ตอนที่ 5 เป็นแม่ของลูกไม่ใช่เมีย!

ตอนที่ 5

                     เป็นแม่ของลูกไม่ใช่เมีย!

น้ำมนต์ ขยับกายด้วยความอึดอัด แม้จะเริ่มรู้สึกชินกับท้องที่ใหญ่โตของตัวเอง แต่การใช้ชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็น การกิน นั่ง เดิน หรือนอน เป็นไปด้วยความยากลำบาก ยังดีที่ว่าช่วงที่ท้องใหม่ ๆ เธอไม่ใช่แพ้ท้องเท่าใด จำได้ว่าหลังเหตุการณ์ในคืนนั้น เธอก็รีบเก็บของกลับหอพักพะเยา พยายามใช้ชีวิตปกติและไม่บอกกับใครเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

จนกระทั่งวันที่สงสัยว่าตัวเองท้อง

และตรวจจนแน่ใจว่ามีสิ่งมีชีวิตกำเนิดขึ้นในตัวของเธอ หญิงสาวก็พยายามใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง เมื่อท้องโตขึ้นเธอจึงดรอปเรียนไว้ก่อน และทำงานไลฟ์ตระกร้ากับตัดเย็บชุดน้องแมวแบรนด์ของตัวเองขายทางโซเชียลมีเดีย ดีที่ว่ามีเพื่อนสนิทอย่าง เค้ก และ เพทาย คอยช่วยเหลืออยู่ตลอด

ไม่นึกว่าเรื่องของเธอ 

ท่านเจ้าสัวจะทราบและตามไปคุยกับเธอที่นั่น จนเป็นเหตุให้เธอได้มาอยู่ที่นี่ในวันนี้

แม้จะรู้ดีว่า สามีในนามไม่พอใจ

ช่างปะไร! อย่างน้อยก็มีที่อยู่ที่กิน ได้คลอดลูกในสถานพยาบาลที่ปลอดภัย 

นั่นไง!!

พออาบน้ำเดินออกมา บนโต๊ะก็มีอาหารจัดวางไว้รออยู่แล้ว แม่บ้านน่าจะเข้ามาเตรียมไว้ให้ มีเมนูหลายอย่างที่เหมาะกับคนท้อง ข้าวต้มหมูสับใส่ไข่ ซุปฟักทอง ไข่ตุ๋นทรงเครื่อง นมสดและน้ำผักผลไม้ 

ปึก!!

มือหนาเลื่อนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่ร่างกำยำในชุดสูทสีเทาเข้มจะย่อกายลงนั่งตรงข้ามเธอ ใบหน้าหล่อเหลาดูเรียบเฉย ราวฉาบไว้ด้วยน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ

"เตี่ยบอกว่าเธอจะคลอดช่วงต้นเดือนหน้า แต่ช่วงนี้ก็ให้เฝ้าระวัง เห็นเธอแจ้งว่าต้องการจะคลอดเองโดยไม่ผ่าใช่มั้ย?"

"ค่ะ"

ไม่ใช่ความคิดของเธอซะหน่อย "ท่านเจ้าสัวเป็นคนบอกว่าให้หนูคลอดเองด้วยวิธีธรรมชาติค่ะ"

"หึ"

มุมปากหยักยกโค้งขึ้น "เตี่ยก็คงทำตามคำบอกของซินแสนั่นแหละ ช่วงนี้กลางวันจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ ฉันอาจจะไม่อยู่หลายวัน"

ใบหน้าสวยเงยขึ้นมอง

และเห็นว่าลานจอดเฮลิคอปเตอร์หลังฝั่งกระจกมีทีมงานและผู้ช่วยของเขารออยู่แล้ว

"คุณจินจะไปไหนเหรอคะ?"

คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง วางแก้วกาแฟในมือลง

"ฉันจะไปไหนคงไม่ต้องมาคอยรายงานเธอหรอกนะ อย่าลืมว่าเธอไม่ใช่เมียฉัน! เป็นแค่แม่ของลูกเท่านั้น ถึงเราจะทำพิธียกน้ำชาด้วยกันก็เถอะ!"

"ค่ะ"

น้ำมนต์ พยักหน้าจัดการอาหารตรงหน้าต่อโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า "หนูเองก็สบายใจที่คุณพูดแบบนี้ เพราะหนูก็ไม่ได้อยากจะเป็นเมียของคุณเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าท่านเจ้าสัวขอให้มาอยู่ที่นี่ หนูก็คงไม่มาหรอกค่ะ"

"นี่เธอ!"

"อย่าค่ะ! อย่าทำให้ลูกตกใจ"

เธอยกมือขึ้นเสมอบ่า "คุณจินต้องไม่ทำให้หนูเครียด ต้องทำให้หนูมีความสบายใจหนูจะได้คลอดลูกออกมาง่าย อย่าลืมสิคะว่านี่คือยัยหนูหงส์ทองสยายปีก"

พอนึกถึงข้อนี้ เฟยจิน ก็จำต้องอ่อนลง

"ไม่ต้องเอาลูกมาขู่ฉัน"

"ไปทำงานเถอะค่ะ"

น้ำมนต์ โบกมือไล่ เมื่อเห็นเขาจัดการอาหารของตัวเองหมดเรียบร้อยแล้ว ส่วนของเธอยังเหลืออีกหลายอย่าง และเธอจะกินมันอย่างละเมียดละไม

เพราะเดี๋ยวคนหน้ายักษ์ก็จะไม่อยู่แล้ว

ไปหลาย ๆ วัน เลยยิ่งดี จะได้ไม่ต้องอึดอัด

"นี่บ้านฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉัน"

เฟยจิน บ่นอุบ ขณะเหยียดกายลุกขึ้น ดวงตาหรี่มองท้องนูนกลมป่องของคนตรงหน้า ความรู้สึกบางอย่างก็แล่นขึ้นมาในใจ จนเขาต้องเดินเข้าไปใกล้ ย่อกายลงนั่งแล้วโน้มหน้าตะแคงหูแนบกับท้องของเธอ

"คุณจิน"

"อย่าขยับ ฉันจะฟังเสียงลูก"

เขาเอ่ยเสียงเย็น ยกมือหนาตรึงเอวคอดของเธอไว้หลวม ๆ แรงถีบที่ปะทะกับกับหู ทำให้เขาอมยิ้มออกมา "จะซนเกินไปเสี่ยวเฟิ่ง ถีบพ่อเก่งจังเลยนะ"

น้ำมนต์ มองเรือนผมเข้มที่อยู่บริเวณท้องของตน รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง ยิ่งมือหนาที่ตรึงเอวเธอไล้ขึ้นลูบโลมแผ่นหลังช้า ๆ เธอก็เหมือนลมหายใจเริ่มจะติดขัด

"คุณจิน"

"เหมือนเธอจะอวบขึ้นเยอะเลย ตอนนี้น้ำหนักเท่าไหร่?"

"ห้าสิบเก้ากิโลค่ะ"

"หือ? เพิ่มขึ้นสิบกว่ากิโลเลยเหรอ?"

เขาเงยหน้าขึ้นมอง "ฉันจำได้ว่าเมื่อแปดเดือนที่แล้วเธอผอมเพรียวมาก น่าจะหนักไม่ถึงสี่สิบห้าโลเลยมั้ง"

"ใช่ค่ะ"

ชายหนุ่มจ้องมองเธอ

ตอนนั้นเธอตัวบางมาก เอวคอดกิ่ว

หน้าท้องแบนราบ

มีแต่หน้าอกเท่านั้นที่พุ่งผลิอวบอิ่ม เต็มไม้เต็มมือ ซึ่งเหมือนตอนนี้ มันจะใหญ่ขึ้นยิ่งกว่าเดิม

เห็นแล้ว ก็อยากจะ...

"ฉันไปละ"

เฟยจิน เหยียดกายลุกขึ้น เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะฟุ้งซ่านไปไกล เขาเอื้อมหยิบเสื้อสูทที่วางพาดไว้และสาวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

"ฟู่"

น้ำมนต์ ถอนหายใจออกมา ก่อนจะก้มลงเอามือลูบท้องตัวเองแล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล "เปาเปาอย่าว่าปะป๊าแบบนั้นซิคะ ยังไงนั่นก็เป็นปะป๊าของหนูนะคนดี"

"สายใจกับเกดจะมาคอยสลับกันมาดูแลคุณน้ำมนต์นะคะ คุณน้ำมนต์รู้สึกอย่างไงบ้างคะวันนี้คุณหนูหงส์ดิ้นไหมคะ สัมผัสได้ถึงการโก่งตัวบ่อยแค่ไหนคะ? แล้วมีอาการท้องแข็ง เกร็ง หรือปวดหน่วง ๆ บริเวณท้องน้อยบ้างไหมคะ?"

สายใจ เป็นพยาบาลและเป็นคนของท่านเจ้าสัวเอ่ยถามขณะวัดความดันให้เธอ 

"ดิ้นปกติค่ะ ไม่ค่อยปวดหน่วงเท่าไหร่ คงเพราะมนต์เองเริ่มรู้สึกชินกับยัยหนูหงส์แล้ว"

น้ำมนต์ รู้ดีว่าทุกข้อมูลของเธอ สายใจ จะต้องรายงานให้กับเจ้าสัวทราบอย่างละเอียด 

"คุณน้ำมนต์ทานเยอะ ๆ เลยค่ะวันนี้ สายใจแจ้งแม่บ้านให้จัดเมนูอาหารที่ย่อยง่ายและเน้นโปรตีนต่อวันให้แล้วค่ะ เดี๋ยวอีกสักชั่วโมงดื่มนมกับโยเกิร์ตเพิ่ม..."

พยาบาลใส่ใจเธอดีมาก แนะนำหลายอย่างทั้งเรื่องการปฎิบัติตัว การกิน การขับถ่าย น้ำมนต์ รู้สึกขำในใจ ด้วยเธอท้องอุ้มลูกมาจนจะเก้าเดือนอยู่แล้ว จะคลอดอยู่ไม่กี่วันนี้ เธอไม่เห็นจะต้องมาใช้ชีวิตยุ่งยากแบบนี้เลย

ที่ผ่านมาเธอนั่งทำงานแต่เย็บเสื้อผ้าแมวและ live สด แถมตอนหิวก็สั่งอาหารที่อยากกินมากิน ไม่ว่าจะเป็นก๋วยเตี๋ยว ลาบ ก้อย ต่าง ๆ ไม่ได้คำนวณเลยว่าต้องได้รับสารอาหารหรือแคลอรี่เท่าไหร่ 

แต่พอมาอยู่ที่นี่ไม่กี่วัน 

เหมือนชีวิตเธอเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แถมต้องอยู่ในกรอบระเบียบต่าง ๆ ตามที่เจ้าสัววางไว้

ก็ดีเหมือนกัน ...

อย่างน้อยก็มีพยาบาลดูแล

"อย่างนี้ค่ะ กางขาออกอีกหน่อย โยคะท่านี้จะช่วยลดอาการบวมของขา และทำให้คลอดง่ายค่ะ หายใจเข้าออกช้า ๆ ค่ะ ดีแล้วค่ะ"

"คุณจินจะไม่อยู่กี่วันเหรอ?"

เธอเอ่ยถามพยาบาล ขณะทำตามที่อีกฝ่ายบอก รู้ดีว่า สายใจ ไม่ใช่แค่พยาบาลประจำตัวธรรมดา แต่น่าจะเป็นคนสำคัญที่ทางเจ้าสัวไว้ใจ ซึ่งน่าจะรู้เรื่องของ คุณจิน พอสมควร

"คุณจินไปเคลียร์งานที่ท่าเรือน้ำลึก ที่กำลังมีปัญหาอยู่ค่ะ คงน่าจะไปประมาณสามสี่วันเลยค่ะ แต่บางทีถ้าเคลียร์ได้เร็ว ก็อาจจะกลับมาก่อนถ้าไม่มีงานอื่นนอกจากนั้น"

"อ้อ"

งานเขามีปัญหา ถึงได้ทำสีหน้าเคร่งเครียดแบบนั้น

"แต่คุณน้ำมนต์ไม่ต้องเครียดนะคะ ทำใจให้สบาย และพักผ่อนให้เยอะ ๆ ทำโยคะเสร็จ ก็ทานมื้อเที่ยงค่อยนอนพักสักงีบ ถ้าอยากดูหนังเรื่องซีรีย์ก็ดูเรื่องเบา ๆ นะคะ"

"ขอบคุณมากค่ะ แต่มนต์รบกวนเรื่องของเจ้าเหมียวเสี่ยวเปาด้วยนะคะ ที่มนต์เคยบอกไว้"

เสี่ยวเปา เป็นแมวตัวโปรดของเธอ หลังจากที่เจ้าสัวให้เธอมาทำพิธียกน้ำชาอย่างกระทันหัน เธอได้ฝากแมวไว้กับ เค้ก เพื่อนที่พะเยา แล้วเธอได้ขอร้องให้คนของเจ้าสัวไปพาแมวของเธอมาที่นี่ 

"วันนี้ช่วงบ่ายเสี่ยวเปาน่าจะถึงค่ะ คุณน้ำมนต์สบายใจได้เลยค่ะ"

คำบอกของ สายใจ ทำให้เธอยิ้มออกมา

ชีวิตนี้ขอแค่ได้อยู่ในสถานที่ปลอดภัย กับแมว กับลูก และมีเวลาทำงานไลพ์สดของตัวเอง

แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ

"งั้นเดี๋ยวมาทานมื้อเที่ยงกันค่ะ"

"อ้ะ"

น้ำมนต์ นิ่วหน้าเมื่อลุกขึ้นแล้วรู้สึกเจ็บแปลบที่ท้อง เมื่อก้มลง มองเห็นน้ำใสไหลออกมาบริเวณหว่างขา "มนต์ปวดท้องค่ะ ปวดเหมือน.."

สายใจ รีบปรี่มาใกล้ ตระหนักได้ทันทีว่าเป็นช่วงสำคัญแล้ว จึงกดบอกผู้ช่วยคนอื่น

"เตรียมรถด่วนเลย! คุณน้ำมนต์จะคลอดแล้ว!"

*********