ไม่ได้ขืนใจสักครั้ง

"กินข้าว"

จานข้าวถูกวางลงข้างคนตัวขาวที่นั่งขัตสมาธิบนฟูกเหม่อมองทอดสายตาออกไปนอกกระจกนิรภัยสีชาที่มองเห็นสระน้ำกว้างใหญ่มีจระเข้แหวกว่ายไปมาเนื้อที่บ้านกว้างขวางร่มรื่นแต่ออกไปไหนไม่ได้

"ไม่หิว"

เสียงแหบแห้งตอบออกมาดวงตาคู่คมที่เคยดุดันพยศเยี่ยงสัตว์ป่าอ่อนแสงลงจากความอ่อนเพลีย ร่างขาวเนียนเต็มไปด้วยรอยดูดกัดสีแดงช้ำประพรมทั่วร่าง

"ไม่กินก็ทำงานจะเอาท่าไหน?"

 

คนตัวโตก้าวขาขึ้นมาบนฟูกทำท่าจะปลดกระดุมกางเกงลงขู่คนที่มีอะไรกันนับครั้งไม่ถ้วนจากฤทธิ์ยาจนหมดฤทธิ์ต่อให้ไม่ใช้ยาแล้วร้างกายกลับอ่อนละทวยอย่างน่าประหลาดเพียงถูกคนตรงหน้าเล้าโลมรุกล้ำจนเลิกคิดที่จะขัดขืนปล่อยให้มาเฟียร่างหนานำพาลงนรกครั้งแล้วครั้งเล่า

เพียงแค่นรกขุมนั้นมันมีความสุขลึกๆ ภายในนั้น

 

"เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้ซักที"

เสียงอ่อนระโหยข้างหูคนตัวโตเพียงคล่อมลงมาเงามืดที่มีกลับบดบังร่างข้างใต้จนมิด

ปลายจมูกโด่งไล่ไซร้ซอกคอขาวฟังคำถามเลื่อนลอยจากปากหยักที่ชอบฟังข้างหูใกล้ๆ ไม่ว่าจะเสียงกร่นด่า ตัดพ้อต่อว่า ขอร้องอ้อนวอน หรือแม้แต่เสียงคราง..

 มือสากบีบเค้นเอวแน่นเนื้อเต็มมืบีบคลึงกดกายส่นล่างเข้าหาราวกับมีแรงดึงดูดรุนแรงไม่ยอมห่าง ปากร้ายกดจูบเนื้อตัวขาวผ่องย้ำซ้ำรอยแดงที่จางแล้วให้เข้มขึ้นกว่าเดิม

 

"ไม่ชอบเหรอก็เห็นทำได้ดีทุกครั้งออกจะเป็นธรรมชาติพริ้วซะขนาดนี้ติดใจไปแล้วหรือเปล่านะ~" ซุ่มเสียงใหญ่กระซิบพร่าข้างหูจงใจเยาะเย้ยแต่ตนกลับเสพติดเกมส์กามไม่ห่างจากร่างสารวัตรตัวขาว

"ฉันไม่ใช่พวกชอบใช้กำลังโดยเฉพาะกับคนที่เย็นชาไม่รู้จักเจ็บปวดสู้ไปก็ตายเปล่า" ถ้อยคำสิโรราบถูกใจนายเย็นชานักหนามุมปากยกยิ้มโดยไม่รู้ตัว

"ฉลาดดี..ถ้าฉลาดก็ควรรู้สิว่าต้องเลือกฝั่งไหน" หลอกล่อและล่อลวงทุกครั้งที่ทำเรื่องน่าอายอีกฝ่ายร่ายมนต์ใส่ความตำรวจไม่หยุดหย่อนจนบางครั้งก็ควบคุมอารมณ์โมโหไม่ได้

"ฉันเป็นตำรวจไม่ใช่คนที่ทำตัวอยู่เหนือกฎหมายมากักขังหน่วงเหนี่ยวคนอื่นไว้แบบนี้มันทุเรศ อุ๊บบ! "

ปากบางที่เริ่มพ่นคำเกรี้ยวกราดมักจะถูกจู่โจมด้วยลิ้นร้ายเข้ามากวาดต้อนภายในใช้ปากบดขยี้จาบจ้วงจูบหนักไม่ต่างจากพายุลูกโตที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างตรงหน้าให้ราบเป็นหน้ากลอง

 

แฮ่กกก

ปากหยักสีเข้มถอนออกจากการขยี้จูบคนตรงหน้าผละหน้าเข้มขรึมมองใบหน้าขาวเกลี่ยลักยิ้มสวยด้วยด้วยท่าทีสนุกนักหนา

เพียงสามวันถูกจูบเป็นพันครั้งร่วมรักกันหลายสิบหนไม่ต่างจากมาฮันนีมูนบนเกาะสองต่อสอง

เเววตาคมกริบจ้องหน้าคุณสารวัตรทุกการเคลื่อนไหวจับคางเรียวขึ้นมาสบตาสื่อความหมายคล้ายการจองจำโดยไม่ต้องผูกมัดใดๆ

 

"จะออกไปทำไม? ถูกมอบหมายให้เข้ามาล้วงความลับที่นี่คิดว่าผู้ใหญ่ให้งานท้าทายความสามารถหรือไง? กำลังฝันอะไรอยู่พวกมันจะยัดข้อหาเสี่ยเข้น่ะสิว่าฆ่าตำรวจยศสูงพอเสี่ยถูกจับมันก็ยึดทุกอย่างไปควบคุมเอง มองเกมส์ไม่ออกสินะคุณสารวัตร "

"เลิกปรักปรำตำรวจเสียที! " ฟันขาวกัดกรอดส่งเสียงรอดไรฟันจ้องหน้ามาเฟียเขม็ง

"ปรักปรำตรงไหนที่นี่พัทยาเมืองคนมีสีรับส่วยจนพุงกาง จ่ายใต้โต๊ะกันหน้าด้านๆ แม้แต่การเป็นมาเฟียในคราบตำรวจก็มีเต็มเมือง ถามจริงเถอะไม่รู้อะไรพวกนี้หรือรู้แต่ทำมองไม่เห็นกันแน่!"

"รู้แล้วจะให้ทำยังไงในเมื่อมันควบคุมคนอื่นไม่ได้แค่ตัวเองไม่ทำก็พอแล้วนี่"

"อ้อ~พวกตัวเองเลยปิดตาข้างหนึ่งได้แต่กับคนไม่มีสีนี่จ้องจะจับให้ได้เลยงั้นสิ ..ไม่อยากจัดการพวกเดียวกันก็เลยมาจัดการคนที่ถูกรุมประนามสินะ"

"นายไม่ได้อยู่ในระบบราชการจะไปรู้อะไรทุกอย่างมีขั้นมีตอนของมันไม่ใช่พวกนายที่ทำอะไรก็ได้ตามใจแล้วมาถามหาความยุติธรรมมันไม่ใช่!"

ฟึ่บบบ!!

ข้อมือทั้งสองของสารวัตรดาวเรืองถูกกดลงบนฟูกจมแน่นขยับไม่ได้ แววตาสั่นระริกราวกับยั่วโมโหจระเข้ให้หิวกระหายริมฝีปากหยักแสยะยิ้มร้ายท่าทางคุกคามเดิมๆ กลับมาให้เห็นอีกครั้ง

"ไม่อยากได้หรอกความยุติธรรมแต่อยากได้ตำรวจ...เอากับตำรวจมันโคตรดี..สะใจดี"

หว่างขาขาวถูกเเยกออกด้วยเข่าคนเถื่อนกางออกกว้างแทรกกายเข้าประชิดก้นแน่นฟันคมขาวก้มกัดใบหูขาวทำร่างข้างใต้สั่นระริก

"ย อย่า..หยุดทำแบบนี้สักที?"

แคว่กกก

เสียงหายใจหื่นข้างหูทำให้รู้ว่าจะโดนทำอะไรในเวลาอันใกล้ข้อมือสองข้างถูกรวบไว้ด้วยมือใหญ่ข้างเดียว ชั้นในสีดำที่มีให้ใส่ก็เหมือนไม่จำเป็นต้องมีเพราะมันขาดกลางหว่างขาเปิดเปลือยร่องแคบทุกครั้งเมื่อถูกมือใหญ่โตกระชากแรงจนขาดวิ่น

แผล่บบบ~

ปลายลิ้นชื้นลากเลียลักยิ้มข้างขวาลามเลียไปถึงใบหูกระซิบเสียงเหี้ยม

"หลังจากเอาคุณแล้วผมมีอะไรจะให้คุณดูด้วยนะสารวัตร ความเน่าหนอนของคนมีสีที่นี่มันจะพอหยวนๆ ไม่จับเข้าตารางได้ไหม ถ้าคุณยังเลือกเข้าข้างฝั่งนั้นอีกผมจะขังคุณไว้บำเรอกามที่นี่จนตายเพราะถ้าคุณเหมือนไอ้พวกนั้นจะอยู่ไปทำไมให้ไร้ค่า ..แต่ถ้าเลือกอยู่ฝั่งผมคุณจะได้ออกไปสวมเครื่องแบบอันภาคภูมิใจข้างนอกนั่นแค่..พ่วงผมไว้ในตำแหน่งผัวเท่านั้นเอง~"

"นายมันบ้าไปแล้ว! จะแบลคเมลฉันเหรอ!"

สารวัตรดาวเรืองเบิกตาโพลงกับอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่มีทีท่าจะหยอกฃ้อพูดเล่น คนคนนี้ไม่เหมือนเสี่ยเข้เด็ดขาดไร้ความปราณีผูกมัดทุกอย่างรอบคอบเบ็ดเสร็จ

"นั่งดูไปก็แล้วกันทั้งข้อมูลที่ผมให้แล้วก็คลิปโป๊ของตัวเองผมจะมาเอาคำตอบว่าคุณอยากจะออกไปข้างนอกหรือจะอยู่ในนี้ตลอดไป"

"นายทำแบบนี้ทำไม!" สีหน้าบิดเบี้ยวกัดฟันกรอดพูดลอดไรฟันถามออกมาแม้จะถูกของแข็งทะลวงเข้ามาในกายจนสุด

"คุณไม่ชอบให้โดนกระทำ..พวกผมก็ไม่ชอบให้ใครมาทำลายง่ายๆ เหมือนกัน.."

เอวสอบขยับโยกเข้าหาร่างข้างใต้ฝังใบหน้าลงลามเลียยอดอกเล็กไปพร้อมกับตอบคำถาคุณตำรวจราวกับถูกสอบสวนเพียงแค่วิธิการอสจจะกลับตาลปัดไปบ้าง

ฟึ่บบๆๆๆ

"อึ้กก อ่ะ ร เราแค่ต่างคนต่างอยู่ไม่ได้เหรอ ฉ ฉันรับปากจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับพวกนายอีก!"

ข้อเสนอภายใต้การเป็นรองไม่ทำให้คนเถื่อนหยุดการกระทำอะไรต่อมิอะไรลง ร่างคุณสารวัตรสั่นรัวแรง กระตุกเร้าเติมเต็มความต้องการหลายต่อหลายครั้งข้อมือที่ถูกตรึงเป็นอิสระแล้วแต่ร่างกายใหญ่โตกลับโอบกอดทั้งร่างด้วยวงแขนอันใหญ่

เสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนจะหลับไปก็ยังคงรับรู้ได้ถึงการพันธนาการรัดแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธสิ่งใดได้อีกต่อไป

"คุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปแล้วสารวัตรดาวเรือง"

..