공유

บทที่ 183

작가: ปลาคาร์ปตัวน้อย
หลังจากนั้นสองย่าหลานก็เริ่มเก็บข้าวของ

ยังดีที่มีคนขับรถเฝ้าอยู่ ระหว่างนี้พ่อแม่ของเจี่ยนจือจะไม
이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
잠긴 챕터

최신 챕터

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 728

    วันนี้เวินถิงเยี่ยนเหมือนจะเอาเป็นเอาตายกับสมุดบันทึกเล่มนั้นของเธอจริง ๆ เขายกสมุดขึ้นมาให้เธอดูชัด ๆ “มองประโยคนี้ แล้วอ่านออกมาให้ฉันฟัง!”เจี่ยนจือ: …“เจี่ยนจือ ฉันบอกเธอเลยนะว่ามันสายไปแล้ว”“เกมนี้เธอเป็นคนเริ่ม แต่จะจบเมื่อไหร่ ไม่ใช่สิ่งที่เธอคนเดียวจะตัดสินได้”“อ่าน!”เอาเถอะ วันนี้หมอนี่บ้าไปแล้วจริง ๆ…“เอ่อ…” เจี่ยนจืออ้ำ ๆ อึ้ง ๆ พูดติด ๆ ขัด ๆ น้ำเสียงดูไม่มั่นใจ “ยะ…อย่าชอบเวินถิงเยี่ยน…เด็ดขาด…”พอเวินถิงเยี่ยนได้ยินเธออ่านออกมาจากปากตัวเองก็โมโห “ฉันไม่สนว่าสมองเธอตอนเขียนประโยคนี้มันเพี้ยนอะไรอยู่ ตอนนี้ฉันจะบอกเธอให้ชัด เธอเป็นฝ่ายมายั่วฉันก่อน หลังจากที่ฉันยอมแพ้ไปแล้ว เธอก็ยังกลับมายั่วฉันอีก ห้ามฉันทำนั่น ห้ามฉันทำนี่ พอยั่วเสร็จแล้วก็คิดจะหนีอีก ไม่มีทางหรอก”เขาฉีกหน้ากระดาษหน้านั้นออกมา แล้วค่อย ๆ ฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย“ไม่ใช่ เวินถิงเยี่ยน…” เจี่ยนจือรู้สึกว่าจำเป็นต้องอธิบายกับเขาให้ชัด “นายฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นจริง ๆ ฉันแค่รู้ว่าลั่วอวี่เฉิงเป็นคนแบบไหน ในฐานะที่เราเคยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ฉันไม่อยากให้นายถูกเธอหลอก เพราะงั้น…”

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 727

    “ไม่สำคัญบ้าอะไร!” เขาถึงขั้นสบถคำหยาบออกมา “เรื่องระหว่างฉันกับลั่วอวี่เฉิง สำหรับเธอมันไม่สำคัญใช่ไหม?”เจี่ยนจือ: …ทำไมหัวข้อถึงออกทะเลมาเป็นเรื่องนี้ได้?“ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอวิ่งมาร้องไห้อยู่ตรงหน้าฉันทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอบอกฉันทำไมว่าไม่ชอบให้ฉันอยู่กับลั่วอวี่เฉิง? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอไปแย่งโควตาแข่งสุนทรพจน์ทำไม? ถ้าไม่สำคัญ แล้วทำไมต้องยืนกรานจะไล่ลั่วอวี่เฉิงออกจากร้านฉัน? ถ้าไม่สำคัญ แล้วเธอมาบีบต้นขาฉันเหมือนยัยหื่นตัวน้อยทำไม…”“เดี๋ยวก่อน!” เขาร่าย “ความผิด” ของเธอออกมายาวเหยียดขนาดนี้ เจี่ยนจือจำเป็นต้องขัดแล้ว “ใครเป็นยัยหื่นตัวน้อยกัน? ที่ฉันทำแบบนั้นก็เพราะ…”เพราะอะไร เธอกลับพูดไม่ออกความรู้สึกแบบนี้มันน่าอึดอัดชะมัด…ทุกข้อที่เขาพูดมา เธอก็เป็นคนทำจริง ๆ แต่จุดประสงค์ของเธอไม่ได้เป็นแบบที่เขาคิดจริง ๆ นะ…“เพราะอะไรล่ะ พูดมาสิ!” ดวงตาของเขาสว่างจนน่ากลัว และยิ่งทำให้เขาในตอนนี้ดูบีบคั้นเป็นพิเศษเจี่ยนจือยกมือปิดหน้า จะให้พูดตรง ๆ ว่าเพราะฉันกลัวขาตัวเองจะพิการ แล้วก็กลัวว่านายจะมีจุดจบที่ไม่ดีหรือไง? ช่างเถอะ ทำเป็นเต่าหดหัวไปก็แล้วกัน…“ยังไงก็ไม่ใช่แบ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 726

    ร่างของเจี่ยนจือแข็งค้าง เลือดเหมือนพุ่งขึ้นสมองในชั่วพริบตา เธอรีบก้มลงไปหยิบสมุดบันทึกตามสัญชาตญาณแต่ก็สายไปแล้วเวินถิงเยี่ยนเร็วกว่าเธอหนึ่งก้าว จึงหยิบสมุดขึ้นมาได้ก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าของเวินถิงเยี่ยนแข็งค้างทันทีที่เห็นข้อความบรรทัดนั้นเจี่ยนจือได้ยินเสียงหายใจของเขาที่จู่ ๆ ก็หนักขึ้น ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรนิ้วมือที่กำสมุดของเวินถิงเยี่ยนค่อย ๆ เกร็งแน่นขึ้น สายตาเลื่อนจากข้อความบรรทัดนั้นบนสมุดมายังใบหน้าของเธอช้า ๆ“…หมายความว่าไง?” เขาเปิดปากพูดด้วยเสียงที่แหบพร่ามาก ทุกคำเหมือนถูกบีบออกมาจากลำคอ “ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ?”“ไม่มีอะไร…” เจี่ยนจือพยายามดึงสมุดของตัวเองกลับมาจากมือเขาแต่เวินถิงเยี่ยนกลับกำไว้แน่นกว่าเดิม ในสายตาแฝงแรงกดดัน “เจี่ยนจือ เธอพูดมาให้ชัด ฉันทำอะไรถึงทำให้เธอเกลียดฉันขนาดนี้?”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ“นายไม่ได้ทำอะไร” เจี่ยนจือเอ่ยเสียงเบา “เป็นปัญหาของฉันเอง ไม่เกี่ยวกับนาย”มันไม่เกี่ยวกับเขาจริง ๆ ต่อให้เมื่อวานเขากับลั่วอวี่เฉิงจะไปทำอะไรกันอยู่ด้านหลังอาคารเรียนก็ตาม ก็ยังไม่เกี่ยวกับเขาอยู่ดีตั้งแต่วันแรกที่เธอกลับมาย

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 725

    “เธอกลัวอะไรอยู่?” เสียงเย็นชาของเวินถิงเยี่ยนดังขึ้นจากด้านหลังฝีเท้าของเจี่ยนจือชะงักกลัว? เธอจะกลัวอะไร?“กลัวครูคิดว่าพวกเราแอบคบกันตอนเรียนอยู่เหรอ?” น้ำเสียงของเวินถิงเยี่ยนเจือการซักไซ้ ฟังดูบีบคั้นอยู่เล็กน้อยเจี่ยนจือหันกลับไปอย่างตกใจ “เปล่านะ!”“งั้นเธอกลัวอะไร?” แววตาของเวินถิงเยี่ยนราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง “พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วเธอจะกลัวอะไร?”“ฉัน...” เจี่ยนจือพึมพำ “ฉันพูดผิดเอง เมื่อกี้ไม่ได้คิดเยอะ...”เวินถิงเยี่ยนมองเธออย่างเย็นชา จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะรีบเดินลงชั้นล่างไปอย่างรวดเร็วเจี่ยนจืองงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเวินถิงเยี่ยนมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และก็ไม่รู้ว่าเขามาทำอะไร...คืนนั้น ในใจของเจี่ยนจือวุ่นวายมากไม่ใช่เพราะถูกใส่ร้ายหรือเพราะถูกถ่ายรูป แต่เป็นเพราะเวินถิงเยี่ยนกับเมิ่งเฉิงซ่งตอนนอนกลางคืน ใบหน้าของคนทั้งสองสลับกันปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่หยุด สุดท้ายเธอหลับไปได้ยังไงก็ยังไม่รู้เลยคืนนั้นเธอยังหลับไม่สนิทนักเธอได้ยินเสียงคนพูดอยู่ตลอด เป็นเสียงของคุณป้ากับพี่ชายคุณป้าถอนหายใจ“เฮ้อ รอบนี้จือจือหลับนานกว่าครั้งก่อนอีก เมื่อไหร่ถึ

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 724

    สิ่งที่เมิ่งเฉิงซ่งส่งให้เธอคือคลิปจากกล้องวงจรปิดช่วงหนึ่งก็คือช่วงที่ภาพจากกล้องของโรงเรียนดับหายไปนั่นเองเจี่ยนจือตกใจมาก “นายเอามาได้ยังไง?”“ฉันมีวิธีของฉัน เธอไม่ต้องสนหรอก” เมิ่งเฉิงซ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “เธอแค่รู้ว่าเป็นใครก็พอ เรื่องหลังจากนี้ ฉันจะคิดหาวิธีเอง”เจี่ยนจือจ้องมองเขา “ช่วงบ่ายที่นายลาไปทำธุระ อย่าบอกนะว่าไปทำเรื่องนี้มาน่ะ?”เมิ่งเฉิงซ่งยิ้มแต่ไม่ตอบ“เมิ่งเฉิงซ่ง...” เจี่ยนจือรู้สึกว่าเสียงของตัวเองแหบเล็กน้อย เธอกระแอม พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูนิ่ง “ตกลงนายเอามาได้ยังไง? นายจะใช้ประโยคที่ว่า เธอไม่ต้องสนหรอก มาปัดฉันไม่ได้”เมิ่งเฉิงซ่งดูจนใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “ระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนมีช่องโหว่ ฉันหาวิธีเข้าไปกู้ข้อมูลดิบที่ถูกลบกลับมา”เจี่ยนจือตกใจมาก “นายแฮ็กระบบของโรงเรียนเหรอ? นายทำได้ยังไง? นาย...” นายเรียนสายศิลป์ไม่ใช่เหรอ? ไปเรียนคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่เมื่อไหร่?“ดูถูกฉันเหรอ?” เมิ่งเฉิงซ่งยิ้ม “ถึงฉันจะเรียนสายศิลป์ ก็ไม่ได้แปลว่าจะใช้คอมพิวเตอร์ไม่เป็น เธอเลือกปฏิบัติกับฉันเหรอเนี่ย?”“เปล่า ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น...”

  • ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน   บทที่ 723

    หร่านเฉินพูดจบก็วิ่งออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้เธอเจ็บปวดและเสียใจจริง ๆ ทั้งกับสิ่งที่เจี่ยนจือต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน และกับมิตรภาพระหว่างเธอกับเวินถิงเยี่ยนเจี่ยนจือเห็นหร่านเฉินเป็นแบบนี้ก็ปวดใจมาก รีบตามลงไปชั้นล่างทันทีเธอเจอกับหร่านเฉินที่วิ่งมาทางด้านข้างของอาคารเรียน พอหร่านเฉินเห็นเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วรีบยกมือเช็ดน้ำตา ไม่อยากให้เจี่ยนจือเห็นว่าตัวเองร้องไห้ แต่ยิ่งเช็ด น้ำตากลับยิ่งไหลมากกว่าเดิมในใจของเจี่ยนจือเองก็รู้สึกเปรี้ยวขึ้นมาความจริง หลังจากที่เธอกลับมาอยู่ในโลกนี้ อายุทางความคิดของเธอก็ต่างจากพวกหร่านเฉินแล้ว เธอไม่ได้มีวัยเยาว์ที่สดใส ร้องไห้สุดเสียง หัวเราะสุดเสียงแบบพวกเขาอีกต่อไปไม่ว่าจะเป็นวันนี้ที่ลั่วอวี่เฉิงปล่อยข่าวลือใส่ร้ายเธอ หรือเกือบถูกกลั่นแกล้งในห้องอาบน้ำ หรือเวินถิงเยี่ยนที่หายตัวไปทั้งวัน รวมถึงการที่เขาปกป้องลั่วอวี่เฉิง เธอก็ไม่ได้มีอารมณ์ผันผวนมากนัก ไม่ได้โกรธจัด กระทั่งความรู้สึกเจ็บแปลบในใจก็แทบไม่มี ตรงกันข้าม กลับเป็นหร่านเฉินในตอนนี้ที่ยืนข้างเธอ ปกป้องเธออย่างสุดใจ ที่ทำให้หัวใจของเธอทั้งรู้สึกเปรี้ยว อบอุ่น และเต็มไปด้วยความซา

더보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status