ตอนที่ : 12 หัวใจว้าวุ่น 3

ตอนที่ : 12 หัวใจว้าวุ่น 3

        มุมหนึ่งของรีสอร์ตเอกวัสกำลังรายงานสถานการณ์ของเช้านี้ให้เจ้านายฟังเหมือนทุกวัน แต่สายตาของวิเนตย์กลับไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เขากำลังบอกเล่าแต่อย่างใด หนุ่มใหญ่ลองเบนสายตาตามก็พบว่าเจ้านายกำลังมองไปยังร่างสมส่วนที่กำลังเดินไปอีกทาง

          “คุณวิเนตย์...คุณวิเนตย์ครับ”

            “ว่าไงคุณวัสถึงไหนแล้วครับ” คนรู้ตัวว่ากำลังเหม่อลอยไปอีกทางรีบหันกลับมาแล้วทำหน้าปกติตามเดิม เอกวัสถึงกับอมยิ้มทันทีเพราะนานทีปีหนไม่เคยเห็นวิเนตย์เป็นอย่างนี้มาก่อน

            “ผมพูดจบแล้วนะครับ”

            “อะไรกันผมยังฟังไม่หมดเลย คุณพูดใหม่เลยแล้วกัน”

            ‘อ้าว ก็มัวแต่มองเมียอยู่นั่นแหละ’ เอกวัสค้อนเจ้านายเล็กๆ ก่อนจะเริ่มต้นรายงานสถานการณ์ประจำวันใหม่อีกรอบ วิเนตย์ชอบที่จะฟังจากปากของตนมากกว่าการอ่านจากเอกสารเป็นแผ่นๆ

            “มีเท่านี้ครับวันนี้ลูกค้าน้อย”

            “งั้นคุณวัสก็ไปทำงานของคุณต่อเถอะครับ ผมไม่มีอะไรแล้ว”

            “ได้ครับ ว่าแต่คุณวิเนตย์จะไปฮันนีมูนวันไหนเหรอครับ ผมจะได้ดูวันพักร้อนของตัวเองไว้ก่อนเผื่อจะแพลนตรงกัน”

            “ฮันนีมูน?” วิเนตย์หันมามองหน้าผู้จัดการของตนเองแบบคนเพิ่งนึกออกว่าต้องมีวันนี้ด้วย

            “ครับแต่งงานก็ต้องไปฮันนีมูนสิครับ ไม่แปลกหรอก ต่อให้แต่งเพื่ออะไรก็ตามแต่ ยังไงเสียคุณวิเนตย์ก็สมควรจะพาคุณวาทเธอไปฮันนีมูนนะครับ” เอกวัสยิ้มทิ้งท้ายให้เจ้านายได้คิด ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

            เจ้าของวิเนตย์ธารารีสอร์ตถึงกับคิดหนักกับเรื่องนี้ จะเป็นไรไหมหากเขาไม่จำเป็นต้องมีวันฮันนีมูนเหมือนคู่อื่นเขา ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ไม่มีวันไหนที่จะไม่เข้าไปในห้องพิเศษห้องนี้ อยู่ชั้นสองห้องริมขวาสุดเป็นห้องที่เก็บความทรงจำแสนมากมายไว้ในนั้น แล้วลูกกุญแจสุดรักก็ถูกนำออกมาไขประตูเข้าห้อง

            ความรักของเขาอยู่ที่นี่กับภรรยาและลูกตัวน้อยผู้ล่วงลับไป ห้าปีแล้วเขาก็ยังไม่เคยลืมรอยยิ้มแสนหวานของเพียงฝันกับลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบเพียงฤทัย ผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขาทั้งสองคน มือใหญ่ยื่นออกไปลูบภาพถ่ายครอบครัวที่มีเขายืนอุ้มลูกสาวตัวน้อยเคียงข้างด้วยภรรยาคนสวย เป็นภาพสุดท้ายที่พวกเขาได้ถ่ายรูปครอบครัวร่วมกัน เตียงนอนของลูกสาวก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม ใช่นี่คือห้องเพียงฤทัย และเมื่อทั้งคู่ได้จากไปเขาก็ขนทุกอย่างที่เกี่ยวกับสองแม่ลูกมารวมไว้ในห้องนี้

            วิเนตย์ไม่อาจอยู่ในห้องที่มีแต่ความทรงจำของทั้งคู่ได้ เขาย้ายห้องนอนใหม่ทันทีที่ทำการฌาปนกิจศพเสร็จสิ้นลง ตลอดหนึ่งปีแรกชายหนุ่มต้องอาศัยยานอนหลับแทบทุกคืน กระทั่งร่างกายเริ่มเจ็บป่วยลง การเตือนสติจากคนรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเอกวัสหรือมารดา ที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยือนและให้กำลังใจ จนเขาคิดสู้ขึ้นใหม่อีกครั้ง

            แต่เคราะห์ร้ายสำหรับวิเนตย์เมื่อเขาต้องสูญเสียมารดาจากโรคชราหลังจากนั้นเพียงสามปี ส่วนผู้เป็นบิดาก็ได้ลาโลกนี้ไปด้วยโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่ตั้งแต่ที่ชายหนุ่มยังเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ หลังจากได้รับมรดกเป็นที่ดินบ้านเกิดของบิดา ชายหนุ่มก็กลับมาจัดการกับที่ดินรกร้างแห่งนี้ ธรรมชาติที่งดงามทำให้เขาเกิดความหลงใหลและตัดสินใจสร้างบ้านหลังใหญ่อยู่ที่นี่ จากนั้นก็ร่างโครงการทำวิเนตย์ธารารีสอร์ตขึ้น มารดาของเขาไม่ยอมตามมาอยู่ที่นี่ด้วย บอกว่าต้องการใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านในกรุงเทพฯ เพราะที่นั่นมีแต่ความทรงจำอันดีงามของบิดานั่นเอง

            วิเนตย์เป็นหนุ่มสุขภาพแข็งแรงด้วยการออกกำลังกายในฟิตเนส ส่วนตัวในบ้านเป็นประจำ แม้ว่าจะล่วงเข้าสี่สิบปีไปแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังดูอ่อนเยาว์ราวชายหนุ่มสามสิบกว่าๆ เขาไม่ได้มีหน้าตาหล่อเหลาเหมือนดารานายแบบ แต่ก็ได้ชื่อว่าหล่อพอสมควรเหมือนกัน คิ้วดกหนาเข้มพอดีรับกับดวงหน้าคมได้รูป และด้วยความสูง 183 เซนติเมตร กับลอนกล้ามเนื้อจากการดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ทำให้เขาเหมือนหนุ่มคาวบอยทางฝั่งตะวันตก มีเสน่ห์น่าค้นหาอยู่ไม่น้อยสำหรับสาวเล็กสาวน้อยแถวนี้ เพียงแต่หญิงสาวทุกคนที่รีสอร์ตก็รู้ซึ้งถึงความรักของเจ้านายที่มีต่อภรรยาและลูกสาว ว่ายากที่จะมีใครเข้ามาแทนที่ได้

            ดังนั้นเมื่อมีงานแต่งงานเกิดขึ้น จึงกลายเป็นเรื่องราวน่าประหลาดใจเป็นอย่างมาก คนงานต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา และย่อมเป็นเสียงอยากรู้อยากเห็นลับหลังผู้เป็นนาย ทว่าไม่มีใครกล้าเอ่ยต่อหน้าตรงๆ แม้แต่คนเดียว เพราะนั่นจะหมายความถึงว่าชะตาของพวกเขาจะขาดลง และอาจจะกระเด็นออกจากงานที่มีผลตอบแทนดีที่สุดในละแวกนี้ก็ว่าได้

            “คุณจะโกรธผมไหมฝันถ้าผมไปฮันนีมูนกับคนอื่น” ชายหนุ่มถามภรรยาที่อยู่ในรูปถ่าย แม้จะรู้ว่าเพียงฝันคงไปเกิดใหม่ในภพชาติที่ดีกว่านี้แล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังคงหลอกตัวเองมาตลอดว่าภรรยาสุดที่รักยังคงอยู่กับตัวเองตลอดเวลา

            “ถ้าผมไม่ไปทุกคนก็จะต่อว่าผมได้ คุณอย่าโกรธผมเลยนะ ไม่มีใครแทนที่คุณได้หรอกฝัน ผมรักคุณและลูกคนเดียวจริงๆ” นิ้วแกร่งลูบเศษฝุ่นที่มีเพียงน้อยนิดออกจากแก้มของเพียงฝัน แม้จะให้น้ำเพลินเข้ามาทำความสะอาดที่นี่ทุกวัน แต่ก็ไม่วายยังมีฝุ่นละอองหลงเหลืออยู่ เขาปิดประตูแล้วล็อกห้องเอาไว้ตามเดิม เดินลงมาชั้นล่างแล้วเรียกหาแม่บ้านน้ำเพลินในทันที

            “เพลินอยู่ไหม เพลิน!” เสียงเรียกดังไปทั่วจนคนที่เพิ่งเดินขึ้นมาบนบ้านต้องสนใจมองตาม

            “เพลิน!”

            “ขาคุณวิเนตย์ เพลินมาแล้วค่า” แม่บ้านสาวน้อยของวิเนตย์แทบจะวิ่งมาจากหลังบ้านเป็นการด่วน

            “เธอทำความสะอาดห้องนอนน้องเพียงแล้วหรือยัง”

            “เอ่อ เพลินทำแล้วค่ะคุณวิเนตย์” น้ำเพลินคอตกเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนดุเรื่องนี้

            “แล้วนี่อะไร ฝุ่นเต็มกรอบรูปเลย ขึ้นไปทำใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ” วิเนตย์ชูนิ้วชี้ที่เปื้อนคราบฝุ่นให้น้ำเพลินดูผลงานของตนเอง

            “ค่าคุณวิเนตย์” แม่บ้านสาวน้อยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายด้วยซ้ำ

            วธุกาเห็นและได้ยินทุกคำพูดที่ทั้งคู่สนทนากัน จับใจความได้ชัดเจนพอสมควร น้องเพียง? หญิงสาวไม่อยากจะคิดต่อว่าน้องเพียงของเขาคือใคร ลูกสาวอย่างนั้นหรือ เฮ้อ!

            “คุณวาทมาตั้งแต่เมื่อไหร่” วิเนตย์หันไปถามภรรยาที่เพิ่งเดินเข้ามาภายในห้องรับแขกของบ้าน

            “เพิ่งมาค่ะ กำลังจะขึ้นไปนอนบนห้องพอดีเลย”

            “นอนตอนสิบโมงนี่นะ” คนพูดชี้นาฬิกาตรงข้อมือไปด้วย

            “ก็ใช่สิคะฉันไม่มีอะไรทำ เลยต้องนั่งๆ นอนๆ กินไปวันๆ เอาไว้สมัครงานได้เมื่อไหร่ค่อยไปทำก็แล้วกัน ความจริงก็สบายดีนะคะ ขอตัวก่อนค่ะ” ว่าจะไม่ประชดประชันเขา แต่หญิงสาวก็อดไม่ได้

            “ให้มันได้อย่างนี้สิ เฮ้อ!” วิเนตย์ถอนหายใจใส่เสียงดัง จะโทษใครได้ก็เขาเองไม่ใช่เหรอที่ต้องการให้วธุกาทำแบบนี้ แต่ทำไมมันหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ลึกๆ ในใจเหมือนอะไรๆ บางอย่างมันไม่ถูกต้อง