ตอนที่2/2 ดูตัว (2)

เขาก้มลงมองเด็กสาว เห็นเสี้ยวหน้าสะสวยงอง้ำผิดสังเกตก็อดหยอกอีกหน่อยไม่ได้ “ไม่ดีเหรอ”

“คะ?ดีค่ะ งานไม่ยุ่งจะได้สุขภาพดี”

เธอตีความคำพูดของเขาไม่แตกฉาน คำถามคือเขาไปจีบสาวไม่ดีใช่ไหม เพราะมัวแต่ว้าวุ่นใจจึงไม่ได้ใคร่ครวญคำตอบ รู้ตัวอีกทีลิฟต์ก็เปิดชั้นที่สิบแล้ว เด็กสาวก้าวออกไปยังไม่วายหันกลับมามอง

“ขอบคุณที่ให้ติดรถมาด้วยนะคะ”

ประตูลิฟต์ปิดแล้วแต่สายตาของนทียังไม่สามารถกู้คืนกลับมาได้ กลิ่นหอมอ่อนละไมของเด็กสาวติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขา เมื่อครู่ต้องยับยั้งอารมณ์กลืนน้ำลายไปหลายอึกทีเดียว ไม่ใช่ไม่รู้ว่าคนแอบชอบมานาน แต่ด้วยอายุที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเธอในตอนนั้นบวกกับเป็นคนของตระกูลใหญ่อย่างธนหิรัญ สายธารจึงเป็นข้อยกเว้นที่เขาไม่อาจหลวมตัวไปเล่นด้วย

“จึ๊!เสียดายว่ะ กำลังได้ที่เลยนะเด็กคนนั้น”

นทีลูบริมฝีปากพลางเหล่มองเจ้าตัวร้ายใต้สะดือที่กำลังตื่นตระหนก ถ้าชิมแล้วไม่มีปัญหาตามมา รับรองว่าเธอจะโดนไม่ใช่น้อยแน่ มาเล่นหูเล่นตากับเขา ยิ่งชอบแบบใสๆ ไร้เดียงสาอยู่ด้วย

คนกลับเข้าห้องมาตั้งนานทว่ายังไม่มีกระใจจะอาบน้ำให้สร่างเมาแต่อย่างใด นอนเกลือกกลิ้งเอื่อยเฉื่อยอยู่บนเตียง ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อนึกถึงน้ำเสียงอ่อนละมุนของชายหนุ่ม

นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่ได้อยู่ลำพังสองต่อสองกับเขา ได้กลิ่นน้ำหอมเย็นสดชื่นเต็มจมูก ทั้งยังพูดกันมากกว่าหนึ่งประโยคด้วย

“อืม เมื่อกี้ตอนอยู่ในลิฟต์เราทำตัวแปลกๆ หรือเปล่านะ”

สาวน้อยครุ่นคิดหนักใจ ท่ามกลางความเงียบจู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความก็ดังขึ้น ตีหนึ่งแล้วคนเป็นห่วงยังไงก็เป็นห่วง ต้องได้รับการยืนยันเท่านั้นถึงจะนอนหลับ

(คุณหมอรุ่น45)

[บะหมี่: สายธาร เงียบไปเลยน้า กรุณาส่งข่าวด้วยว่ายังอยู่รอดปลอดภัยไหม]

[วีวี่: อย่าบอกว่าปล่อยตัวปล่อยใจให้พี่เขาเคี้ยวจนไม่เหลือกระดูกแล้ว เฮ้!สาวน้อยคลั่งรัก อย่าเมินข้อความพวกเราสิ นี่เพื่อนไง]

[บะหมี่: เสร็จแน่ โอ๊ย!ฉันไม่น่าวางใจเลย พี่นทีต้องเล่นสาวน้อยของเราสลบไปแล้วแหงๆ]

[วีวี่: ฮือๆ ฉันฟูมฟักของฉันมาอย่างดี บทจะโดนกินก็ง่ายขนาดนี้เลย ใช่สิ คนเขาสิบเก้าปีเต็มแล้วนี่]

เพื่อนสาวตัดพ้อไปต่างๆ นาๆ ทั้งที่ตัวเองเป็นเป็นคนสอนวิชามารอ่อยหนุ่มๆ ให้ไม่หยุดแท้ๆ สายธารอ่านแล้วก็ได้แต่อมยิ้ม พิมพ์ข้อความตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดี

[สายธาร: พวกเธอคิดเป็นตุเป็นตะไปถึงไหน พี่เขาแค่มาส่งไหม ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้]

[บะหมี่: จริงเหรอ?พวกเราไม่มีเรื่องไหนคุยกันไม่ได้ ถ้าปิดไว้คนเดียวจะอกระเบิดนะรู้ใช่ไหม]

[วีวี่: อย่างน้อยก็น่าจะได้จูบกันสิ]

จูบ? แค่มองหน้ายังไม่มอง เอาความกล้าที่ไหนมาจูบเล่า นทีไม่ได้คิดกับเธอแบบชู้สาว และต่อให้เมาก็คงไม่หน้ามืดถึงขั้นกระโจนเข้าใส่เขาหรอก ตกลงว่าเพื่อนทั้งสองเป็นห่วงหรือแค่อยากรู้ความคืบหน้า

[สายธาร: ไม่เกิดอะไรขึ้นสักอย่าง แต่ว่าพี่เขาน่ะ ตัวหอมมากๆ เลย สูงมากๆ ขายาวแล้วก็ช่วงไหล่กว้าง ยังถามเราด้วยว่าเรียนอยู่ใช่ไหม เสียงนี่ทุ้มสุดๆ ได้ยินแล้วนอนหลับฝันดีเลยเนี่ย]

(“…”)

เพื่อนสาวทั้งสองอ่านข้อความนี้ของสายธารแล้วก็กอดผ้าห่มครางงือๆ เก็บรายละเอียดผู้ชายไม่มีตกหล่นเลย ได้รับความเอาใจใส่จากหมายเลขหนึ่งของชั้นปีไปครองง่ายๆ พ่อหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นยังไม่รู้สึกตัวอีก น่าเสียดายแทนจริงๆ

เช้าวันใหม่ของการเป็นสาวสะพรั่งผลิบานดั่งดอกไม้ สายธารตื่นขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีชมพูหวาน หยิบนาฬิกาข้อมือสีเงินมาสวม พอเริ่มสายหน่อยก็ขับรถออกจากคอนโดฯไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

อีกไม่ถึงสองสัปดาห์ก็จะเข้าสู่การเรียนปีสามเต็มตัว ปิดเทอมควรจะได้พักผ่อนให้เต็มอิ่มสักหน่อย ทว่าในหนึ่งเดือนนี้กลับไม่ได้นอนเอ้อระเหยอยู่บนเตียงง่ายๆ ต้องไปดูตัวกับผู้ชายที่มารดาทาบทามมาให้อยู่เรื่อย

เธอไม่เคยเล่าให้มารดาฟังว่าชอบพอนที กลัวว่าแม่จะเป็นธุระไปคุยจนทำให้เขาอึดอัด ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักอิสระไม่ผูกมัดทางกายและใจกับใคร เกิดวันหนึ่งต้องถูกบังคับโดยไม่สมยอม จากที่เมินเฉยเธออยู่แล้วคงได้กลายเป็นชังน้ำหน้า ระหว่างพวกเราค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า อย่าให้ลำบากใจเพราะความต้องการของผู้ใหญ่เลย

“ค่ะแม่ หนูกำลังออกไปแล้ว แม่มั่นใจว่าหนูจะชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอคะ แหมๆ ลูกชายเพื่อนแม่คนที่ห้าสิบได้แล้วมั้ง ปีนี้หนูเรียนหนักไม่ว่างไปดูตัวบ่อยนะคะ งานเสริมที่โรพยาบาลก็ยุ่ง แม่ต้องเพลาๆ ได้แล้ว แค่แฟนสักคนหนูหาได้แน่นอน…แค่นี้ก่อนนะคะหนูขับรถอยู่ รักแม่นะจุ๊บๆ”