[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน

[Mpreg]หวนคืนครานี้ข้าจะไม่(รัก)สามีไร้ใจเช่นท่าน

last update최신 업데이트 : 2025-12-08
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
32챕터
1.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

หลี่อวี้เหิง ชาตินี้เขาไม่อาจทำให้สามีรักได้ ชาติหน้าเขา ขอไม่รักคนไร้หัวใจเช่นนี้อีกเมื่อคำขอได้ส่งถึงสวรรค์ ทำให้เขาย้อนกลับมาตอนที่กำลังคลอดบุตรฝาแฝด สวรรค์ช่างเมตตาทำให้ชาตินี้เขาย้อนกลับมาตอนที่ลูกน้อยยังมีชีวิตอยู่ ชาตินี้เขาจะต้องปกป้องลูกน้อยและครอบครัวให้ได้ และจะไม่รักสามีใจร้ายเช่นท่านอีก ไท่ฉางจวิน!

더 보기

1화

บทที่ 1 เกอผู้งดงาม

"My mate?" He snickers, his lips curled into a smirk as he walks towards me. 

My heart fell to my stomach, my hands turned cold and I pressed myself against the wall, with no way of escaping.

No... No... No... This is not possible! I left that place and him for good... But what the hell is he doing here?! In my life where he shouldn't be there!

My eyes lowered unconsciously in fear but, my entire body went cold when I felt his presence so close to the point his hot breaths were hitting my face, sending goosebumps all over my body.

"So you are my mate, hmm?" His deep mature voice vibrated against my ear, taking me back to all the memories that are still giving me nightmares.

The word mate from his mouth sounds like a nightmare.

Cold sweat break out all over my skin in fear of his next move. 

What is he going to do? Is he gonna hurt me for disobeying him and running away 5 years ago?

I flinched and my body went numb when I felt his rough thumb and forefinger pinching my chin, or even touching me for the first time after all this silent torture. The next second, he forced me to look up at his dark scary ocean eyes and I tried to avoid them because they were too intimidating.

“Look at me! Don't let your thoughts wander around when I am with you!” His deep dark voice rang against my lips, making me look into his scarily beautiful eyes. My body flinched a little and I tried to move back into the corner to hide myself like I did before.

"Don't you dare move" His voice made my body freeze and my fear increased with each passing second so I decided to do something bold with all the adrenaline rushing to my body.

“Al... Alpha Damon, I... I heard that you are already married, so... so this meeting between us is not right. Can you please let me go? You can just reject it so you don't have to worry about anything" I blurried out loud, avoiding his eyes I don't know how but I felt like he didn't remember him. 

I know he will leave me alone if I remind him about Rose, his wife, his childhood sweetheart, whom he only ever loved.

He paused for a second, his eyes searching for something in mine, and the next second, he threw his head back, laughing like he found something. My heart clinched in fear as I didn't know what was going on but this was starting to make me think a lot of things that might not even be possible.

Controlling his laughter, he took a step closer, pushing into the little space that kept us apart.

“Tsk, tsk, tsk” He shook his head tsking, staring into my eyes with a smirk covering his lips, and continued in his dark dangerous voice, “My cutie, did you seriously think that I am willing to let you go after 5 long years?!”.

My heart stopped for a second as I stared dead into my eyes and I am so sure that my face must be pale in fear of knowing how the rest of my life will be.

How…? How come he still remembers me after all these years? I am not the only one who he bullied.

“What’s with that look? Did you actually think that I could let you go after what you have done, hmm?” his voice hardens, sending a shiver down my spine. 

He let my face go and raised his hand to gently stroke my face a few times before grabbing it, and pulling me a little closer to him, leading my lips to almost touch his while he whispered in his sweet voice "When you disappeared, I promised myself to find you and give you the hell for disobeying your master, and now, I got you as a mate, do you think that I will let you go, hmm?".

Hell? Not let me go? Even though he is already married?

My thoughts started to scatter around and my body grew increasingly tense with each passing thought. 

Adrenaline rushed to my system and I just wanted to escape him and his presence so I pushed him and tried to run, not ready to even spend a second here so I tried to push him and run.

"STOP RIGHT THERE OR I WILL GET YOUR FAMILY INVOLVED!" He shouts in anger, grabbing my hand and pulling me back to the same place. 

The adrenaline left my body the moment he mentioned my family. I... I don't want them to be involved with this anymore. They have already suffered so much because of me.

"What do you want...?" I whisper in pain, tears filling my eyelids, as I look into his eyes for the first time on my own. Defeated.

"Come back with me without any struggle," He says, wiping my tears like he cares but I know he doesn't. He loves seeing me cry

“I… I am not going back there,” I whispered, shaking my head, and flashing back to the time he bullied me.

“Rechel, don't make me repeat my words! You know that I can drag you with me and lock you up in the pack if you refuse to come but I am giving you a chance to think. If you want to save everyone from the punishment then come back!” His voice deepens with the hint of anger and I know that I can't push his buttons because he might do something. 

My heart stopped for a second, and the night that we escaped flashed in front of my eyes like a movie.

I reticently nodded my head in fear of hurting my family, and said, "I... I can do anything you want, so can you please don't hurt my family...".

"Anything I want?!" He asked with a sinister smile.

My heart skipped a beat in fear but I forced my head to nod, not daring to reject him.

"Be my Mistress, cutie. Can you do it?" he let those cruel words from his beautiful lips knowing perfectly well that I am in no position to refuse him.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
32 챕터
บทที่ 1 เกอผู้งดงาม
บทที่ 1 เกอผู้งดงามภายในเมืองประดับประดาไปด้วยผ้าสีแดงเป็นทางยาวเป็นสาย วันนี้เป็นงานอภิเษกขององค์ชายสี่ตระกูลหลี่ เกอรูปงามอย่างหาที่ใดเปรียบใบหน้าขาวผ่องอ่อนหวานมิได้ต่างอะไรจากอิสตรีหน้าผากได้รูปรับกับโครงหน้าเรียวรูปไข่ ริมฝีปากกบอบบางราวกับกลีบดอกเหมยทั่วทั้งแคว้นต้าเจิงไม่มีใครไม่รู้จักหลี่อวี้เหิง เพราะความงามเป็นที่เลื่องลือของเขาทำให้เป็นที่หมายตาของบุรุษหลายคน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครเข้าตาท่านอัครเสนาบดีหลี่เลยสักคนแน่นอนว่าท่านอัครเสนาบดีเองก็เป็นที่โปรดปรานอย่าหาที่ใดเปรียบ นั่นจึงทำให้ใคร ๆ ต่างก็หวั่นเกรงอีกฝ่ายยิ่งนัก เรียกได้ว่าอยู่เหนือใต้หล้าอยู่ต่ำกว่าเพียงคนเดียวอย่างแท้จริงหลายวันก่อนมีความดีความชอบฮ่องเต้ไท่ฉางจิ้งจึงมีราชโองการพระราชทานมงคลสมรสให้กับบุตรชายคนรองของตระกูลกับฉินอ๋อง อ๋องแห่งแคว้นต้าเจิงบัดนี้ขบวนแต่งงานเป็นที่พร้อมแล้ว ไท่ฉางจวินเป็นชายร่างสูงเก้าฉื่อใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ยามที่นั่งอยู่บนหลังม้ามุมปากก็ไม่กระตุกสักนิดเลย อาจจะเพราะไม่ได้เต็มใจจึงทำให้ออกมาเป็นเช่นนี้หลี่อวี้เหิงอยู่ในชุดแต่งงานสีแดงสลับเขียว บนศีรษะมีผ้าแดงปกคลุมเอาไว้“ท่าน
더 보기
บทที่ 2 ชายาผู้ถูกลืม
บทที่ 2 ชายาผู้ถูกลืมท่านอ๋องผู้นั้นก็ยังคงมาที่เรือนแห่งนี้ทุกวัน ถึงอย่างนั้นความเป็นอยู่ของสองสามีภรรยาก็เป็นไปตามหน้าที่เท่านั้น ไท่ฉางจวินให้หลี่อวี้เหิงปรนนิบัติทุกคืน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เป็นที่โปรดปรานแต่กลับไม่คิดเล็กคิดน้อยร่างบางดูแลจวนอ๋องและทำสิ่งที่ควรทำเป็นอย่างดี ไท่ฉางจวินอยากหาข้ออ้างมาต่อว่าก็ยังทำไม่ได้ ยิ่งมีคนชมชอบพระชายานอกสายตาผู้นี้มากเท่าไรเขายิ่งรังเกียจอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้นเท่านั้นวันนี้เขายิ่งอารมณ์เสียหนัก ดวงตาเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ ไท่ฉางจวิน ดื่มสุราเสียจนเมามาย ร่างสูงเก้าฉื่อเดินโอนเอนไปโอนเอนมา เหตุเพราะวันนี้ท่านอ๋องมีนัดกับเว่ยหนิงจื่อ หญิงสาวผู้เป็นคนรักของตน ทันทีที่นางเห็นเขาก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายเสียใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นพระชายาไท่ฉางจวินมองหญิงสาวที่รักกันมานานก็บังเกิดความเจ็บปวด ยิ่งเห็นนางเอาแต่ร้องไห้อย่างสงสารหัวใจเหมือนถูกบีบ นางซุกตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาขนาดนั้นแต่กลับทำอะไรให้นางไม่ได้เลย เขาจึงทำได้แค่ปลอบประโลม แล้วบอกกับไปว่ารอให้เวลาผ่านไปอีกหน่อยจึงจะแต่งนางเข้าจวนหลังจากที่เว่ยหนิงจื่อได้ยินก็หยุดร้องไห้ในทันที แววตาน่าสงสารเ
더 보기
บทที่ 3 นางในดวงใจ
บทที่ 3 นางในดวงใจรถม้าของเว่ยหนิงจื่อจอดที่หน้าประตูจวนอย่างโจ่งแจ้ง แต่เท่านั้นยังไม่พอ ไท่ฉางจวินยังไปยืนรอรับถึงหน้าจวน ตอนที่นางลงมา ทั้งสองสบตากันอย่างแช่มชื่น ราวกับว่าเจ้าบ่าวมารอรับเจ้าสาวอย่างไรอย่างนั้น ชาวบ้านเห็นเหตุการณ์นี้ก็กระซิบกระซาบ มองดูแล้วไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายเป็นถึงฉินอ๋องจะให้คนธรรมดาสามัญมาวิพากษ์วิจารณ์ได้หรือที่เว่ยหนิงจื่อต้องมาเป็นแขกของจวน เนื่องจากตอนนี้จวนของนางเกิดไฟไหม้นั่นจึงทำให้ต้องซ่อมแซมเป็นการใหญ่ แม้ความจริงนางจะไปอยู่อีกฝั่งที่ไฟลุกลามไปไม่ถึงก็ได้ แต่เพราะความรักของไท่ฉางจวินมีต่อนาง กลัวว่าจะไม่ได้รับความสะดวกสบายเขาจึงเสนอให้มาอยู่ที่เป็นการชั่วคราวในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ซูหลิงที่กำลังเดินลัดเลาะไปที่เรือนพระชายา กลับได้ยินเสียงซุบซิบของบ่าวไพร่ว่า ฉินอ๋องพาแขกมาพักที่จวนและสั่งให้บ่าวเตรียมเรือนให้พักข้างห้องฉินอ๋องอีกด้วย ด้วยความอยากรู้ นางจึงแอบตามไปดูพบว่าแขกที่มาพักที่จวนคือคุณหนูเว่ยคนรักของฉินอ๋อง หลี่อวี้เหิง นั่งอ่านตำราอยู่ในเรือนเงียบๆ ตั้งแต่เขาตั้งครรภ์ท้องเริ่มโตขึ้น ทำให้เขาเดินไปไหนยากลำบาก
더 보기
บทที่ 4 แท้งครรภ์
บทที่ 4 แท้งครรภ์ทันทีหลี่อวี้เหิงเดินพ้นจากเรือนของเว่ยหนิงจื่อ เข่าของเขาก็แทบทรุดแต่ดีที่ซูหลิงกับซูหมิงรีบเข้ามาประคองเอาไว้ได้ทัน นางกำนัลทั้งสองไม่ได้เข้าไปเพราะคำสั่ง“ตายจริง พระชายาเหตุใดไยท่านถึงเลือดไหลเยอะถึงเพียงนี้เพคะ”“ข้าไม่เป็นอะไร พาข้ากลับเรือนก่อน”หลี่อวี้เหิงพูดเสียงเบาหวิว เขาระโหยโรยแรงตั้งแต่ได้เห็นความรักของคนทั้งกับตาแล้วซูหลิงกับซูหมิงพาร่างของพระชายานั่งลงบนเตียงก่อนจะช่วยดูบาดแผลให้ บาดแผลแม้ไม่ลึกมากแต่ก็น่ากลัวยิ่งนัก พวกนางเพียงแค่ห้ามเลือดแล้วบอกคนให้ไปตามหมอมาในทันที“พวกเจ้าอย่าทำเป็นเรื่องใหญ่”“มิได้นะเพคะ หากทิ้งรอยแผลไว้จะทำอย่างไร” ซูหมิงกล่าว“นั่นสิเพคะ พระองค์ไยถึงเป็นเช่นนี้ได้ ห่างกับพวกหม่อมฉันเพียงชั่วขณะเดียวเอง”ซูหลิงกล่าวบ้างหลี่อวี้เหิงไม่ใคร่ใส่ใจพวกนาง เขาหลับตาลง นางกำนัลทั้งสองเห็นแบบนั้นจึงไม่กวนอีก“เช่นนั้นพวกหม่อมฉันเอาอ่างน้ำกับอุปกรณ์พวกนี้ไปเก็บก่อนนะเพคะ แม้จะพันแผลแล้วแต่อย่าเพิ่งขยับจะดีกว่า”“พวกเจ้าไปเถอะ” หลี่อวี้เหิงพูดทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตา เขานอนฟังฝีเท้าของทั้งสองออกไป แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝ
더 보기
บทที่ 5 มิอาจสงบใจ
รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงวังหลวง เว่ยหนิงจื่อที่ไม่เคยเข้าวัง ทำให้นางตื่นเต้นจนออกหน้าออกตาจนกระทั่งเมื่อถึงตำหนักตงลิ่วกวนอี้ขันทีคนสนิทของซีกุ้ยเฟยได้ออกมารอรับทั้งสองและนำทางไป เฮ่อหลานซีนั่งจิบชาร้อนท่าทางสงบนิ่งของพระนาง อาตู้กับอาเนี่ยนนางกำนันส่วนพระองค์รู้สึกเย็นวาบที่หลัง พวกนางนั้นรู้ดีเวลาพระสนมทรงกริ้วน่ากลัวเพียงใด“พระสนม ท่านอ๋องและคุณหนูเว่ยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เสียงเล็กแหลมของขันทีดังขึ้น เฮ่อหลานซีจึงวางถ้วยชาลง อาตู้กับอาเนี่ยนจะออกไปต้อนรับให้เข้ามาด้านใน แต่ก็ถูกพระนางห้ามไว้เสียก่อน“ไม่ต้อง..”เว่ยหนิงจื่อเดินเข้ามาพร้อมกับไท่ฉางจวิน ทั้งสองคุกเข่าลงแต่ไม่ทัน ได้กล่าวอะไร พระนางก็เขวี้ยงจอกชาลงพื้นทันทีนางกำนัลประจำพระองค์และขันที รีบคึกเข่าลงพร้อมกันทันที“พระสนมโปรดระงับโทสะด้วยเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ”“เสด็จแม่โปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยหนิงจื่อตัวแข็งทื่อไม่กล้าเงยหน้าสบตาซีกุ้ยเฟย ไท่ฉางจวินจึงจับมือนางเอาไว้“ทั้งที่ชายาของเจ้าพึ่งแท้งครรภ์แทนที่เจ้าจะเอาเวลาไปปลอบใจดูแล แต่เจ้ากลับพาสตรีผู้นี้เข้ามาในจวน”เฮ่อหลานซี ตวาดเสียงดังลั่นมองมาที่เว่ยหนิงจื่อด้วยสายต
더 보기
บทที่ 6 พิษเกรี้ยวโกรธ
บทที่ 6 พิษเกรี้ยวโกรธหลังจากเซียวอี้หรานกลับไปแล้ว หลี่อวี้เหิงได้กลับมาเศร้าโศกดังเดิม ซูหลิงและซูหมิง เห็นพระชายากลับมามีสีหน้าโศกเศร้าก็อดสงสารไม่ได้ หากพระชายาไม่แต่งงานกับฉินอ๋อง คงไม่ต้องมานั่ง ทุกข์ระทมถึงเพียงนี้..หลี่อวี้เหิงนั่งใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากแค่สองสามคำ ก็วางตะเกียบลง“พระชายาเสวยอีกสักหน่อยเถิดเพคะ”ซูหลิงพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง หมู่นี้พระชายากินน้อยจนน่าใจหาย“ข้าอิ่มแล้ว..พวกเจ้ายกออกไปเถอะข้าอยากพักผ่อน..”ซูหลิงได้ยินเช่นนั้นก็ได้ถอนหายใจเบาๆ และยกถาดอาหารออกไป ซูหมิงจึงเตรียมอ่างน้ำไว้ให้เขาบ้วนปากก่อนจะเดินออกไปก็ไม่ลืมเตรียมน้ำให้เขาอาบหลังจากที่ชำระกายเสร็จเข้าก็รีบดับตะเกียงเข้านอนทันที....ยาวซวี 19.00 – 21.00 น.ไท่ฉางจวินเดินมาที่เรือนอนของหลี่อวี้เหิง เขาไม่สนใจบ่าวรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตู แต่กลับผลักประตูเข้าไปเองในทันที ภายในห้องโถงเล็กว่างเปล่า จึงเดินอ้อมฉากกั้นไปยังห้องนอนหลี่อวี้เหิงนอนหลับอยู่บนนั้นถึงขนาดกรนออกมาเล็กน้อยอีกด้วย ไท่ฉางจวินเห็นแบบนั้นก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้นไปอีก เหตุใดคนที่เอาแต่ทุกข์ตรมถึงหลับสนิทได้ถึงเพียงนี้แน
더 보기
บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้า
บทที่ 7 บีบเจ้าออกหน้าวันต่อมาทันทีที่เว่ยหนิงจื่อออกจากจวนอ๋องไป หลี่อวี้เหิงก็เข้าวังมาในทันที ชายหนุ่มนั่งอยู่บนรถม้าก่อนจะนึกถึงสีหน้าขับแค้นใจของเว่ยหนิงจื่อ ไม่แน่ว่างนางอาจรู้แล้วว่าทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นเพราะฝีมือของตนเอง แต่จะให้รู้แล้วอย่างไร หลี่อวี้เหิงไม่เก็บมาใส่ใจเช่นเดียวกัน เฮ่อหลานซีเห็นลูกสะใภ้มาหานางถึงที่ตำหนัก นางจึงรีบส่งอาตู้กับอาเนี่ยนนางกำนัลประจำพระองค์ออกไปต้อนรับให้เขารีบเข้ามาด้านใน “กระหม่อม หลี่อวี้เหิงคารวะเสด็จแม่”“มากพิธีรีตองไปทำไมกัน รีบลุกขึ้นมาแล้วนั่งใกล้ ๆ ข้าเถอะ”ซีกุ้ยเฟยเห็นเช่นนั้นก็รีบเข้าไปประคองคนให้ลุกขึ้น แถมยังพาไปนั่งยังที่นั่งข้าง ๆ ของตนเอง ความจริงพระนางเห็นหลี่อวี้เหิงมาตั้งแต่เล็ก จึงบังเกิดความเอ็นดูอยู่มาก ทั้งชาติตระกูลก็ดี มารยาทก็ดี แถมใบหน้ายังงดงามมากอีกด้วย“เป็นอย่างไรบ้าง เพิ่งจะแท้งบุตรไปแท้ ๆ ไม่น่ารีบเข้าวังมาหาข้าเลย”“ทูลเสด็จแม่ กระหม่อมดีขึ้นมากแล้วขอรับ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง”“เป็นห่วงเจ้านะถูกแล้ว ดูสิผอมกว่าคราวก่อนตั้งเยอะ” พระนางกล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวล“ทรงทำให้เสด็จแม่เป็นกังวลแล้ว กระหม่อมแข็งแรงขึ้น
더 보기
บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์
บทที่ 8 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์หลี่อวี้เหิงขนลุกชัน ลมหายใจอุ่นร้อนของไท่ฉางจวินรดรินข้าง ๆ ใบหูจนชายหนุ่มรู้สึกว่าใบหูเริ่มร้อนผ่าว ไท่ฉางจวินบีบติ่งหูเล็กน่ารักเบา ๆ ก่อนจะแลบลิ้นออกมาโลมเลียไปตามใบหูและติ่งหูของร่างบางอย่างเชื่องช้า“เป็นอย่างไร...” เสียงทุ้มแฝงด้วยแรงอารมณ์ถาม แต่หลี่อวี้เหิงไม่ใช่คนหน้าไม่อายเช่นเขาจึงไม่ตอบแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ไท่ฉางจวินรำคาญใจ เขาใบหน้างดงามของหลี่อวี้เหิงหันมาจูบ ไท่ฉางจวินลูบไล้ร่างกายบอบบางอย่างอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ทั้งยังเต็มไปด้วยความปรารถนา ร่างสูงกำข้อมือข้างหนึ่งของหลี่อวี้เหิงแล้วพรมจูบไปทั่ว“อ๊ะ..” หลี่อวี้เหิงยกขาขึ้นแล้วถูไถต้นขาด้านในกับอีกฝ่ายโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แต่พอรู้ตัวก็รีบผงกศีรษะขึ้นมอง สายตาเลื่อนไปตามลำคอแข็งแกร่ง กล้ามอกที่เด่นชัดไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนด้านบนไท่ฉางจวินเห็นคนใต้ร่างมองตาไม่กะพริบ เขาจึงคว้าข้อมือบอบบางมาวางลงบนกล้ามหน้าท้องของตัวเอง หลี่อวี้เหิงหน้าแดงก่ำ ก่อนหน้านี้ได้เพียงแค่เหลือบมองไม่เคยได้ลองสัมผัส คราวนี้พอได้จับแล้วกลับรู้สึกว่ามันแข็งแรงกว่าที่คิด ถึงว่ายามที่อีกฝ่ายขยับเอวบนร่างตน
더 보기
บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมด
บทที่ 9 ความจริงของเรื่องทั้งหมดหลังจากวันนั้น ไท่ฉางจวินก็เหมือนจะมาเอาใจหลี่อวี้เหิงมากขึ้นกว่าเดิม ตอนที่ไปร้านขายเครื่องประดับเมื่อวานเขาถึงกับซื้อกำไลหยกให้หลี่อวี้เหิงอีกด้วย แม้ว่าร่างบางจะแปลกใจแต่เขาก็ยอมรับกำไลมาแต่โดยดีไม่เพียงเท่านั้นจากปกติไท่ฉางจวินไม่เคยมากินอาหารเช้ากับตนเอง ทว่าวันนี้เขากลับมา แถมยังบอกอีกด้วยว่า ตั้งแต่วันนี้จะมากินด้วยกันทุกวัน ตอนที่กินอาหารยังใส่ใจคีบกับข้าวใส่ถ้วยให้เขาเสียจนพูน แถมยังกำชับอีกด้วยว่า “กินให้เยอะหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรง” แบบนี้มิใช่ไท่ฉางจวินมีใจบ้างแล้วหรือตกดึกในคืนเดียวกันนั่นเอง ไท่ฉางจวินที่เอาแต่อ่านตำราให้ห้องหนังสือ จู่ ๆ ก็กลับมาห้อง แล้วเรียกให้หลี่อวี้เหิงเข้าไปปรนนิบัติ มีหรือร่างบางจะอิดออด เขาเดินผ่านฉากกั้นห้องก่อนจะถอดชุดเสียจนร่างกายเปลือยเปล่า เรียวขาขาวก้าวลงไปในถังอาบน้ำ ตอนนี้ยังมีเวลาอีกมาก เขาจึงกะว่าจะอาบให้มากหน่อย เพราะไท่ฉางจวินชอบที่ร่างกายของเขามีกลิ่นหอม ตอนที่ร่วมรักกันคราวก่อนยังสูดดมไปตามผิวกายเขาชมไม่หยุดปากเลยไท่ฉางจวินรออยู่ที่เรือนอย่างร้อนใจ เขาอดรนทนไม่ไหว จึงเดินไปหาหลี่อวี้เหิงที่เรือน
더 보기
บทที่ 10 แผนร้าย
บทที่ 10 แผนร้ายหลี่อวี้เหิงที่หลับ ๆ ตื่น ๆ ก็ได้ยินทั้งสองแม่ลูกคุยกันทั้งหมด ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา หลายวันก่อนเขาเอาแต่คิดไม่ตกว่าเหตุใดพระสวามีถึงได้ดีกับเขาจากหน้ามือเป็นหลังมือ บัดนี้กลับแจ้งแก่ใจดีแล้วว่า แท้จริงระยะหลังมานี้ทั้งหมดที่ไท่ฉางจวินดีทำก็เพื่อจะได้แต่งงานกับนางในดวงใจของเขา คิดแล้วหลี่อวี้เหิงก็เศร้าโศกยิ่งนัก ยกมือขึ้นลูบหน้าท้องของตนเอง หลังจากที่ไท่ฉางจวินส่งมารดากลับไป เขาก็กลับเข้ามาในเรือนนอนของหลี่อวี้เหิงอีกครั้ง ร่างบางที่กึ่งหลับกึ่งตื่นก็ส่งยิ้มให้เขา หากแต่ไท่ฉางจวินจะสังเกตสักนิดก็จะเห็นว่านัยน์ตาของพระชายาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง“เหตุใดยังไม่นอนอีก”“ตื่นแล้ว ไปส่งเสด็จแม่มาหรือ”“อืม” เขาตอบในลำคอก่อนจะพุดขึ้นอีก “เจ้าเป็นอย่างไร ดีขึ้นบ้างหรือไม่”“ดีแล้ว ท่านอ๋องไม่ต้องห่วง”“ไม่ห่วงได้อย่างไร เจ้าต้องดูแลลูกของเราให้ดี อย่าให้เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นอีก”“อืม ข้าจะดูแลให้ดี” หลี่อวี้เหิงได้ฟังก็รับคำ แต่ในใจกับมีความคิดมากมาย จะดีเพียงใดหากไท่ฉางจวินห่วงใยตนกับลูกจริง ๆ ทว่าดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะอีกฝ่ายไม่ได้รักตน แม้เพียงสักนิ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status