ทัณฑ์สวาทมาเฟียเถื่อน

Typhon หรือ กลุ่มไทฟอน กลุ่มมาเฟียที่ยิ่งใหญ่และมีอิทธิพลมากที่สุดในอิตาลีและฝรั่งเศส พวกเขาทำธุรกิจสีเทามากมาย ทั้งยาเสพติด ค้าอาวุธเถื่อน งานประมูลใต้ดิน และกาสิโนหลายแห่งทั้งในและนอกประเทศ โดยมีสี่หนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตรแต่นิสัยแต่ละคนนั้นเหมือนดั่งซาตานที่คอยกุมบังเหียนอยู่ ชายหนุ่มทั้งสี่คนสนิทกันมาตั้งแต่วัยเยาว์เพราะพวกเขายังโดนฝึกฝนร่างกายจิตใจอย่างหนักเพื่อให้แข็งแรงและโหดเหี้ยมกว่ารุ่นพ่อของเขา ชายทั้งสี่คนผ่านเรื่องราวมากมายหลายอย่างมาด้วยกันทั้งทุกข์และสุข จนในที่สุดกลุ่มไทฟอนก็ขึ้นมายืนอยู่บนจุดสูงสุดของอิตาลีและฝรั่งเศสจนไม่มีใครกล้ามาท้าทายอำนาจของพวกเขาได้ง่ายๆคนที่หนึ่ง ราฟาเอล ดีอาฟาต์ ชายหนุ่มฝรั่งเศส อายุ 36 ปี ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเรียบดูดุดันกับนัยน์ตาสีฟ้าครามที่ไม่ว่าเขาจะจ้องมองไปที่ใคร ผู้คนเหล่านั้นก็ต้องหลบสายตาเขาทันที ชายหนุ่มมีผมสีน้ำตาลเข้มกับร่างกายกำยำสมบูรณ์ที่มีรอยสักรูปงูตัวใหญ่อยู่ตรงอกข้างขวาคนที่สอง วินเซนต์ มาร์แตล หนุ่มฝรั่งเศสนัยน์ตาสีฟ้าเหมือนมีทะเลหมอกอยู่ภายในดวงตาคมกริบคู่นั้น อายุ 37 ปี นิสัยของเขาค่อนข้างที่จะเงียบขรึมและเย็นชาที

“เรียบร้อยหรือเปล่า” ลูเซียโน่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำดูท่าทางน่าเกรงขาม เขาเดินเข้ามาในตัวอาคารของลานประมูลลับที่พวกเขาจัดขึ้นมา เขาเอ่ยถามริคิ คนสนิทที่เดินตามหลังมาเฟียหนุ่มมาติดๆ “ทุกอย่างเรียบร้อยครับนาย” ริคิตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่หนักแน่นลูเซียโน่ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาต่อ เขาก้าวเท้าเข้าสู่อาคารอย่างสงบนิ่ง ท่ามกลางเหล่าแขกผู้มาร่วมงานที่ต่างสวมหน้ากากปิดบังตัวตน ก่อนจะทยอยเดินตรงไปยังลานประมูลซึ่งตั้งอยู่ใจกลางตึกมาเฟียหนุ่มและลูกน้องของเขาไม่จำเป็นต้องซ่อนใบหน้าเหมือนคนอื่น เพราะในประเทศนี้แทบไม่มีใครไม่รู้จัก “กลุ่มไทฟอน” การที่แขกส่วนใหญ่ต้องปิดบังตัวตนไว้ภายใต้หน้ากาก ก็เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเขาเป็นใครในชีวิตจริง คนบางกลุ่มคือไฮโซ นักธุรกิจ หรือผู้ทรงเกียรติในแวดวงสังคม แต่ในค่ำคืนนี้ ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกัน คือการได้ครอบครองเพชรต้องห้ามที่ไม่ควรปรากฏในโลกสว่างนัยน์ตาคมกริบกวาดสายตามองสำรวจผู้คนที่กำลังเยี่ยงย่างเข้างาน ทว่าสายตาของเหยี่ยวอย่างลูเซียโน่ก็ไปสะดุดเข้ากับหญิงสาวชุดสีแดงสด เธอมีรูปร่างอรชรแต่ไม่บอบบาง ทุกจังหวะย่างก้าวเต็มไปด้วยคว

ปัง!!เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างกำยำของชายฉกรรจ์ชุดดำหลายคนที่วิ่งกรูกันเข้ามาในห้องนอนของลูเซียโน่ บอดี้การ์ดทุกคนกระจายกันไปล้อมรอบข้างเตียงกลางห้องพลางยกกระบอกปืนสีดำเงามาเล็งไปยังเตียงอัญญาถูกลูเซียโน่จับตรึงข้อมือเล็กไว้เหนือศีรษะเธออยู่บนเตียงนุ่มด้วยมือเพียงข้างเดียว มาเฟียหนุ่มปรายตามองลูกน้องตัวเองเล็กน้อย “เธอเป็นใคร” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับอยู่ดี“ไม่ตอบก็ไม่ต้องตอบ” ลูเซียโน่เคลื่อนมือสากขึ้นมาเพื่อที่จะถอดหน้ากากของเธอออก“นี่!!” หญิงสาวออกแรงดิ้นอีกครั้งพร้อมกับใบหน้าสวยคมสะบัดหน้าไปมา“ไอ้ลูเซียน” เสียงทุ้มทรงพลังดังขึ้นมาพร้อมกับร่างกำยำสูงพอๆ กับลูเซียโน่ ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าครามเดินย่างกรายเข้ามาในห้องช้าๆ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีกรมกำลังใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสบายๆ ผู้ชายคนนี้คือ…ราฟาเอล เพื่อนสนิทของลูเซียโน่และพ่วงตำแหน่งหุ้นส่วนในธุรกิจร่วมกันอีกด้วย“อือ” ลูเซียโน่ชะงักมือที่จะดึงหน้ากากของสาวชุดเดรสสีแดงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมามองราฟาเอล“จะจัดการเองหรือให้กูจัดการ” ราฟาเอลเอ่ยถา

เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง ลูเซียโน่เลื่อนมือแกร่งมาล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คเนื้อดี เรียวขาแกร่งเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ถูกมัดแขนอยู่ด้านหลังอย่างช้าๆ เธอโดนมัดข้อมือด้วยเนกไท กุญแจมือและถูกล่ามโซ่อีกชั้นหนึ่ง อัญญายืนอยู่กลางห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่มีเพียงโต๊ะกับเก้าอี้ไม้ เธอจ้องมองหน้าลูเซียโน่ด้วยสายตาดุดันและโกรธเคือง สายตาที่ดูไม่ยอมคนแบบนี้นี่แหละ เขายิ่งรู้สึกสนุกมากขึ้นเรื่อยๆ กับความลึกลับน่าค้นหาของผู้หญิงคนนี้“จะฆ่าฉันก็ฆ่าเลย” เสียงหวานพูดอย่างแข็งกร้าว“มันง่ายเกินไป ฉันอยากสนุกกับเธอมากกว่านี้” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ถอยหลังหนีเขาหรือมีท่าทีว่าจะเกรงกลัวเขา อัญญายืนประจันหน้ากับชายหนุ่มที่ร่างสูงใหญ่กว่าเธอหลายเท่า ลูเซียโน่ยกยิ้มมุมปากก่อนที่เขาจะผลักร่างอรชรถอยหลังไปนั่งลงบนโต๊ะ ร่างกำยำก้าวเข้าคร่อมและทาบทับอยู่เหนือร่างบอบบางนั้น วงแขนแกร่งขยับขึ้นกักกันเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับกรง มือสากวางอยู่บนโต๊ะ ขณะเดียวกันใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนเป่ารดใบหน้าสวย กลิ่นหอมจากน้ำหอมราคาแพงของชายหนุ่มลอยมาปะทะจมูกของเธอนัยน์ตาคมกริบสำรวจร่างอร

ลูเซียโน่กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเองด้วยอาการหัวเสียเล็กน้อย เพราะหลังจากที่เขาเอาโทรศัพท์ไปตั้งไว้ให้ตามที่ราฟาเอลต้องการเรียบร้อยแล้ว เมื่อเวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง ราฟาเอลก็โทรมาหาเขาและพูดว่า ‘ปล่อยเธอไป’ ลูเซียโน่จึงไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนตัวเองจึงสั่งการมาเช่นนั้น คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเขา อยู่ดีๆ ก็มาบอกให้เขาปล่อยผู้หญิงคนนี้ไป เขายังเล่นสนุกกับเธอไม่เต็มที่เลย พอเขากดโทรออกหาราฟาเอลอีกครั้ง ปลายสายก็ไม่ยอมรับสายของเขาแล้ว มือสากยกขึ้นมาเสยผมตัวเองด้วยท่าทางหัวเสียสุดๆ ก่อนที่เขาโยนโทรศัพท์ลงไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดีสักเท่าไหร่นัก มาเฟียหนุ่มเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์จนคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นรอยย่น ริคิเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของเจ้านาย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าขาวตามสไตล์คนญี่ปุ่นย่างกรายมาหยุดอยู่ตรงหน้าของลูเซียโน่ จากนั้นเขาก็เอ่ยรายงานเจ้านายทันที“นายครับ ท่านราฟาเอลพาผู้หญิงอีกคนกลับไปที่คฤหาสน์แล้วครับ” “อือ…มึงเอาโทรศัพท์ของมึงมาสิ” เสียงทุ้มของลูเซียโน่บอกกล่าวลูกน้อง “ของนายท่านพังเหรอครับ” ริคิเอ่ยถามอย่างไม่รู้ประสีประสา เพราะปกติลูเ