[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน

[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-08
โดย:  จูเหยียน Zhu Yan จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
32บท
885views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลี่อวี้เหิง ชาตินี้เขาไม่อาจทำให้สามีรักได้ ชาติหน้าเขา ขอไม่รักคนไร้หัวใจเช่นนี้อีกเมื่อคำขอได้ส่งถึงสวรรค์ ทำให้เขาย้อนกลับมาตอนที่กำลังคลอดบุตรฝาแฝด สวรรค์ช่างเมตตาทำให้ชาตินี้เขาย้อนกลับมาตอนที่ลูกน้อยยังมีชีวิตอยู่ ชาตินี้เขาจะต้องปกป้องลูกน้อยและครอบครัวให้ได้ และจะไม่รักสามีใจร้ายเช่นท่านอีก ไท่ฉางจวิน!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1 เกอผู้งดงาม

지강산과 함께한 4년은 허서령의 인생에서 가장 행복하고 즐거웠던 시간이었다. 이별 후 허서령은 5년을 울며 보냈다.

매일같이 눈물을 쏟은 건 아니었지만 지강산을 떠올리기만 하면 마음속에 장마라도 진 것처럼 축축하고 눅눅한 비가 내렸고 이내 눈시울도 뜨겁게 젖어 들곤 했다.

살면서 지강산을 다시 마주하게 될 날이 올 줄은 꿈에도 몰랐다.

백시욱이 주선한 술자리.

떠들썩한 룸 안으로 들어서자마자 자석에 이끌리듯 허서령의 시선이 익숙한 얼굴에 닿았다.

그 순간 심장이 튀어나올 것처럼 요동쳐 어찌할 바를 몰랐다. 정말 해일이라도 밀려온 것처럼 그녀의 마음을 뒤흔들었다.

주변의 소음이 멀어지고 지강산 말고는 아무것도 눈에 들어오지 않았다.

화이트 셔츠에 블랙 바지 차림의 지강산이 여전히 귀공자 같은 우아함을 풍기고 있었고 거기에 서늘한 분위기까지 풍겼다. 조각 같은 옆모습이 정말 흠잡을 데 없이 완벽했다.

지강산이 고개를 숙이고 휴대폰을 들여다보고 있었다.

과거의 기억이 스멀스멀 피어올랐다. 싱그러운 소년미를 풍기며 따스하고 햇살처럼 밝게 웃어주던 소년이 눈앞에 나타났다. 허서령을 품에 안고 어리광을 부리던 게 마치 어제 있었던 일 같았다.

“서령아, 뽀뽀해줘.”

하지만 어제가 아니라 무려 5년이라는 세월이 흘렀다. 이젠 전생의 일처럼 아득했다.

허서령의 손끝이 미세하게 떨렸고 가슴 깊숙한 곳에서부터 저릿한 통증이 번졌다. 어느새 눈시울도 붉어졌다. 도저히 지강산을 마주할 용기가 나지 않았고 그냥 이대로 도망치고 싶었다.

주춤거리던 허서령이 당황한 기색이 역력한 얼굴로 룸을 나가려 했다.

“서령 씨.”

백시욱이 허서령을 불러 세웠다.

“오자마자 왜 그냥 가요?”

허서령이 멈칫하더니 문고리를 꽉 잡았다.

룸 안에 있던 사람들의 시선이 일제히 허서령에게 쏠렸다. 오직 지강산만 예외였다. 휴대폰 화면을 넘기던 엄지손가락이 잠깐 멈칫했을 뿐 미동도 하지 않았다.

허서령이 숨을 길게 내뱉었다. 가슴을 짓누르는 답답함에 숨조차 쉬기 힘들었다.

첫사랑과의 재회가 너무나 당혹스럽고 민망했다. 더군다나 두 사람이 헤어질 때 다시는 안 볼 각오로 진흙탕 싸움을 벌이면서 헤어졌다.

“빨리 들어와요. 인혜도 곧 도착한대요.”

백시욱이 허서령을 재촉했다.

심인혜와 허서령은 어릴 적부터 함께 자란 절친이었다. 지난달 소개팅으로 만난 백시욱과 첫눈에 반해 초고속으로 연애를 시작하더니 결혼 날짜까지 다음 달 중순으로 잡아버렸다.

오늘 이 자리는 백시욱과 심인혜의 가장 친한 친구들이 미리 안면을 트고 결혼식 축하 공연도 상의하기 위해 마련한 자리였다.

심인혜의 계획은 들러리들이 춤을 추고 신랑 신부가 무대에서 사랑 노래를 부르는 것이었다. 돈독한 사이가 아니라면 이런 부탁을 들어주기 어려울 것이다.

허서령이 한참 동안 마음을 다잡은 뒤 안으로 들어갔다.

백시욱이 반갑게 맞이했다. 손을 허서령의 등 뒤로 뻗긴 했지만 닿지는 않았다. 매너 있게 일정한 거리를 유지하면서 허서령을 여자들 쪽 빈자리로 안내했다.

자리에 앉자마자 지강산의 옆자리에 아름다운 여자가 앉아 있는 게 보였다. 바로 지강산의 소꿉친구 소유하였다.

지강산과 연애하던 시절에도 소유하는 늘 허서령에게 적대심을 노골적으로 드러내곤 했었다.

소유하의 눈빛이 지금도 날카롭기 그지없었고 허서령을 향한 혐오감을 서슴없이 드러냈다.

“아니, 시욱 오빠, 아무 쓰레기나 들러리로 세워도 되는 거야?”

그 한마디에 룸 안에 정적이 흘렀다. 백시욱조차 당황해 멍한 표정을 지었다.

친구들의 모임에서 이토록 듣기 거북한 말이 나올 줄은 누구도 예상치 못했다. 모두의 시선이 소유하에게 쏠렸다.

허서령도 소유하가 그녀를 욕하고 있다는 걸 알아채고 난감한 얼굴로 지강산을 쳐다봤다.

하지만 지강산은 계속 고개를 숙인 채 남의 일인 것처럼 휴대폰만 응시하고 있었다.

지강산의 뚜렷한 이목구비와 날카로운 턱선이 더욱 차갑게 느껴졌다. 조명이 그의 짧은 머리끝에 걸려 옅은 그림자를 드리웠고 누구도 쉽게 다가갈 수 없는 서늘함을 내뿜었다.

참다못한 한 여자가 불쾌해하며 나서서 한마디 했다.

“지금 누구한테 하는 소리예요?”

그러자 소유하가 건방진 태도로 말했다.

“내가 누구를 말하는지 허서령은 알고 있을 거예요.”

사람들의 시선이 다시 허서령에게 향했다.

허서령은 아름다운 얼굴을 가졌지만 거들먹거리거나 티를 내지 않았고 깊은 골짜기에 피어난 은방울꽃처럼 단아한 분위기가 풍겼다. 그리고 검고 부드러운 긴 머리를 뒤로 단정하게 묶었다. 공익 변호사인 그녀는 다정하고 선량해 보였으며 욕심이 없는 듯한 차분한 인상을 주었다.

하지만 허서령을 아는 이들은 잘 알고 있었다. 허서령의 내면과 겉모습이 얼마나 큰 괴리가 있는지를.

사람들은 대체 두 사람 사이에 무슨 원한이 있길래 만나자마자 ‘쓰레기’라고 욕하는지 궁금해졌다.

이런 모욕을 당했다면 허서령이 화를 내거나 반격하는 게 마땅했다. 하지만 소유하가 지강산을 대신하여 이러는 걸 알고 있었기에 틀린 말도 아니었다.

지강산에게 있어서 허서령은 쓰레기 같은 존재였다.

백시욱이 어색하게 웃으며 분위기를 수습하려 애썼다.

“아, 원래 알던 사이였구나. 서령 씨는 우리 예비 와이프의 제일 친한 친구야. 예전에 무슨 원한이 있었든 오늘은 내 체면을 봐서라도 훌훌 털어버리고 화해하면 안 될까?”

소유하가 하찮다는 표정을 지었다.

“난 쟤랑 원한 같은 거 없어. 저런 걸레 같은 여자를 알지도 못하고. 강산 오빠가 쟤한테 원한이 있으니까 오빠한테 물어봐. 화해할 수 있는지.”

‘걸레 같은 여자?’

관계가 점점 복잡해졌다. 난감해진 백시욱이 억지 미소를 쥐어짰다.

“강산아, 서령 씨랑 아는 사이였어?”

사실 그가 묻고 싶었던 건 허서령에게 차였냐는 질문이었다.

허서령이 테이블 아래에서 두 주먹을 꽉 쥐었다. 지강산이 입을 열기를 기다리는 그 몇 초가 수능 시험을 치를 때보다 더 긴장됐다.

공기가 희박해진 듯 숨이 막혀왔고 말로 형용할 수 없는 압박감이 온몸을 조여왔다.

이름이 불린 이상 지강산도 더는 이 상황을 외면할 수 없었다. 느긋느긋 휴대폰을 내려놓고 고개를 들어 허서령을 쳐다봤다.

그의 검은 눈동자가 한겨울의 서리처럼 차갑고 날카로웠다. 그 안에 알 수 없는 소외감이 서려 있었다.

“모르는 사람이야.”

지강산의 낮게 깔린 목소리에 온기라곤 전혀 없었다.

그 한마디가 허서령의 심장을 날카롭게 찔렀다. 아릿한 통증과 함께 실망감이 걷잡을 수 없이 퍼졌다.

지강산과 시선이 마주친 그때 허서령의 눈시울이 붉어졌다. 눈물이 왈칵 쏟아질 것 같아 주먹을 꽉 쥐고 서둘러 고개를 떨구었다.

도저히 견딜 수 없었던 허서령은 당장이라도 이곳을 벗어나고 싶었다.

분위기가 순식간에 가라앉았다. 다들 눈치 빠른 성인이라 감정과 표정만 봐도 대충 상황을 짐작할 수 있었다.

백시욱이 정적을 깼다.

“오늘 결혼식에서 들러리를 서줄 친구들을 이 자리에 부른 건 서로 친해지게 하기 위해서야. 빨리 친해지려면 게임만 한 게 없지. 밥 먹기 전에 게임이나 한판 할까?”

젊은 사람들끼리 빨리 친해지고 분위기를 반전시키려면 진실 게임이 최고였다.

“나부터 시작할게...”

백시욱이 빈 술병을 테이블 중앙에 놓고 힘차게 돌렸다.

허서령을 제외한 모든 여자들이 술병이 지강산을 향하기를 바라고 있었다.

회전하던 술병이 서서히 멈췄다. 기대를 저버리지 않고 술병이 지강산을 가리키자 사람들이 일제히 환호했다.

“와, 지강산이 걸렸어. 진실을 말하는 거랑 벌칙 중에 뭘 선택할 거야?”

지강산의 표정이 차분하기만 했다. 남들 앞에서 속마음을 드러낼 생각이 추호도 없었다.

“벌칙.”

백시욱이 쪽지를 하나 뽑더니 놀라움을 감추지 못했다.

“종이 한 장 사이에 두고 여기에 있는 여자 한 명이랑 2분 동안 키스하기.”

지강산의 잘생긴 얼굴이 순식간에 일그러졌다.

허서령이 허벅지 위의 바지춤을 꽉 움켜쥐었다. 하도 꽉 쥐어서 손가락 마디가 다 하얘졌고 가슴에 씁쓸함이 번졌다.

이곳에 남아서 이런 꼴을 당하는 자신이 한심하게 느껴졌다. 자리를 박차고 나가고 싶은 마음이 극에 달했다.

그때 소유하가 환하게 웃으며 티슈 한 장을 뽑아 들었다.

“다들 포기해. 강산 오빠는 나랑 할 거니까.”

그러고는 입술 위에 티슈를 갖다 대고 지강산 쪽으로 몸을 돌렸다.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
32
บทที่ 1 เกอผู้งดงาม
บทที่ 1 เกอผู้งดงามภายในเมืองประดับประดาไปด้วยผ้าสีแดงเป็นทางยาวเป็นสาย วันนี้เป็นงานอภิเษกขององค์ชายสี่ตระกูลหลี่ เกอรูปงามอย่างหาที่ใดเปรียบใบหน้าขาวผ่องอ่อนหวานมิได้ต่างอะไรจากอิสตรีหน้าผากได้รูปรับกับโครงหน้าเรียวรูปไข่ ริมฝีปากกบอบบางราวกับกลีบดอกเหมยทั่วทั้งแคว้นต้าเจิงไม่มีใครไม่รู้จักหลี่อวี้เหิง เพราะความงามเป็นที่เลื่องลือของเขาทำให้เป็นที่หมายตาของบุรุษหลายคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครเข้าตาท่านอัครเสนาบดีหลี่เลยสักคนแน่นอนว่าท่านอัครเสนาบดีเองก็เป็นที่โปรดปรานอย่าหาที่ใดเปรียบ นั่นจึงทำให้ใคร ๆ ต่างก็หวั่นเกรงอีกฝ่ายยิ่งนัก เรียกได้ว่าอยู่เหนือใต้หล้าอยู่ต่ำกว่าเพียงคนเดียวอย่างแท้จริงหลายวันก่อนมีความดีความชอบฮ่องเต้ไท่ฉางจิ้งจึงมีราชโองการพระราชทานมงคลสมรสให้กับบุตรชายคนรองของตระกูลกับฉินอ๋อง อ๋องแห่งแคว้นต้าเจิงบัดนี้ขบวนแต่งงานเป็นที่พร้อมแล้ว ไท่ฉางจวินเป็นชายร่างสูงเก้าฉื่อใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ยามที่นั่งอยู่บนหลังม้ามุมปากก็ไม่กระตุกสักนิดเลย อาจจะเพราะไม่ได้เต็มใจจึงทำให้ออกมาเป็นเช่นนี้หลี่อวี้เหิงอยู่ในชุดแต่งงานสีแดงสลับเขียว บนศีรษะมีผ้าแดงปกคลุมเอาไว้“ท่าน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 ชายาผู้ถูกลืม
บทที่ 2 ชายาผู้ถูกลืมท่านอ๋องผู้นั้นก็ยังคงมาที่เรือนแห่งนี้ทุกวัน ถึงอย่างนั้นความเป็นอยู่ของสองสามีภรรยาก็เป็นไปตามหน้าที่เท่านั้น ไท่ฉางจวินให้หลี่อวี้เหิงปรนนิบัติทุกคืน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เป็นที่โปรดปรานแต่กลับไม่คิดเล็กคิดน้อยร่างบางดูแลจวนอ๋องและทำสิ่งที่ควรทำเป็นอย่างดี ไท่ฉางจวินอยากหาข้ออ้างมาต่อว่าก็ยังทำไม่ได้ ยิ่งมีคนชมชอบพระชายานอกสายตาผู้นี้มากเท่าไรเขายิ่งรังเกียจอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้นเท่านั้นวันนี้เขายิ่งอารมณ์เสียหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ไท่ฉางจวิน ดื่มสุราเสียจนเมามาย ร่างสูงเก้าฉื่อเดินโอนเอนไปโอนเอนมา เหตุเพราะวันนี้ท่านอ๋องมีนัดกับเว่ยหนิงจื่อ หญิงสาวผู้เป็นคนรักของตน ทันทีที่นางเห็นเขาก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นพระชายาไท่ฉางจวินมองหญิงสาวที่รักกันมานานก็บังเกิดความเจ็บปวด ยิ่งเห็นนางเอาแต่ร้องไห้อย่างสงสารหัวใจเหมือนถูกบีบ นางซุกตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาขนาดนั้นแต่กลับทำอะไรให้นางไม่ได้เลย เขาจึงทำได้แค่ปลอบประโลม แล้วบอกกับไปว่ารอให้เวลาผ่านไปอีกหน่อยจึงจะแต่งนางเข้าจวนหลังจากที่เว่ยหนิงจื่อได้ยินก็หยุดร้องไห้ในทันที แววตาน่าสงสารเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 นางในดวงใจ
บทที่ 3 นางในดวงใจรถม้าของเว่ยหนิงจื่อจอดที่หน้าประตูจวนอย่างโจ่งแจ้ง แต่เท่านั้นยังไม่พอ ไท่ฉางจวินยังไปยืนรอรับถึงหน้าจวน ตอนที่นางลงมา ทั้งสองสบตากันอย่างแช่มชื่น ราวกับว่าเจ้าบ่าวมารอรับเจ้าสาวอย่างไรอย่างนั้น ชาวบ้านเห็นเหตุการณ์นี้ก็กระซิบกระซาบ มองดูแล้วไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายเป็นถึงฉินอ๋องจะให้คนธรรมดาสามัญมาวิพากษ์วิจารณ์ได้หรือที่เว่ยหนิงจื่อต้องมาเป็นแขกของจวน เนื่องจากตอนนี้จวนของนางเกิดไฟไหม้นั่นจึงทำให้ต้องซ่อมแซมเป็นการใหญ่ แม้ความจริงนางจะไปอยู่อีกฝั่งที่ไฟลุกลามไปไม่ถึงก็ได้ แต่เพราะความรักของไท่ฉางจวินมีต่อนาง กลัวว่าจะไม่ได้รับความสะดวกสบายเขาจึงเสนอให้มาอยู่ที่เป็นการชั่วคราวในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ซูหลิงที่กำลังเดินลัดเลาะไปที่เรือนพระชายา กลับได้ยินเสียงซุบซิบของบ่าวไพร่ว่า ฉินอ๋องพาแขกมาพักที่จวนและสั่งให้บ่าวเตรียมเรือนให้พักข้างห้องฉินอ๋องอีกด้วย ด้วยความอยากรู้ นางจึงแอบตามไปดูพบว่าแขกที่มาพักที่จวนคือคุณหนูเว่ยคนรักของฉินอ๋อง หลี่อวี้เหิง นั่งอ่านตำราอยู่ในเรือนเงียบๆ ตั้งแต่เขาตั้งครรภ์ท้องเริ่มโตขึ้น ทำให้เขาเดินไปไหนยากลำบาก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4 แท้งครรภ์
บทที่ 4 แท้งครรภ์ทันทีหลี่อวี้เหิงเดินพ้นจากเรือนของเว่ยหนิงจื่อ เข่าของเขาก็แทบทรุดแต่ดีที่ซูหลิงกับซูหมิงรีบเข้ามาประคองเอาไว้ได้ทัน นางกำนัลทั้งสองไม่ได้เข้าไปเพราะคำสั่ง“ตายจริง พระชายาเหตุใดไยท่านถึงเลือดไหลเยอะถึงเพียงนี้เพคะ”“ข้าไม่เป็นอะไร พาข้ากลับเรือนก่อน”หลี่อวี้เหิงพูดเสียงเบาหวิว เขาระโหยโรยแรงตั้งแต่ได้เห็นความรักของคนทั้งกับตาแล้วซูหลิงกับซูหมิงพาร่างของพระชายานั่งลงบนเตียงก่อนจะช่วยดูบาดแผลให้ บาดแผลแม้ไม่ลึกมากแต่ก็น่ากลัวยิ่งนัก พวกนางเพียงแค่ห้ามเลือดแล้วบอกคนให้ไปตามหมอมาในทันที“พวกเจ้าอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่”“มิได้นะเพคะ หากทิ้งรอยแผลไว้จะทำอย่างไร” ซูหมิงกล่าว“นั่นสิเพคะ พระองค์ไยถึงเป็นเช่นนี้ได้ ห่างกับพวกหม่อมฉันเพียงชั่วขณะเดียวเอง”ซูหลิงกล่าวบ้างหลี่อวี้เหิงไม่ใคร่ใส่ใจพวกนาง เขาหลับตาลง นางกำนัลทั้งสองเห็นแบบนั้นจึงไม่กวนอีก“เช่นนั้นพวกหม่อมฉันเอาอ่างน้ำกับอุปกรณ์พวกนี้ไปเก็บก่อนนะเพคะ แม้จะพันแผลแล้วแต่อย่าเพิ่งขยับจะดีกว่า”“พวกเจ้าไปเถอะ” หลี่อวี้เหิงพูดทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา เขานอนฟังฝีเท้าของทั้งสองออกไป แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5 มิอาจสงบใจ
รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงวังหลวง เว่ยหนิงจื่อที่ไม่เคยเข้าวัง ทำให้นางตื่นเต้นจนออกหน้าออกตาจนกระทั่งเมื่อถึงตำหนักตงลิ่วกวนอี้ขันทีคนสนิทของซีกุ้ยเฟยได้ออกมารอรับทั้งสองและนำทางไป เฮ่อหลานซีนั่งจิบชาร้อนท่าทางสงบนิ่งของพระนาง อาตู้กับอาเนี่ยนนางกำนันส่วนพระองค์รู้สึกเย็นวาบที่หลัง พวกนางนั้นรู้ดีเวลาพระสนมทรงกริ้วน่ากลัวเพียงใด“พระสนม ท่านอ๋องและคุณหนูเว่ยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเล็กแหลมของขันทีดังขึ้น เฮ่อหลานซีจึงวางถ้วยชาลง อาตู้กับอาเนี่ยนจะออกไปต้อนรับให้เข้ามาด้านใน แต่ก็ถูกพระนางห้ามไว้เสียก่อน“ไม่ต้อง..”เว่ยหนิงจื่อเดินเข้ามาพร้อมกับไท่ฉางจวิน ทั้งสองคุกเข่าลงแต่ไม่ทัน ได้กล่าวอะไร พระนางก็เขวี้ยงจอกชาลงพื้นทันทีนางกำนัลประจำพระองค์และขันที รีบคึกเข่าลงพร้อมกันทันที“พระสนมโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ”“เสด็จแม่โปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยหนิงจื่อตัวแข็งทื่อไม่กล้าเงยหน้าสบตาซีกุ้ยเฟย ไท่ฉางจวินจึงจับมือนางเอาไว้“ทั้งที่ชายาของเจ้าพึ่งแท้งครรภ์แทนที่เจ้าจะเอาเวลาไปปลอบใจดูแล แต่เจ้ากลับพาสตรีผู้นี้เข้ามาในจวน”เฮ่อหลานซี ตวาดเสียงดังลั่นมองมาที่เว่ยหนิงจื่อด้วยสายต
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6 พิษเกรี้ยวโกรธ
บทที่ 6 พิษเกรี้ยวโกรธหลังจากเซียวอี้หรานกลับไปแล้ว หลี่อวี้เหิงได้กลับมาเศร้าโศกดังเดิม ซูหลิงและซูหมิง เห็นพระชายากลับมามีสีหน้าโศกเศร้าก็อดสงสารไม่ได้ หากพระชายาไม่แต่งงานกับฉินอ๋อง คงไม่ต้องมานั่ง ทุกข์ระทมถึงเพียงนี้..หลี่อวี้เหิงนั่งใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากแค่สองสามคำ ก็วางตะเกียบลง“พระชายาเสวยอีกสักหน่อยเถิดเพคะ”ซูหลิงพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง หมู่นี้พระชายากินน้อยจนน่าใจหาย“ข้าอิ่มแล้ว..พวกเจ้ายกออกไปเถอะข้าอยากพักผ่อน..”ซูหลิงได้ยินเช่นนั้นก็ได้ถอนหายใจเบาๆ และยกถาดอาหารออกไป ซูหมิงจึงเตรียมอ่างน้ำไว้ให้เขาบ้วนปากก่อนจะเดินออกไปก็ไม่ลืมเตรียมน้ำให้เขาอาบหลังจากที่ชำระกายเสร็จเข้าก็รีบดับตะเกียงเข้านอนทันที....ยาวซวี 19.00 – 21.00 น.ไท่ฉางจวินเดินมาที่เรือนอนของหลี่อวี้เหิง เขาไม่สนใจบ่าวรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตู แต่กลับผลักประตูเข้าไปเองในทันที ภายในห้องโถงเล็กว่างเปล่า จึงเดินอ้อมฉากกั้นไปยังห้องนอนหลี่อวี้เหิงนอนหลับอยู่บนนั้นถึงขนาดกรนออกมาเล็กน้อยอีกด้วย ไท่ฉางจวินเห็นแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นไปอีก เหตุใดคนที่เอาแต่ทุกข์ตรมถึงหลับสนิทได้ถึงเพียงนี้แน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้า
บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้าวันต่อมาทันทีที่เว่ยหนิงจื่อออกจากจวนอ๋องไป หลี่อวี้เหิงก็เข้าวังมาในทันที ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถม้าก่อนจะนึกถึงสีหน้าขับแค้นใจของเว่ยหนิงจื่อ ไม่แน่ว่างนางอาจรู้แล้วว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะฝีมือของตนเอง แต่จะให้รู้แล้วอย่างไร หลี่อวี้เหิงไม่เก็บมาใส่ใจเช่นเดียวกัน เฮ่อหลานซีเห็นลูกสะใภ้มาหานางถึงที่ตำหนัก นางจึงรีบส่งอาตู้กับอาเนี่ยนนางกำนัลประจำพระองค์ออกไปต้อนรับให้เขารีบเข้ามาด้านใน “กระหม่อม หลี่อวี้เหิงคารวะเสด็จแม่”“มากพิธีรีตองไปทำไมกัน รีบลุกขึ้นมาแล้วนั่งใกล้ ๆ ข้าเถอะ”ซีกุ้ยเฟยเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองคนให้ลุกขึ้น แถมยังพาไปนั่งยังที่นั่งข้าง ๆ ของตนเอง ความจริงพระนางเห็นหลี่อวี้เหิงมาตั้งแต่เล็ก จึงบังเกิดความเอ็นดูอยู่มาก ทั้งชาติตระกูลก็ดี มารยาทก็ดี แถมใบหน้ายังงดงามมากอีกด้วย“เป็นอย่างไรบ้าง เพิ่งจะแท้งบุตรไปแท้ ๆ ไม่น่ารีบเข้าวังมาหาข้าเลย”“ทูลเสด็จแม่ กระหม่อมดีขึ้นมากแล้วขอรับ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง”“เป็นห่วงเจ้านะถูกแล้ว ดูสิผอมกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ” พระนางกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล“ทรงทำให้เสด็จแม่เป็นกังวลแล้ว กระหม่อมแข็งแรงขึ้น
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์
บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์หลี่อวี้เหิงขนลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนของไท่ฉางจวินรดรินข้าง ๆ ใบหูจนชายหนุ่มรู้สึกว่าใบหูเริ่มร้อนผ่าว ไท่ฉางจวินบีบติ่งหูเล็กน่ารักเบา ๆ ก่อนจะแลบลิ้นออกมาโลมเลียไปตามใบหูและติ่งหูของร่างบางอย่างเชื่องช้า“เป็นอย่างไร...” เสียงทุ้มแฝงด้วยแรงอารมณ์ถาม แต่หลี่อวี้เหิงไม่ใช่คนหน้าไม่อายเช่นเขาจึงไม่ตอบแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ไท่ฉางจวินรำคาญใจ เขาใบหน้างดงามของหลี่อวี้เหิงหันมาจูบ ไท่ฉางจวินลูบไล้ร่างกายบอบบางอย่างอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ทั้งยังเต็มไปด้วยความปรารถนา ร่างสูงกำข้อมือข้างหนึ่งของหลี่อวี้เหิงแล้วพรมจูบไปทั่ว“อ๊ะ..” หลี่อวี้เหิงยกขาขึ้นแล้วถูไถต้นขาด้านในกับอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พอรู้ตัวก็รีบผงกศีรษะขึ้นมอง สายตาเลื่อนไปตามลำคอแข็งแกร่ง กล้ามอกที่เด่นชัดไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนด้านบนไท่ฉางจวินเห็นคนใต้ร่างมองตาไม่กะพริบ เขาจึงคว้าข้อมือบอบบางมาวางลงบนกล้ามหน้าท้องของตัวเอง หลี่อวี้เหิงหน้าแดงก่ำ ก่อนหน้านี้ได้เพียงแค่เหลือบมองไม่เคยได้ลองสัมผัส คราวนี้พอได้จับแล้วกลับรู้สึกว่ามันแข็งแรงกว่าที่คิด ถึงว่ายามที่อีกฝ่ายขยับเอวบนร่างตน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมด
บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมดหลังจากวันนั้น ไท่ฉางจวินก็เหมือนจะมาเอาใจหลี่อวี้เหิงมากขึ้นกว่าเดิม ตอนที่ไปร้านขายเครื่องประดับเมื่อวานเขาถึงกับซื้อกำไลหยกให้หลี่อวี้เหิงอีกด้วย แม้ว่าร่างบางจะแปลกใจแต่เขาก็ยอมรับกำไลมาแต่โดยดีไม่เพียงเท่านั้นจากปกติไท่ฉางจวินไม่เคยมากินอาหารเช้ากับตนเอง ทว่าวันนี้เขากลับมา แถมยังบอกอีกด้วยว่า ตั้งแต่วันนี้จะมากินด้วยกันทุกวัน ตอนที่กินอาหารยังใส่ใจคีบกับข้าวใส่ถ้วยให้เขาเสียจนพูน แถมยังกำชับอีกด้วยว่า “กินให้เยอะหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรง” แบบนี้มิใช่ไท่ฉางจวินมีใจบ้างแล้วหรือตกดึกในคืนเดียวกันนั่นเอง ไท่ฉางจวินที่เอาแต่อ่านตำราให้ห้องหนังสือ จู่ ๆ ก็กลับมาห้อง แล้วเรียกให้หลี่อวี้เหิงเข้าไปปรนนิบัติ มีหรือร่างบางจะอิดออด เขาเดินผ่านฉากกั้นห้องก่อนจะถอดชุดเสียจนร่างกายเปลือยเปล่า เรียวขาขาวก้าวลงไปในถังอาบน้ำ ตอนนี้ยังมีเวลาอีกมาก เขาจึงกะว่าจะอาบให้มากหน่อย เพราะไท่ฉางจวินชอบที่ร่างกายของเขามีกลิ่นหอม ตอนที่ร่วมรักกันคราวก่อนยังสูดดมไปตามผิวกายเขาชมไม่หยุดปากเลยไท่ฉางจวินรออยู่ที่เรือนอย่างร้อนใจ เขาอดรนทนไม่ไหว จึงเดินไปหาหลี่อวี้เหิงที่เรือน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 10 แผนร้าย
บทที่ 10 แผนร้ายหลี่อวี้เหิงที่หลับ ๆ ตื่น ๆ ก็ได้ยินทั้งสองแม่ลูกคุยกันทั้งหมด ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา หลายวันก่อนเขาเอาแต่คิดไม่ตกว่าเหตุใดพระสวามีถึงได้ดีกับเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ บัดนี้กลับแจ้งแก่ใจดีแล้วว่า แท้จริงระยะหลังมานี้ทั้งหมดที่ไท่ฉางจวินดีทำก็เพื่อจะได้แต่งงานกับนางในดวงใจของเขา คิดแล้วหลี่อวี้เหิงก็เศร้าโศกยิ่งนัก ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตนเอง หลังจากที่ไท่ฉางจวินส่งมารดากลับไป เขาก็กลับเข้ามาในเรือนนอนของหลี่อวี้เหิงอีกครั้ง ร่างบางที่กึ่งหลับกึ่งตื่นก็ส่งยิ้มให้เขา หากแต่ไท่ฉางจวินจะสังเกตสักนิดก็จะเห็นว่านัยน์ตาของพระชายาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง“เหตุใดยังไม่นอนอีก”“ตื่นแล้ว ไปส่งเสด็จแม่มาหรือ”“อืม” เขาตอบในลำคอก่อนจะพุดขึ้นอีก “เจ้าเป็นอย่างไร ดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ดีแล้ว ท่านอ๋องไม่ต้องห่วง”“ไม่ห่วงได้อย่างไร เจ้าต้องดูแลลูกของเราให้ดี อย่าให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นอีก”“อืม ข้าจะดูแลให้ดี” หลี่อวี้เหิงได้ฟังก็รับคำ แต่ในใจกับมีความคิดมากมาย จะดีเพียงใดหากไท่ฉางจวินห่วงใยตนกับลูกจริง ๆ ทว่าดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะอีกฝ่ายไม่ได้รักตน แม้เพียงสักนิ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status