บทที่ 15 : เป็นของพี่คนเดียว

มาริสาเดินออกมาจากห้องนอน หยุดยืนมองบานประตูห้องที่อยู่ติดกัน ประตูบานนั้นยังคงปิดสนิท เธอจึงตัดสินใจเดินลงไปชั้นล่าง หญิงสาวลงมาสำรวจชั้นล่างของเพนท์เฮ้าส์ จนกระทั่งมาหยุดยืนที่แผ่นกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่น อีกฝากฝั่งของบานกระจกนั้น มีแสงไฟสลัวจากด้านนอก เมื่อเธอเพ่งมองให้ชัดจึงเห็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ และสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งอยู่บริเวณระเบียงกลางแจ้ง โดยมีสายฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่องกระทบผิวน้ำในสระ

เมื่อมาริสาหันหลังกลับมา เธอก็เห็นคีรินทร์เดินลงมาพอดี ชายหนุ่มอยู่ในชุดคลุมสีขาวเช่นเดียวกัน ทว่าเขาสวมเอาไว้เพียงหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกแกร่งแน่นหนั่น ชวนให้เผลอมองอย่างลืมตัว แต่เมื่อนัยน์ตาคู่งามเหลือบไปเห็นสิ่งที่ชายหนุ่มถือลงมาด้วย หัวใจเธอก็แทบจะหยุดเต้น เพราะนั่นคือชุดนักศึกษาของเธอที่มาพร้อมกับแพนตี้สีดำตัวจิ๋วและบราเซียร์ลูกไม้สีดำ

“พี่คิง!!!” เธอเรียกเขาเสียงหลงพร้อมวิ่งตรงไปหาชายหนุ่ม

คีรินทร์หยุดยืนตรงโซฟาพลางมองกิริยาของหญิงสาวด้วยความงุนงง จนกระทั่งมาริสาเข้ามาประชิดตัวและคว้าสิ่งที่เขาถืออยู่เอาไว้ ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้ยินยอมโดยง่าย เขา