเพียงนิด ความเจ็บแปลบระบมที่บั้นเอวและสะโพกพลันแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องหลุดเสียงสูดปากแผ่วเบา ร่างกายคล้ายถูกบดขยี้จนแทบแหลกเป็นชิ้น ความทรงจำจากค่ำคืนอันเร่าร้อนยาวนานไหลบ่าเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ร่องรอยการกระทำอันดุดัน เอาแต่ใจ และหิวกระหายของบุรุษข้างกายยังคงตราตรึงอยู่บนผิวเนื้อทุกตารางนิ้ว“ตื่นแล้วหรือ คนดีของข้า...”สุรเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นชื้นที่กดจุมพิตลงบนขมับจื่ออวี้หันไปมอง พบว่าเซียวหลงเหยียนตื่นอยู่นานแล้ว พระองค์สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมตัวบางสีครามเข้ม เรือนผมสีหมึกปล่อยสยาย ไม่ได้มีเค้าลางของโอรสสวรรค์ผู้เคร่งขรึมในท้องพระโรงหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย บนพระพักตร์หล่อเหลาเกลื่อนไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจและแววตาระยิบระยับที่ชวนให้คนมองรู้สึกหน้าร้อนผ่าว“ฝ่าบาท... ยามใดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” จื่ออวี้พยายามจะยันกายลุกขึ้น แผ

บทที่ 4: เผาทำลายป้ายชื่อ และคืนชดเชยสองชาติภพลานกว้างหน้ามุขตำหนักเฟิ่งอี๋ยามสนธยาคลาคล่ำไปด้วยข้าราชบริพารจากกองพิธีการและฝ่ายในกระถางสำริดขาสิงห์ขนาดใหญ่ถูกลากมาตั้งไว้กึ่งกลางลานหิน เปลวไฟสีส้มแดงลุกโชนส่งเสียงปะทุดังกึกก้อง แผ่ไอร้อนปะทะสายลมหนาวที่พัดกรูเข้ามา ขันทีเฒ่าจากกองกิจการฝ่ายในสองคนยืนตัวสั่นงันงก สองมือประคองถาดไม้จันทน์สีแดงชาดที่บรรจุ ‘ป้ายชื่อหยกเขียว’ ของเหล่าพระสนมทุกตำหนักไว้จนเต็มถาดเซียวหลงเหยียนยืนตระหง่านอยู่บนบันไดหินหน้าตำหนัก ฉลองพระองค์มังกรสีดำขลิบทองโบกสะบัดตามแรงลม ใบหน้าคมคายเยียบเย็นดั่งศิลาแลง แววตาไร้ซึ่งความลังเลแม้เพียงเศษเสี้ยว“ฝะ... ฝ่าบาท” ขันทีเฒ่าเอ่ยเสียงสั่นระริก สองเข่าทรุดลงแทบจะทรงตัวไม่อยู่ “ป้ายชื่อของพระสนมทุกพระองค์ในวังหลัง... อยู่ในถาดนี้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เซียวหลงเหยียนก้าวเท้าลงจากบันไดหินทีละขั้น ชายเสื้อคลุมสะบัดพริ้วตามจังหวะก้าวอันหนักแน่นสายพระเนตรคมปลาบกวาดมองป้ายหยกสลักชื่อสนมแต่ละนาง ป้ายชื่อที่ในอดีตชาติเคยถูกพลิกสลับไปมาตามแรงยุยงของขุนนาง ป้ายชื่อที่เคยนำพาความอัปยศ ความอิจฉาริษยา และยาพิษเข้ามาพรากชีวิตของคนที่เ

บทที่ 3: หญ้าซ่อนจันทร์ในน้ำแกงรังนกแสงแดดอ่อนยามสายสะท้อนหิมะขาวโพลนบนขอบระเบียงตำหนักเฟิ่งอี๋จนเกิดเป็นประกายระยับตาไอหนาวภายนอกยังคงเสียดแทง ทว่าภายในห้องโถงกว้างกลับอบอวลไปด้วยความอุ่นสบายจากเตาผิงทองเหลืองทั้งสี่มุม หลินจื่ออวี้นั่งพิงพนักตั่งไม้มะค่าแกะสลักอย่างสงบ นิ้วเรียวยาวพลิกหน้าสมุดบัญชีคลังฝ่ายในอย่างเชื่องช้า สายตาสีหมึกไล่อ่านบันทึกการเบิกจ่ายผ้าไหมและถ่านหินอย่างถี่ถ้วน แผ่นหลังเหยียดตรงสง่างาม ไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์โกลาหลกลางดึกเมื่อคืนเมื่อเช้าตรู่ ก่อนที่เสียงระฆังยามเช้าจะดังกังวาน เซียวหลงเหยียนจำต้องยอมเสด็จกลับตำหนักหยางซินเพื่อผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เข้าประชุมเช้า แม้แววตาคมกริบของโอรสสวรรค์ยามก้าวข้ามธรณีประตูออกไปจะฉายแววอาลัยอาวรณ์และห่วงหาจนแทบก้าวขาไม่ออก จื่ออวี้ก็ยังคงทำหน้าที่ส่งเสด็จด้วยท่าทีเรียบเฉยตามกรอบธรรมเนียมทว่าความเงียบสงบในตำหนักหลวงแห่งนี้มักดำรงอยู่ได้ไม่นานเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากหน้าประตู ม่านไข่มุกขยับกระทบกันดังกริ๊กเบาๆ ชุนหลานก้าวเข้ามาย่อกายลงเบื้องหน้า “ฮองเฮาเหนียงเหนียง เฉินกุ้ยเหรินแห่งตำหนักตะวันตกขอเข้าเฝ

บทที่ 2: อ้อมกอดที่สั่นสะท้านสายลมหนาวกรูเข้ามาทางบานประตูที่เปิดอ้า พัดเอาเปลวเทียนในโคมทองเหลืองไหวระริกจนเงาร่างของคนทั้งสองบนผนังห้องทอดยาวบิดเบี้ยวเกล็ดหิมะแรกที่เกาะอยู่ตามชายเสื้อตัวในสีขาวของเซียวหลงเหยียนละลายกลายเป็นหยดน้ำ ซึมลงบนพรมทอมือผืนหนาจนเกิดเป็นรอยด่างเข้ม ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินจื่ออวี้ไม่อาจขยับเขยื้อนกายได้ มิใช่ความเย็นเยียบที่พัดผ่านเข้ามาปะทะผิว หากแต่เป็นไอร้อนผ่าวจากหยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนซอกคออย่างไม่ขาดสายแผ่นหลังกว้างใต้ผืนผ้าไหมเนื้อบางสั่นเทาอย่างรุนแรงวงแขนแกร่งที่โอบรัดรอบเอวแน่นหนาจนกระดูกซี่โครงแทบรับน้ำหนักไม่ไหว ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดผิวเนื้อเต็มไปด้วยความปวดร้าวที่อัดแน่นจนแทบแตกสลาย จื่ออวี้สูดกลิ่นไม้กฤษณาประจำพระวรกายที่ปนเปื้อนด้วยกลิ่นไอดินและหิมะอันเหน็บหนาว ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านไปตามแนวสันหลังจนขนลุกชันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?ตลอดสองปีเต็มหลังพิธีอภิเษกสมรส ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจักรพรรดิหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างจากน้ำในบ่อที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับน้ำในแม่น้ำเซียวหลงเหยียนที่เขารู้จัก คือโอรสสวรรค์ผู้เงียบขรึม ระแวดระวังตัว แล

บทที่ 1: ลมหนาวที่ตำหนักเย็นกลิ่นคาวสนิมเหล็กตีตื้นขึ้นมาจนเต็มลำคอหลินจื่ออวี้งอตัวคุดคู้ แผ่นหลังผอมเกร็งกระตุกเป็นจังหวะตามแรงไอที่โถมขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสีคล้ำทะลักผ่านร่องนิ้วที่ขาวซีดจนแทบไร้สีเลือด หยดลงเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าฝ้ายหยาบๆ สีขาวตุ่นที่ปลายแขนรุ่ยขาด ไออุ่นหยดสุดท้ายจากทรวงอกร่วงกระทบผืนหิมะซึ่งพัดลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้... ละลายเป็นดวงสีชาดเพียงชั่วครู่ ก่อนถูกเกล็ดน้ำแข็งกลืนกินไปจนสิ้นหนาวจนกระดูกปวดร้าวตำหนักเย็นท้ายวังหลวงหลังนี้ไม่เคยมีเตาผิง ไม่มีแม้แต่ถ่านไร้ควันสักก้อนเดียว มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมบูรพาที่กรีดผ่านช่องว่างของกระเบื้องหลังคาผุพัง คอยพัดเอากลิ่นอับชื้นและกลิ่นความตายให้หมุนวนอยู่รอบตัวสองมือที่สั่นเทาพยายามกระชับเศษผ้านวมขาดวิ่นแนบอก ร่างกายสูญเสียเรี่ยวแรงจนทำได้เพียงพิงศีรษะลงกับเสาไม้ผุ ดวงตาคู่งามที่เคยสุกสกาวดั่งผิวน้ำต้องแสงจันทร์ บัดนี้พร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงภาพบานประตูลงกลอนแน่นหนาที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำบานประตูที่ปิดตายขังเขาไว้ในสุสานคนเป็นแห่งนี้มาเนิ่นนานถึงสามปีเต็มไม่มีใครเปิดมันออกและไม่เคยมีใครก้