로그인เรื่องราวของเพื่อนที่แอบรักเพื่อน เวลาผ่านไปเพื่อนที่แอบรักมาบอกว่ากำลังจีบผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นเหตุให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่พอใจ จนเผลอทำอะไรที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนต้องจบลงและเริ่มต้นใหม่ในความสัมพันธ์แบบอื่น
더 보기เอิร์ธ..." ทำไมรีบมารับกูจัง " ผมบ่นอุบอิบเมื่อเดินตามคนที่ถือกระเป๋าโน๊ตบุ๊คนำหน้าผมอยู่ตอนนี้ ปกติห้าโมงเย็นมันถึงจะมารับผมเพราะผมเลิกงานพร้อมพนักงานแต่วันนี้มาเซ้าซี้ให้ผมรีบกลับตั้งแต่บ่ายโมง ถึงผมเข้าบริษัทแล้วจะไม่มีอะไรให้ทำก็เถอะแต่อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่ดีไง สู้นั่งอยู่เป็นกำลังใจให้พนักงานยังดีกว่า" ก็คิดถึงไงเลยมารับไวไม่ดีหรอเมีย " มันหันมามองผมอย่างกวนๆก่อนจะเอาของยัดใส่รถตรงเบาะหลังแล้วเปิดประตูด้านข้างคนขับให้ผม" วันหลังไม่ต้องมารับนะกูกลับเอง " ผมบอกอย่างเซ็งๆก่อนจะขึ้นไปนั่งบนรถ" ไม่หงุดหงิดสิวะกูแค่อยากดูแลอยากเอาใจใส่มึงไม่ได้หรือไง" คนที่ขึ้นมานั่งเบาะคนขับหันมาพูดกับผมพลางเอามือโยกหัวผมไปมาเบาๆ เหมือนจะเอ็นดูนะแต่มันกำลังกวนตรีนเพราะผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัว" ใครใช้ให้จับหัว "" เป็นผัวก็จับไม่ได้หรอ " มันหันมามองยิ้มๆ กวนตรีน!!" เอิร์ธ มึงรักกูมั้ย " อยู่ๆคนที่นั่งข้างๆก็ถามขึ้นโดยที่สายตายังจับจ้องไปที่ถนน" มาไม้ไหนของมึงเนี่ย กูไม่เล่นนะวันนี้กูหงุดหงิด" ผมบอก" ไม้ป่าเดียวกันไงทำเป็นมาถาม " มันหันมายิ้มกวนๆพลางเลิกคิ้วให้ผม อยากตบกบาลมันสักฉาดจริงๆ"
เอิร์ธ...ผมไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนที่นอนนิ่งให้มันรบรอยที่ไอ้บ้านั่นฝากไว้ รู้แค่ว่าตื่นมาอีกทีก็คอแห้งแถมยังปวดเนื้อปวดตัวไปหมด“ โอ๊ยทำไมปวดแบบนี้วะ ”" ไหวมั้ยเรากลับบ้านกันเถอะ " คนที่กำลังติดกระดุมเสื้ออยู่ปลายเตียงถามผมขึ้นเมื่อได้ยินเสียงผม" อืม แต่ตอนนี้กูหิวน้ำ" ผมพูดเสียงอ่อยๆพลางค่อยพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่งช้าๆรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวและปวดหัวยังไงไม่รู้ สักพักผมว่าต้องไข้ขึ้นแน่ๆ" อ๊ะ น้ำ มานี่เดี๋ยวป้อน " ไอ้เอลฟ์นั่งลงข้างผมพลางยื่นแก้วน้ำมาจ่อที่ปากผม มือหนาๆทาบลงบนหน้าผากผมเบาๆไปด้วยทำให้ผมรู้สึกแปลกๆกับที่มันทำอยู่ตอนนี้" มึงไม่สบายนี่หว่านี่โดนลบรอยแค่นี้ไข้ขึ้นเลยนหรอวะ" ยังจะมากวนประสาทอีกผมล่ะอยากมีแรงกระโดดถีบมันจริงๆเลย" มาๆเดี๋ยวกูใส่เสื้อผ้าให้ ไหนดูซิว่ากูลบรอยหมดยัง " เสียงพูดกวนๆยังดังขึ้นไม่หยุดขณะที่มันใส่เสื้อผ้าให้ผมไหนจะพูดไปอมยิ้มไปกวนประสาทผมไป แต่มันเป็นแบบนี้ผมก็รู้สึกดีนะอย่างน้อยความกลัวก่อนหน้านี้ก็หายไปพรึ่บ!!" ปล่อยกูเดี๋ยวกูเดินเอง " หลังจากใส่เสื้อผ้าให้ผมเสร็จคนที่ตัวสูงกว่าก็ช้อนร่างผมขึ้นก่อนจะพาเดินออกไป นี่มันจะอุ้มผมเดินไปแบบนี้เน
เอลฟ์...ปัง!!เสียงปืนของลูกน้องเพื่อนผมดังขึ้นหน้าประตูก่อนจะผลักประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่ตอนนี้ภาพตรงหน้าทำให้ผมอยากจะฆ่ามัน!!" ไอ้ปีแสง!! มึงทำเหี้ยอะไรเมียกู!!"ผลั๊ว!!ทันทีที่ผมวิ่งเข้าไปในห้องนั้นผมก็เห็นไอ้เหี้ยปีแสงกำลังอยู่บนเตียงกับเมียผมมันกำลังบีบคอเมียผม มันกำลังจะฆ่าเมียผม ผมกระชากตัวมันลงมาจากเตียงพลางเตะเข้าที่ใบหน้ามันไปทีหนึ่งจนมันฟุบลงกับพื้นก่อนจะกระหน่ำเท้าหนักๆลงบนใบหน้าและลำตัวมันด้วยความโมโห" มึงคิดว่ากูทำอะไรล่ะ ดูสภาพเมียมึงตอนนี้สิคิดว่ากูพามานอนฟังนิทานหรือไง ฮ่าๆๆ " ไอ้เหี้ยปีแสงมองผมด้วยสายตากวนตีนพลางยิ้มเยาะเย้ยผมทั้งๆที่ใบหน้าและปากของมันเต็มไปด้วยเลือด แต่ภาพของคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงทำให้ผมแทบสติแตกอยากจะฆ่ามันให้ตายคาตีน" เหี้ยเอ๊ย!! ไอ้ชั่ว!! " ผมกระหน่ำเท้าหนักๆลงไปที่ใบหน้าและตามลำตัวของมันอย่างไม่ยั้ง ผมจะเอาให้มันตายมันกล้าดียังไงมาทำเหี้ยกับเมียผมไอ้เลว!!“ คุณเอลฟ์ไปดูคุณเอิร์ธก่อนดีกว่านะครับเดี๋ยวทางนี้พวกผมจัดการเอง ” เสียงคนของเพื่อนผมเรียกสติผมให้กลับมาอีกครั้งทำให้ผมที่ตัวสั่นเพราะความโกรธอยู่ละจากไอ้ปีแสงเดินไปหาคนบนเตียง" ฮึ
เอิร์ธ...ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องของใครสักคนเพราะนอกจากมันจะไม่ใช่ห้องของผมแล้วมันก็ไม่ใช่ห้องของไอ้เอลฟ์ด้วย" ตื่นแล้วหรอครับเอิร์ธ "" พี่ปี!! " ผมหันไปตามเสียงทุ้มก็พบว่าเป็นพี่ปีที่ตอนนี้กำลังยืนกอดอกมองผมอยู่ที่ปลายเตียง" ที่นี่ที่ไหนพี่แล้วพี่พาผมมาที่นี่ทำไม"" เรือนหอของเราไง ชอบมั้ย " พี่ปีเดินเข้ามาใกล้ๆพลางโน้มใบหน้าลงมา ผมพยามจะเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่บีบกรามเอาไว้แน่นจนหันไปไหนไม่ได้" จะเจ็บ ผมเจ็บนะพี่ " ผมร้องบอกคนตรงหน้าเสียงสั่น" เอิร์ธเจ็บได้ไม่ถึงครึ่งของพี่หรอกครับ เอิร์ธรู้มั้ยว่าพี่รอเอิร์ธมานานแค่ไหนรักเอิร์ธมากกว่ามันแค่ไหน แต่ดูเอิร์ธทำกับพี่สิทั้งๆที่พี่ไม่เคยมองใครนอกจากเอริธ์พี่สนใจเอิร์ธคนเดียวพี่อยู่ข้างเอิร์ธมากกว่ามัน แล้วทำไม แล้วทำไม!! เอิร์ธถึงเลือกมัน!!" เสียงตวาดจากคนตรงหน้าดังลั่นพร้อมกับแรงบีบที่กรามผมแรงขึ้นเรื่อยๆจนหน้าผมสั่นไปหมดผมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด ทั้งความรู้สึกกลัวและสับสนตอนนี้ ในใจคิดอยากจะหนีแต่ที่คอของตอนนี้ผมมีโซ่สีดำล่ามไว้ มือสองข้างถูกเชือกหนามัดรวบไว้ด้านหลังและผมเพิ่งรู้ตัวว่า
เอลฟ์...หลังจากที่ผมเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินออกมาจากครัวตรงไปที่บาร์ก็เห็นเมียผมนั่งกดโทรศัพท์เล่นอยู่ สงสัยจะรอผมล่ะมั้งแต่บรรยากาศที่เกิดขึ้นในครัวเมื่อกี้นี้ทำเอาผมไม่กล้าพูดหรือแม้แต่จะสบตาก็ยังไม่กล้า" รอนานมั้ย? " ผมถามคนที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่อย่างกล้าๆกลัวๆพลางพยายามส่งยิ้มให้
เช้าวันต่อมา...เอลฟ์..." หิวมั้ย " ทันทีที่ผมลืมตาขึ้นมาก็พบว่าใครบางคนได้ตื่นก่อนแล้วและดูเหมือนว่าจะอาบน้ำเรียบร้อยแล้วเพราะกำลังแต่งตัวอยู่" นิดนึง " คนที่นั่งอยู่ปลายเตียงหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปติดกระดุมเสื้อต่อฟอด!!" หอมจังน่ากินด้วย " ผมขยับเข้าไปกอดคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเอาไว้จากด้านหลัง
เอลฟ์..." ว่าไงครับ สามี "อื้อหือ ผมนี่ยิ้มออกเลยครับงั้นจะนอนให้เมียรุกยาวๆเลยคนที่คร่อมร่างผมอยู่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ก่อนจะประกบริมฝีปากลงตามซอกคอผมจนรู้สึกขนลุกซู่ ริมฝีปากนุ่มๆขบเม้มไปตามซอกคอผมอย่างเชื่องช้าแต่หนักหน่วง บางทีก็รู้สึกเจ็บจี๊ดๆเหมือนมันแอบฝังเขี้ยวลงตามซอกคอผม ทำให้เวลากำลัง
เอลฟ์..." ครั้งหน้าถ้ามึงกล้ายุ่งกับเมียกูอีกกูจะอุ้มน้ำแข็งไปให้คนอื่น" ผมบอกคนตรงหน้าซึ่งตอนนี้มันกำลังทำหน้าเหวอๆอยู่ มีอย่างที่ไหนมาต่อยเมียผมทั้งๆที่ผมเคยช่วยให้มันกับน้ำแข็งได้คืนดีกันใช่ครับมันคือผู้ชายคนนั้นคนที่ผมอุ้มน้ำแข็งตอนที่เธอเมาไม่ได้สติไปให้มันเพราะเห็นว่ามันตามง้อน้ำแข็งอยู่ ถึ