LOGINตอนที่ 4
พลาดหรือตั้งใจ *NC
"อา"
เฟยจิน คำรามต่ำในลำคอ เมื่อสัมผัสกับรสชาติหวานล้ำของหลานสาวแม่บ้าน เขาบดเคล้าจูบอย่างดูดดื่ม ขณที่มือหนาลูบโลมเนินเนื้อสาวไปด้วย จนร่างสาวบิดร่าน เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ได้รับจากเขา
"อื้อ"
เธอครางเสียงหวาน
"อยากให้ฉันทำต่อมั้ย?"
ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เพราะหากทำมากกว่านี้ เขาไม่สามารถจะหยุดตัวเองได้แล้ว
"หนู ...หนูไม่รู้ค่ะ"
ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร? ทั้งที่ตอนแรกเธอเอ่ยปากห้ามเขา แต่ตอนนี้เธอไม่อยากจะให้เขาหยุดเลยแม้แต่นิด
"ไม่รู้ได้ไง? ถึงฉันจะเมาก็เถอะ"
เขากำลังจะผละออกห่าง แต่เธอดึงมือเขาไว้ก่อน พร้อมส่งสายตาอ้อนวอนกึ่งขอร้อง
"คะคุณจิน! อย่าหยุดค่ะ"
น้ำเสียงของเธอสั่นระริก ไม่นึกว่าคำพูดนี้จะนำพาปัญหามากมายมาสู่ตัวเองในภายหลัง
"เด็กน้อย เธอต้องการฉันเองนะ เธอเลือกเอง!"
นั่นเป็นถ้อยคำสุดท้ายที่ความอดทนของ เฟยจิน สิ้นสุดลง หลังเสื้อผ้าของเขาถูกปลดเปลื้องออก ร่างหนาก็ขยับมาจนชิดร่างนุ่มนิ่ม จับตัวตนที่แข็งร้อนรุกคืบเข้าไปกายเธอ
"อื้อ"
"ฉันไม่มีถุงป้องกัน เดี๋ยวฉันมาแตกด้านนอก ไม่ต้องห่วงฉันสะอาดปลอดภัยแน่นอน"
เขาโน้มหน้าลงไปใกล้ กดจูบเรียวปากอิ่มนุ่มอีกครั้ง อกกว้างเบียดชิดกับเต้าทรวงขาวอวบ ขณะดันสะโพกให้แก่นกายแข็งร้อนเข้าไปลึกจนสุดลำ
"จะเจ็บ หนูเจ็บ"
"อย่าเกร็ง! ใจเย็น ๆ ฉันจะพาเธอขึ้นสวรรค์"
เขายึดคางเธอไว้แล้วบดจูบอย่างดูดดื่ม ปากและลิ้นร้อนเลียกินความหวานละมุนอย่างหื่นกระหาย ก่อนจะไล้ต่ำลงมาจูบพรมครอบครองยอดทรวงสีหวาน ตวัดขบเม้มจนเป็นไตแข็งชูชัน
"อาาาา"
น้ำมนต์ ครางไม่ได้ศัพท์ ซุกหน้ากับบ่าหนาของเขา เมื่อความซ่านสยิวแผ่ไปทั่วร่าง โดยเฉพาะจุดกึ่งกลางกายสาว ที่แม้เจ็บร้าวแทบปริแตกแต่ก็ก่อเกิดความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนร่างกายของเธอกำลังถูกเติมเต็ม
"เธอแน่นมาก!!"
เฟยจิน กัดฟันกรอด เมื่อผลักดันตัวตนเข้าไปจนหมดลำ ความโอบรัดของโพรงเนื้อนุ่มทำให้เขารู้สึกดี
...ดีมากจนแทบคลั่ง
ไม่น่าเชื่อ
ว่าหลานสาวแม่บ้าน จะเด็ดขนาดนี้!
"อูยยย"
ร่างหนาเริ่มขยับเข้าออกเนิบนาบ ก่อนจะค่อยเร่งจังหวะถี่กระชั้นขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อผสานเสียงครางหวานดังลั่นห้อง แม้จะบอกตัวเองว่า จะต้องถอดถอนตัวตนออกก่อนที่จะปริแตก
ทว่า ...
"อ่าา Fu*k"
ชายหนุ่มสถบคำหยาบออกมาอย่างสุดกั้น แรงตอดรัดจากโพรงรักของเธอทำให้เขาทำเช่นนั้นไม่ทัน น้ำมนต์ รู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่ฉีดพุ่งเข้ามาในกายของเธอ แท่งลำที่แข็งพองกระตุกไหวเมื่อเขาปลดปล่อยธาราแห่งความปรารถนาออกมา
คืนนั้น เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองพลาด
หรือตั้งใจกันแน่...
เช้าวันต่อมาหลังจากสร่างเมา เขารีบตื่นแล้วตรงดิ่งไปยังบ้านหลังเล็กที่เป็นบ้านพักของแม่บ้านในทันที ป้าเจียม ซึ่งเป็นคนรับใช้เก่าแก่ของเตี่ย ดูประหลาดใจที่เห็นเขามาถามหาหลานสาวคนสวย
"น้ำมนต์มันกลับพะเยาไปแล้วค่ะ มันแค่แวะมาเยี่ยมป้าเฉย ๆ มันเรียนอยู่ที่นั่น แต่คงไม่ได้อยู่บ้านหรอกมันน่าจะอยู่หอพักเพราะพ่อแม่เสียหมดแล้ว คุณจินมีธุระอะไรกับมันหรือเปล่าคะ? เดี๋ยวป้ากับแตงจัดการให้ก็ได้ค่ะ"
คำบอกของป้า ทำให้เขาขมวดคิัวเข้าหากัน
"ปะเปล่าครับ ผมเองก็ไม่ทราบว่าป้าพาหลานมาพักชั่วคราว เมื่อคืนผมยังไม่ได้ทำความรู้จักพูดคุย ก็เมาซะก่อน"
ไม่ได้ทำความรู้จัก
เพราะมัวแต่ตอกอย่างเดียว แถมยังแตกในด้วย
เขาเลยเกรงว่า ...อาจจะมีปัญหาตามมาภายหลัง แต่คงไม่มั้ง! เธอเป็นผู้หญิง น่าจะหาทางออกด้วยการกินยาคุมฉุกเฉิน เพราะเขาได้กำชับเธอไปก่อนที่เขาจะหลับ
กระนั้นในอีกไม่กี่วันต่อมา
เฟยจิน ก็มายืนอยู่หน้าคณะบริหารของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดพะเยา หลังจากที่ให้ลูกน้องสืบข้อมูลของเธอมา จนรู้ว่าเธอเรียนที่นี่
เขาเห็นเธอเดินมากับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกัน ได้ยินเสียงนักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งเอ่ยขึ้นอยู่ไม่ไกลนัก
"ไม่ทันไร ยัยน้ำมนต์กับเพทายก็คบกันเป็นแฟนซะแล้ว! ฉันว่าละ เห็นเพทายตามจีบมาตั้งนาน"
"ดูแล้วก็เหมาะสม คนหนึ่งดาวคนหนึ่งเดือนคณะ"
"แบบนี้คงจะไม่มีใครจีบยัยน้ำมนต์แล้วนะ เห็นว่าทั้งคู่ย้ายไปอยู่ด้วยกันแล้วนี่!"
เฟยจิน ชะงักเท้าเมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น
"หึ!"
เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ รู้สึกสมเพชตัวเองที่ตามเธอมาถึงนี่ ทั้งที่ยัยเด็กน้ำมนต์ไม่ได้อะไรมากมายกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเลยแม้แต่น้อย แม้จะเป็นครั้งแรกของเธอก็เถอะ
คงแค่นึกอยากลอง อยากสนุก
ก็ดีเหมือนกัน... เขาเองก็จะได้ไม่คาใจ
.
.
เฟยจิน กลับมาทุ่มเทกับการทำงาน ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นอีกต่อไป ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเกือบเก้าเดือน เจ้าสัวจงเจริญ ผู้เป็นพ่อ ก็เรียกเข้าไปพบในห้อง
ปึก!!!
เอกสารผลตรวจ DNA ด้วยวิธีการ NIPT ปรากฏอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มตาเบิกโพลง ขณะรับฟังเสียงบ่นจากบิดา
"แกมันไม่ได้เรื่อง ไข่แล้วไม่รับผิดชอบ ปล่อยหนูน้ำมนต์อุ้มท้องโตแบบนั้น ถ้าฉันไม่ให้คนไปสืบ แล้วจัดการเรื่องตรวจดีเอ็นเอ ฉันก็คงไม่รู้ว่าฉันกำลังจะมีหลานสาว ที่เป็นหงส์ทองสยายปีก"
ไม่แน่ใจว่าเตี่ยของเขารู้เรื่องนี้ได้ยังไง
แต่คาดว่าคนที่หูตาเป็นสับปะรดอย่างเจ้าสัวจงเจริญ คงไม่มีอะไรที่จะรอดหูรอดตาไปได้
ปฏิเสธไปก็เท่านั้น
"ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมยอมรับว่ามีอะไรกับน้ำมนต์จริง ๆ แต่คืนนั้นผมเมา อีกอย่างเธอเองก็ไม่ต้องการความรับผิดชอบอะไรจากผม และตอนนี้เธอก็มีแฟนแล้ว จะให้ผมทำยังไง"
"แกนี่มันฉลาดทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้!"
เจ้าสัวเหยียดกายลุกขึ้น "หนูน้ำมนต์ไม่ได้มีแฟนไม่ได้มีใครทั้งนั้น และใช้ชีวิตอยู่ต่างจังหวัดเพียงลำพัง ฉันจะรับน้ำมนต์มาอยู่ที่นี่แล้วจะทำพิธียกน้ำชาให้เรียบร้อย"
"ยกน้ำชา? เตี่ยหมายความว่ายังไงครับ?"
เฟยจิน ลุกพรวดขึ้นทันที
อย่าบอกนะว่า...
"ใช่!! ฉันจะทำพิธีแต่งงานเล็ก ๆ ไหว้ขอขมาบรรพบุรุษและคนในครอบครัวของเราก่อน เพราะหนูน้ำมนต์ท้องโตมากแล้ว ไม่อยากจะแต่งงานใหญ่โตบอกกับสื่อมวลชน เอาไว้ให้คลอดหนูหงส์น้อยเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยจัดงานเป็นทางการอีกทีนึง"
เตี่ยเขาเป็นบ้าไปแล้ว!
คนที่เจ้ายศเจ้าอย่างในทุกเรื่อง กลับต้องการให้เขาแต่งงานกับหลานสาวแม่บ้าน เพียงเพราะเธอท้องกับเขา
"เตี่ย!! ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่ครับ! ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกสาวของผมจริง ผมก็พร้อมรับผิดชอบ แต่ทำไมผมจะต้องแต่งงานกับน้ำมนต์ด้วย ทั้งที่ผมกับน้ำมนต์ไม่ได้รักกันเลย ผมไม่แต่งนะครับ!"
"ยังไงแกก็ต้องแต่ง"
เสียงเฉียบขาดตอบกลับมา "ฉันเอาเวลาตกฟากของหนูน้ำมนต์ให้ซินแสดูแล้ว ผู้หญิงคนนี้คือเนื้อคู่ของแก และเจ้าหนูเปาเปาจะเป็นหงส์น้อยที่จะค้ำคูณชะตาชีวิตของแกรวมทั้งธุรกิจของตระกูลเราด้วย"
เฟยจิน อยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ
"เตี่ย! ถึงแม้เราจะมีซินแสประจำตระกูล แต่เราไม่จำเป็นต้องเชื่อทุกอย่างก็ได้นี่ครับ ยังไงธุรกิจของเราก็เติบโตด้วยการบริหารจัดการที่เฉียบขาดและมีเครือข่ายที่มั่นคงอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องไปเชื่ออะไรขนาดนั้น!"
"ฉันไม่ได้เชื่อใครทั้งหมด แต่ฉันเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองด้วยส่วนหนึ่ง อีกอย่างฉันดูแล้ว แกควรจะต้องแต่งงานในปีนี้ ไม่อย่างนั้นดวงแกจะตกอับไปอีกนาน สวรรค์ประทานพรให้แกแล้ว พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัว ถ้าแกไม่แต่ง! ฉันจะโอนหุ้นทุกอย่างเป็นของหนูหงส์น้อยทั้งหมด"
"เตี่ย!!!!"
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด ที่ทำให้เขาต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกในเวลาต่อมา ซึ่งในเช้าวันรุ่งขึ้นเขาก็จำต้องมานั่งอยู่ข้างร่างเล็กที่อุ้มท้องโย้ในชุดกี่เพ้าสีแดง เธอกับเขายกน้ำชาขึ้นให้กับเตี่ยที่มองด้วยสายตาเอ็นดู
พร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ต่อจากนี้หนูน้ำมนต์คือคนของตระกูลโชติธนพิพัฒน์ ทั้งสองคือผัวเมียกันแล้ว หนักนิดเบาหน่อยให้อภัยกัน อย่าลืมนึกถึงเจ้าหงส์น้อยที่อยู่ในท้อง สิ่งนั้นคือสิ่งสำคัญที่สุด"
************
ตอนที่ 52 ตอนพิเศษ6 #สายสัมพันธ์ (จบบริบูรณ์)สายลมเย็นชุ่มชื่นพัดผ่านทิวเขา แสงแดดยามสายของจังหวัดพะเยาสาดกระทบบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นร่วมสมัย ที่มีโครงสร้างคอนกรีตเรียบหรูโทนสีเอิร์ธโทน ผสานงานไม้สีอบอุ่นและกระจกบานใหญ่ หลังคาทรงจั่วสูงตัดมุมคมกริบดูทันสมัย แต่กลมกลืนกับทิวทัศน์ธรรมชาติรอบด้านอย่างน่าอัศจรรย์เฟยจิน พึงพอใจกับผลงานที่ตนได้ติดตามควบคุมการก่อสร้างอย่างใกล้ชิดทุกขั้นตอน และเมื่อเห็นรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยของภรรยาสุดที่รักเขาก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งน้ำมนต์ ดีใจมาก ที่เห็นบ้านหลังงามบนผืนดินของบรรพบุรุษแห่งนี้ ซึ่งแม้จะมีร่องรอยการขีดเขียนของลูกสาวแต่ก็ยังคงงดงามและทรงคุณค่า"ชอบมั้ย? อยากให้ปรับเพิ่มตรงไหนหรือเปล่า? บอกได้เลยทุกจุด เฮียจะทำให้ตามที่หนูต้องการ" "ชอบค่ะ ชอบมาก ไม่ต้องปรับแล้วค่ะ มันสวยมาก สวยที่สุด ...ขอบคุณนะคะที่รัก"ใบหน้าสวยซุกกับต้นแขนของเขา"เฮียอยากให้มนต์มีความสุข อยากได้อะไรเพิ่มอีกก็บอกเฮียได้เลย""มนต์อยากให้เฮียรักมนต์กับลูกให้มาก ๆ ค่ะ""รักมากอยู่แล้วครับ"เขาเชยคางมนของเธอขึ้น ก่อนจะกดจูบยังเรียวปากอิ่มที่ช่างออดอ้อนออเซาะ บดเคล้า
ตอนที่ 51 ตอนพิเศษ5 #ส่วนหนึ่งของชีวิตแสงแดดยามเช้าทอดผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาในบ้านหลังใหม่ริมพะเยาที่เพิ่งสร้างเสร็จและตกแต่งเฟอร์นิเจอร์เข้าที่เข้าทางได้เพียงไม่กี่วัน น้ำมนต์ งัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น เธอเดินลงบันไดมาจากชั้นบนพลางบิดเกร็งไล่ความเกียจคร้าน หวังจะลงมาสูดอากาศบริสุทธิ์และเตรียมอาหารเช้าให้ครอบครัวขณะที่สามีกับลูกชายตัวน้อยกำลังหลับอยู่ ส่วน หนูเปาเปา ลงมานั่งเล่นชั้นล่าง โดยมีใส่ใจและป้าเจียมคอยดูแลทว่าทันทีที่เท้าก้าวลงสู่ชั้นล่าง สายตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ภาพตรงหน้าทำให้ความง่วงแทบจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง!ผนังบ้านสีครีมที่เพิ่งทาเสร็จใหม่ ๆ และเฟอร์นิเจอร์บิ้วอินหรูหราที่เพิ่งจะมาส่งและติดตั้งไปเมื่อวาน บัดนี้ถูกระบายลวดลายเต็มไปด้วยสีสันจากปากกาเคมีและสีน้ำมัน ลายเส้นขยุกขยิกฝีมือระดับ "ศิลปินน้อย" ปรากฏอยู่ทั่วทุกแถบผนังชั้นล่าง ตั้งแต่รูปเครื่องบินลำใหญ่ที่บินว่อนอยู่ข้างโซฟาหนัง ไปจนถึงรูปกระต่ายหูยาวตัวจิ๋วหลายสิบตัวที่ก้าวกระโดดเรียงรายไปตามแนวกำแพงยาวไปถึงห้องครัว"ตายแล้ว!! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!" น้ำมนต์ พึมพำออกมาอย่า
ตอนที่ 50 ตอนพิเศษ4 #คนที่โชคดี"ขอบคุณมากเลยนะคะ"น้ำมนต์ เอียงหน้าซบกับต้นแขนของสามี ขณะที่มืออีกข้างเขาอุ้มลูกสาวไว้แนบอก หนูเปาเปา ดูดีใจที่ได้ลูกโป่งรูปช้างจึงถือเชือกไว้แน่นไม่ยอมปล่อย"ให้เฮียจัดการขั้นเด็ดขาดให้เลยดีไหม? มนต์จะได้สบายใจ เวลากลับมาบ้านจะได้ไม่ต้องพะวงกับไอ้เสี่ยหน้าหม้อนี่อีก"น้ำเสียงของ เฟยจิน จริงจัง จนเธอต้องรีบเอ่ยปฎิเสธ ถึงอย่างไรเสี่ยประกิตก็เป็นคนในพื้นที่ และเธอไม่ต้องการให้เกิดเรื่องราวใหญ่โตไปมากกว่านี้"ไม่เป็นไรค่ะที่รัก แค่นี้เสี่ยก็กลัวแล้วมากแล้วละ คราวนี้คงเข็ดจริง ๆ ไม่กล้ามาวุ่นวายอีกแล้วละค่ะ""ให้มันจริงนะ ถ้าเฮียเห็นอีกรอบนึง เฮียไม่เอามันไว้แน่!!"ชายหนุ่มเอ่ยเสียงรอดไรฟัน "กลับกันเถอะ เทียนเล่อจอดรถรออยู่ฝั่งโน้น ลูกเหมือนจะง่วงมากแล้ว อีกอย่างเฮียห่วงเจ้าหนูภาคินด้วย ถึงจะมีสายใจดู แต่นี่น่าจะได้เวลากินนมแม่แล้ว""ค่ะ""อ้าวพี่มนต์กลับมาบ้านเหรอคะ? ไม่เจอกันนานเลย? เกือบจำไม่ได้แหนะ"เสียงทักจากด้านหลังทำให้ น้ำมนต์ หันไปมอง จึงเห็นว่าเป็น แจง กับ แก้ว รุ่นน้องสมัยเรียนมัธยมปลายที่อายุน้อยกว่าเธอสี่ปี ทั้งคู่ดูประหลา
ตอนที่ 49 ตอนพิเศษ3 #ปะป๊าเก่งที่สุดในโลกแม้จะไม่ค่อยอยากให้ภรรยาไปไหนไกล ๆ ในช่วงนี้ แต่เพราะ หนูเปาเปา ลูกสาวคนโตรบเร้าอยากจะมาเก็บลิ้นจี่ที่สวนพะเยา ซึ่งน้าสาวของ น้ำมนต์ ปลูกไว้เต็มพื้นที่ และ เฟยจิน เอง ต้องการมาดูการตกแต่งบ้านหลังใหม่ที่เขาให้ลูกน้องมาจัดการก่อสร้างบนที่ดินของภรรยา ชายหนุ่มจำต้องหอบลูกเมีย โดยมีลูกน้องขับรถตามมาเป็นขบวนเพื่อมาพักบ้านหลังใหม่ของภรรยาที่จังหวัดพะเยา"ฮู่ ยิ้นจี่เยอะมากเลยค่า ลุงเทียน เลาไปเก็บยิ้นจี่แดง ๆ กันเถอะค่ะ ปะป๊า ๆ ไปเก็บยิ้นจี่กัน"หนูเปาเปาตื่นเต้นมาก ทันทีที่ลงจอดรถเด็กน้อยก็ละลานตา เมื่อมองเห็นต้นลิ้นจี่ที่มีลูกสีแดงสลับเขียวอยู่มากมาย จนอยากจะเก็บมาไว้ใส่กระเป๋าให้แม่กับน้องชาย"เปาเปา อย่าเพิ่งไปลูก แม่ยุ่งอยู่"น้ำมนต์ รีบเอ่ยปรามขณะวุ่นวายกับการจัดของในบ้าน แถมลูกชายตัวน้อยก็ร้องหิวนม แม้จะมีพี่เลี้ยงและผู้ช่วยมาด้วยมากมาย แต่บางอย่างเธอก็ต้องทำเอง"เปาเปาจาไปเก็บยิ้นจี่""ไม่เป็นไร มนต์ให้นมลูกไปเถอะ เดี๋ยวเฮียพาเปาเปาเข้าไปในสวนเอง"เฟยจิน หันมาบอกภรรยาแม้ที่ผ่านมาเขาตั้งเป้าไว้แล้วว่าจะไม่ตามใจลูกทุกอย่าง ด้วยเกรงว่าลูก
ตอนที่ 48 ตอนพิเศษ2 #มาม๊าคนสวย ปะป๊าคนหล่อหลังภรรยาของเขาคลอดลูกคนที่สองได้สองเดือน น้ำมนต์ ก็เริ่มกลับไปเข้าออฟฟิศสัปดาห์ละสามครั้งเหมือนเดิม และ เฟยจิน ก็ได้รู้ตัวเองว่าเขาเป็นคนขี้หึงมากแค่ไหน ด้วยภรรยาคนสวย ที่นับวันจะสวยสง่ามีออร่าขึ้นทุกวัน ยิ่งได้รับยาสมุนไพรบำรุงชั้นดีจากแม่รองของเขา และเธอยังเข้าคอร์สของสถานเสริมความงาม บำรุงรูปร่างได้ผิวพรรณเพียงสองเดือนผ่านไปภรรยาของเขาก็สวยสะพรั่งราวกับสาวแรกรุ่น"มาม๊าฉวยที่ฉุด ๆ"หนูเปาเปา ชมแม่ไม่ขาดปาก ก่อนจะถูก สายใจ พาไปทานอาหารเช้าด้านล่าง หนูน้อยตื่นเต้นที่จะได้เริ่มเรียนรู้อะไรใหม่ ๆ ด้วยปะป๊าบอกว่าจะมีครูพิเศษมาสอนที่บ้านเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนที่จะเข้าเรียนอนุบาลหนึ่งในเร็ววันนี้"เข้าประชุมกับแวนเดอร์ ต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้เลยเหรอ"มือหนาวางยังเอวคอด เข้าสวมกอดร่างอรชรจากด้านหลังของภรรยา ขณะที่เธอกำลังใส่ตุ้มหูอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปลายจมูกโด่งถูไถหลังต้นคอขาว สูดดมกลิ่นหอมแสนละมุนที่เขาเสพติดเข้าไปจนเต็มปอด"หือ? ก็แต่งปกตินี่คะ""ปกติตรงไหนกัน? เฮียว่าชุดด้านหลังมันโป๊ไปหน่อย โห!! กระโปรงข้างก็แหวกมาถึงนี่เลยเหรอมนต์!"ภ
ตอนที่ 47 ตอนพิเศษ1 #แก้วตาดวงใจกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสานกลิ่นแอลกอฮอลล์โชยมาแตะจมูก ก่อนที่สัมผัสจากอุ้งมือที่คุ้นชินจะสอดกำชับมือของเธอไว้ เปลือกตาของ น้ำมนต์ ปรือขึ้น มองสบตากับดวงตาคู่สีนิลเข้มที่แฝงความอ่อนโยนลึกซึ้งของสามีเสียงร้องจ้าของก้อนกลมเล็กในอ้อมแขนของเขาดังขึ้น"แอ๊ ๆ""ยินดีต้อนรับเต้าเฟยหง หนูภาคินของพ่อ"น้ำมนต์ พยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงกับขอบเตียง รับลูกน้อยที่เพิ่งคลอดมาไว้ในวงแขน หนูน้อยสงบลงตามสัญชาตญาณ เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของของผู้เป็นแม่ มือเล็กไขว่คว้าเกาะเกี่ยวนิ้วของแม่ไว้แน่น จมูกโด่งพุ่ง เครื่องหน้าครบ เหมือน เฟยจิน ราวกับถอดมาพิมพ์เดียวกันทั้งลูกสาว ลูกชาย แทบไม่เหมือนเธอเลยสักคน"เก่งมากที่รัก"เฟยจิน กดริมฝีปากจูบยังหน้าผากบนที่เปียกชื้นของภรรยาอย่างรักใคร่ นิ้วเกลี่ยยังแก้มยุ้ยบนผิวแดงระเรื่อของลูกชาย หยาดน้ำใสแห่งความปลื้มปิติไหลเอ่อยังขอบตาของ ประธานซงหมิงกรุ๊ปผู้ชายอกสามศอกที่แทบไม่เคยหวั่นไหวในเรื่องใด ๆ.."ปะป๊าขา ๆ เปาเปาหิวโนมแย้ว น้องก็หิวแล้วค่า ปะป๊าชงโนมเยว ๆ"หนูน้อยเปาเปาวัยเกือบสามขวบ เร่งเร้าผู้เป็นพ่อที่ง่วนอยู่กับการชงนมอย่







