All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 1 - Chapter 10

เขาแหกกฎที่ให้ไว้กับตัวเอง ไปดื่มเหล้าแล้วฟังออกเลยว่าเขาเมานิดหน่อยแต่เวินถิงเยี่ยนกล้าตะโกนเสียงดังขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?เวินถิงเยี่ยนในความทรงจำของเจี่ยนจือก็คือ สมัยมัธยมปลายเป็นเด็กเนิร์ดเย็นชา ไม่ใช่แค่เคร่งเครียดกับการทำโจทย์ แม้แต่ในสนามกีฬา ถ้ามีเด็กนักเรียนหญิงที่ชอบเขายื่นน้ำให้ เขาก็ไม่เคยสนใจเลยตอนหลัง เวินถิงเยี่ยนที่กลายเป็นสามีของเธอยิ่งสุภาพเรียบร้อย อารมณ์นิ่งจนไร้แรงกระเพื่อม ไม่เคยยิ้ม ไม่เคยโกรธ มักนิ่งเฉย เฉยจนบางครั้งเวลาเธอบังเอิญสัมผัสนิ้วเขา ก็ยังรู้สึกเลยว่าอุณหภูมิร่างกายของเขาเย็นไปหมดกล้องในวิดีโอกวาดไปยังใบหน้าของทุกคน เธอเห็นเวินถิงเยี่ยนกำลังเมากรึ่ม ๆ ดวงตาของเขาทอประกาย ยกแก้วให้กล้องพลางหัวเราะลั่น "ยินดีต้อนรับเฉิงเฉิงกลับบ้าน"ที่แท้เขาก็ยิ้มเป็นด้วย เขาก็มีช่วงเวลาที่กระตือรือร้นเหมือนกันและเขาก็เรียกชื่อเล่นของผู้หญิงได้แต่เขาแค่ไม่ยิ้มให้เธอเท่านั้นเอง ไม่กระตือรือร้นกับเธอด้วย และยิ่งไม่เรียกชื่อเล่นของเธอ "คุณนายคะ ตอนนี้จะลุกจากเตียงหรือยังคะ" เสียงของป้าเฉินดังขึ้นหน้าประตูชีวิตประจำวันของเจี่ยนจือเป็นแบบแผนมาก ป้าเฉินเห

ลั่วอวี่เฉิงสังเกตท่าที แล้วหาโอกาสพูดแทรก "อาเยี่ยน นายอย่ารู้สึกแย่เพราะทุกคนว่าพี่สะใภ้ไม่ดีเลย ทุกคนเป็นห่วงนายจากใจจริง นายลองคิดดูสิ พวกเราคบกันมากี่ปีแล้ว ต่อให้พูดอะไรที่ไม่เหมาะสมไปบ้าง นายฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไปเถอะ อย่าเก็บมาใส่ใจเลย!""ฉันไม่ได้โกรธ" เวินถิงเยี่ยนเก็บโทรศัพท์มือถือ "ช่างเถอะ เธอไม่ไปไหนหรอก มาต่อกันเถอะ"อย่างไรเสีย ตลอดห้าปีที่ผ่านมา นอกเหนือจากบ้านของพวกเขาแล้ว เธอก็ไม่เคยไปที่อื่น และไม่มีที่ไหนให้ไปได้ด้วยอาเหวินมองลั่วอวี่เฉิง แล้วบ่นพึมพำ "เฉิงเฉิงของเรานี่ใจกว้างจริง ๆ ถ้าตอนนั้นพวกนายไม่ได้เลิกกัน...""พูดอะไรน่ะ" ลั่วอวี่เฉิงจ้องอาเหวิน "คุมปากไม่ได้ทั้งคืน พูดแต่เรื่องเหลวไหล! อาเยี่ยนแต่งงานแล้ว นายพูดแบบนี้ไม่เหมาะนะ..."พูดจบ แววตากลับแฝงความเศร้าลึก ๆ ขณะมองไปยังเวินถิงเยี่ยน "ที่ฉันกลับมา ไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ขอแค่พวกนายยังยินดีที่จะรับฉันไว้ ยังอยู่ข้างฉัน ฉันก็พอใจแล้ว...""พูดอะไรโง่ ๆ เธอเป็นที่รักของกลุ่มพวกเราเสมอนั่นแหละ ใครกล้ามาแกล้งเธอ พวกเราไม่ปล่อยไว้แน่! นายว่าไหมอาเยี่ยน" อาเหวินตบหน้าอกผดุงคุณธรรมเวินถิงเยี่ยนไม่ได้พ

"เวินถิงเยี่ยน..." เธอสะอื้นออกมาอย่างไม่เอาไหน"หืม? เจี่ยนจือ?" เขากุมมือเธอไว้ "เป็นอะไรไป อยากร้องไห้เหรอ อยากร้องก็ร้องเถอะ ไม่ต้องกลั้นหรอก"เสียงของเขาช่างอ่อนโยนจริง ๆ อ่อนโยนเหลือเกินเหมือนเมื่อปีนั้น ตอนที่เธอออกจากห้องผ่าตัด เขากับพยาบาลช่วยกันเข็นเธอกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย เขาก็เฝ้าอยู่ข้างเตียงเธอแบบนี้ ใช้เสียงที่นุ่มนวลแทบละลายพูดกับเธอว่า "เจี่ยนจือ เจ็บไหม? เจ็บก็ร้องไห้ออกมาเถอะ ไม่ต้องอดทน..."ตัวเธอในตอนนั้น รู้สึกเพียงว่าความห่วงใยที่อ่อนโยนราวกับน้ำนี้คือยาแก้ปวดชั้นดี แต่น่าเสียดาย เธอใช้เวลาตั้งหลายปีกว่าจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ ว่าความอ่อนโยนและความห่วงใยของผู้ชายคนหนึ่ง ไม่มีวันเปลี่ยนเป็นความรักได้เลย..."เวินถิงเยี่ยน เราหย่ากันเถอะ" เธอกล่าวเสียงเบา ชักมือกลับมา ความเจ็บแปลบค่อย ๆ ทำให้ดวงตาพร่ามัวเขาขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดเลย เขาคิดไม่ถึงว่าเธอจะพูดแบบนี้หลังจากเงียบไปครู่เดียว เขาก็เรียกพนักงานเสิร์ฟให้นำชามสะอาดมาหนึ่งใบ จากนั้นคีบชิ้นปลา ก้มหน้าใช้ตะเกียบเขี่ยก้างปลาออกเบา ๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เจี่ยนจือ ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธอยู่ แต่พูดถึงเรื่อ

อาจารย์จ้าวกลับรับโทรศัพท์ในตอนนี้ ฟังจากบทสนทนาแล้ว มีคนมาหาเธอเจี่ยนจือไม่สะดวกที่จะรบกวนธุระสำคัญของอาจารย์จ้าว เธอจึงต้องขอตัวออกไปจริง ๆเวินถิงเยี่ยนจึงเสนอว่า "คุณอู๋ อาจารย์จ้าว ถามหน่อยครับว่าพวกคุณพักที่ไหน ให้ผมไปส่งไหมครับ"พวกเขาพักที่โรงแรมข้าง ๆ ไม่จำเป็นต้องไปส่ง แต่อาจารย์จ้าวเป็นห่วงเจี่ยนจือ จึงถามว่าเธอพักที่ไหนเจี่ยนจือชำเลืองเวินถิงเยี่ยนแวบหนึ่ง แล้วบอกชื่อถนนกับชื่อหมู่บ้าน"เสี่ยวอู๋ ฉันจะเรียกแท็กซี่ไปเอง คุณไปส่งเจี่ยนจือหน่อยนะ" อาจารย์จ้าวว่าเวินถิงเยี่ยนจึงถือโอกาสนี้พูดขึ้นว่า "พวกเราก็พักอยู่ที่หมู่บ้านข้าง ๆ คุณเจี่ยนครับ ให้พวกเราไปส่งเถอะ""เอ่อ..." อาจารย์จ้าวลังเลเล็กน้อยแต่เจี่ยนจือกลับตอบรับอย่างเปิดเผย "ดีค่ะ ถ้างั้นก็รบกวนคุณเวินด้วยนะคะ"เธอจงใจเน้นคำว่า "คุณเวิน" เวินถิงเยี่ยนได้ยินแล้วขมวดคิ้วนิดหน่อยเจี่ยนจือแสร้งทำเป็นไม่เห็นตกลงตามนี้ เวินถิงเยี่ยน เจี่ยนจือ และลั่วอวี่เฉิงลงลิฟต์ไปยังที่จอดรถใต้ดินเมื่อถึงที่จอดรถ ลั่วอวี่เฉิงไม่ได้เดินไปข้างหน้าต่อ เธอแค่ยืนยิ้มยิ้มตาหยีอยู่ตรงทางเขา แล้วพูดด้วยเสียงออดอ้อน "พอแล้วอา

เขาก็เจ็บปวดเหมือนกันเหรอ?เธอเข้าใจเขาแบกรับภาระอย่างเธอมาทั้งชีวิต สลัดไม่หลุด เขาจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร?คนที่เขารักที่สุดอยู่ข้างกาย แต่เพราะมีเธออยู่ ทำให้อยู่กันอย่างถูกต้องชอบธรรมไม่ได้ เขาจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร?มโนธรรมกับอารมณ์ชั่ววูบอยากหลุดจากพันธนาการทรมานเขาซ้ำไปซ้ำมา จะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร?ดังนั้นแล้ว เวินถิงเยี่ยน ปล่อยฉันไปไม่ดีกว่าเหรอ?เจี่ยนจือกลับมาถึงบ้านเพียงลำพัง ข้างหน้าวางกล่องนาฬิกาไว้สิบกล่องเธอเหม่อมองกล่องนาฬิกาอยู่นานมากมีอยู่แวบหนึ่ง ที่เธออยากจะปามันใส่กำแพงทีละกล่องแรง ๆ แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้นอารมณ์ชั่ววูบแก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้หลังจากสงบสติอารมณ์ได้แล้ว เธอก็เปิดแอปพลิเคชันสินค้ามือสอง เริ่มค้นหาผู้รับซื้อสินค้าแบรนด์เนม ไม่นานเธอก็พบร้านหนึ่งในเมือง ติดต่อไปตกลงกันว่าจะให้มารับของในวันพรุ่งนี้เวลาสิบโมงเช้าสิบโมงเช้า เป็นเวลาที่ป้าเฉินซึ่งเป็นแม่บ้านออกไปซื้อกับข้าวพอดีเมื่อจัดการเรื่องนี้เรียบร้อย เธอก็เปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มค้นคว้าเรื่องการทำวีซ่าอย่างมีสมาธิเหลืออีกหนึ่งเดือนคณะของอาจารย์จ้าวก็จะออกเดินทางแล้ว เวลาที่เธอจะจากไป ไ