ตอนที่2/1 ดูตัว (1)

ได้รับความห่วงใยกะทันหัน ใบหน้าของสายธารยิ่งนานยิ่งแดงลามไปถึงใบหู คล้ายเมาจนประคองสติไม่มั่นคงแล้ว ขาเรียวเล็กสองข้างเดินตามหลังนทีไปอย่างว่าง่าย ส่วนคนที่ติดต่อให้มารับกลับ สาวน้อยกดส่งข้อความยกเลิกเรียบร้อย ยังเร่งเพื่อนให้รีบมาขึ้นรถสุดหรูเร็วๆ ด้วย ชักช้าจะทำให้พี่ชายเสียเวลาเอา

“จุ๊ๆ สายธารของเราออกตัวแรงมาก ไม่สงวนท่าทีบ้างเลย ผู้ชายรู้หมดแล้วมั้งว่ามีใจให้”

“มามัวเหนียมอายไร้เดียงสาจะทันแม่สาวเสิร์ฟนั่นเหรอจ๊ะ ชอบก็ลุย ไม่เดินหน้าจีบคงสมหวังหรอก”

วีวี่สนับสนุนเพื่อนเต็มที่ ยุคสมัยนี้จีบผู้ชายก่อนไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิดปกติ แทนที่จะรอเป็นตัวเลือกให้ใครสักคนเข้ามา ไม่สู้เป็นฝ่ายเดินหน้าทำความรู้จักเอง พี่นทีก็พี่นทีเถอะ เจอสายธารโหมดอ่อยเบอร์แรงสามร้อยแรงม้าก็ไม่น่ารอด

ชายหนุ่มขับรถได้ชำนาญและนุ่มนวลมาก ไม่ช้าไม่อืดอาดใช้ความเร็วพอเหมาะทำให้รู้สึกปลอดภัย ประมาณสิบห้านาทีก็พาสามสาวมาถึงคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง วีวี่กับบะหมี่ลงไปอย่างรู้งาน ทั้งสองพักอยู่ที่เดียวกันจึงสบจังหวะไม่อยู่เป็นก้างขวางคอ

“ฝากเพื่อนหนูด้วยนะคะพี่นที” บะหมี่มองเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้ากับคนขับ แววตาวาววับคลุมเครือ

“แค่กๆ” สายธารสำลักน้ำลายตัวเอง ขมวดคิ้วใส่แม่สื่อตัวเป้งเป็นเชิงปราม ไม่กล้ากระทั่งหันไปดูปฏิกิริยาของรุ่นพี่หนุ่ม

เขาจะคิดว่าเธอให้ท่าเกินไปหรือเปล่า เอาแค่พอดีเข้าใจไหม เล่นกับไฟห้ามประมาทเกินไปเด็ดขาด

นทีไม่ได้ตอบรับ ขับรถออกมาจากซอยได้ถึงเอ่ยปากถาม “พักอยู่ที่ไหน”

“อยู่ที่เดียวกับพี่ค่ะ”

เขานิ่งไป คล้ายกำลังตกใจกับคำพูดของเธอ สายธารนึกทบทวนประโยคนั้นของตัวเองก็พบว่าผิดปกติเต็มๆ เด็กสาวโบกมือพัลวัน ตื่นตระหนกจนใบหน้าถอดสี

“ไม่ใช่นะคะ หนูจะบอกว่าหนูอยู่คอนโดเดียวกันกับพี่นทีค่ะ ย้ายมาได้เดือนกว่าแล้ว หนูเห็นพี่ข้างล่างวันนั้นเลยรู้”

“อืม พี่ก็ไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อย”

ชายหนุ่มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม หักเลี้ยวพวงมาลัยรถตรงหัวมุมถนนตรงไปยังที่พัก มาถึงชั้นใต้ดินก็กดปุ่มบนรีโมทเลื่อนประตูโรงจอดขึ้น ด้านในนั้นมีไฮเปอร์คาร์ราคาสูงลิ่วจอดเรียงกันไว้ราวกับงานศิลปะ นับด้วยตาทั้งหมดหกคัน แต่ละคันขึ้นชื่อเรื่องการออกแบบและความหรูหราไม่แพ้กันเลย

“ว้าว!” สายธารอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว

สาวๆ อย่างเธอชมชอบสะสมไอเท็มแฟชั่นเก๋ๆ ส่วนเหล่าหนุ่มๆ ก็คงเป็นซุปเปอร์คาร์หรือไม่ก็โมเดลการ์ตูนแน่ พี่ชายของเธอสอยมาจอดไว้จนเมียบ่น ขับอยู่คันเดียวนอกนั้นไว้เป็นอาหารตา

“สวยไหม”

“หล่อมากๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะคันนั้น” นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางบูกัตติสีดำโฉบเหมือนเหยี่ยว แม้เป็นรถยนต์ไร้ชีวิตก็นิยามคำว่าหล่อได้เต็มปาก ไม่รู้สึกระคายหูสักนิด

“ปากหวานนะเรา” เขาทำสายตาเหมือนจะเอ็นดู น้ำเสียงเป็นกันเองจนสาวน้อยขนลุก

นทียังไม่ได้ใช้ลูกไม้ล่อลวงคนแต่อย่างใด แค่นั่งรถมาด้วยกันสายธารก็หน้ามืดตามัวหลงใหลเขาจนโงหัวไม่ขึ้น

เธอพึ่งกระจ่างแจ้งก็ตอนนี้เดี๋ยวนี้ว่าตัวเองชอบเขาเกินกว่าจะตัดใจง่ายๆ ต่อให้รู้ทั้งรู้ว่ารุ่นพี่หนุ่มไม่สนใจก็ยังอยากจะเดินเข้าไปใกล้กองไฟ ผู้หญิงเหล่านั้น สาวสวยที่ร้านเหล้า ในเมื่อยังไม่ตกลงปลงใจผูกมัดความสัมพันธ์ ทำไมจะลองเสี่ยงดูสักครั้งไม่ได้ล่ะ

ทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในลิฟต์ นทีกดปุ่มเลขสิบหก ซึ่งเป็นส่วนของเพนท์เฮ้าส์สองร้อยกว่าตารางเมตรชั้นบนสุด สายธารก็ยื่นมือไปกดปุ่มเหมือนกัน หากแต่เป็นชั้นที่สิบราคาเหมาะกับวัยนักศึกษา

คอนโดมิเนียมแห่งนี้เป็นโครงการก่อสร้างของโรจนกรุ๊ป บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวตระกูลโรจนโชติ นทีผู้เป็นประธานใหญ่พักอาศัยอยู่ จึงไม่แปลกที่เขาจะสร้างโรงจอดรถเฉพาะไว้ให้ลูกๆ ไฮเปอร์คาร์ทั้งหลาย ไม่รู้ว่าจะมีหญิงสาวถูกเลี้ยงไว้ใกล้ๆ นี้ไหม

ชั่วอึดใจแต่เหมือนยาวนานจนเหงื่อซึมผ่านง่ามนิ้วมือ พื้นที่ลิฟต์กว้างพอสมควร แต่เมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายที่ตัวเองชอบ กว้างขวางแค่ไหนก็รู้สึกเหมือนโดนบีบอัดจนตัวจะปริแตก เอาแค่เขาหันมามองไม่มีปี่มีขลุ่ย แก้มสองข้างของเธอก็ปล่อยไอร้อนออกมามหาศาล ลำคอแห้งผากเกือบจะลืมหายใจเสียแล้ว

“ยังเรียนอยู่ใช่ไหม” นทีถามขึ้นมาระหว่างผ่านชั้นห้า เด็กสาวก้มหน้าก้มตาเขินอายทำให้คนอยากจะแกล้งเสียจริง

“เรียน…อะแฮ่ม แค่กๆๆ ปีสามแล้วค่ะ พี่นทีงานยุ่งมากไหมคะ”

“ไม่ยุ่งหรอก ไม่อย่างนั้นจะมีเวลาไปดื่มเหรอ”

“ออค่ะ มีเวลาแวะไปหาสาวขนาดนั้น ไม่น่าจะยุ่งจริงๆ” ท้ายประโยคแผ่วเบาเหมือนพึมพำกับตัวเอง แต่นทีได้ยินชัดเพราะภายในลิฟต์มีแค่พวกเขาสองคน และมันเงียบมาก