LOGINShare
บทที่ 212
Latest chapter
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 760
อันดับต่ำกว่าห้าสิบ...เวินถิงเยี่ยนเป็นที่หนึ่งของระดับชั้นมาโดยตลอดเจี่ยนจือโกรธจนแทบระเบิด: เวินถิงเยี่ยน นี่นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?เวินถิงเยี่ยนเพียงยืนตัวตรงโดยไม่ตอบคำถามของอาจารย์ และไม่ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธของเธอเช่นกัน“เวินถิงเยี่ยน เธอกำลังเจอปัญหาอะไรอยู่หรือเปล่า? ลองเล่าให้ครูฟังสิ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน เรื่องชีวิตส่วนตัว หรือว่า...สับสนในความรัก เธอก็ปรึกษาครูได้นะ” อาจารย์พูดด้วยความอดทนอย่างมาก พยายามช่วยเขาแก้ไขปัญหาแต่ปรากฏว่าเวินถิงเยี่ยนกลับตอบเธอเพียงประโยคเดียวว่า “ขอบคุณครับอาจารย์ ผมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่”“เธอนี่...” อาจารย์โกรธจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เพราะคำตอบของเขา แต่ก็พยายามอดกลั้น ไม่แสดงความโกรธออกมา และยังคงพูดกับเขาดี ๆ ว่า “เวินถิงเยี่ยน ครูรู้ว่าเธอเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเองและมีวินัยในตัวเองมาโดยตลอด คนเราในช่วงวัยรุ่นย่อมต้องพบเจอกับอุปสรรคบ้างเป็นธรรมดา แต่เธอต้องเข้าใจไว้อย่างหนึ่งว่า สิ่งที่จะเอาชนะอุปสรรคได้ไม่ใช่การปล่อยตัวให้ตกต่ำ แต่เป็นการทำให้ตัวเองแข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวเองในอดีตและแข็งแกร่งยิ่งกว่าคู่แ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 759
เจี่ยนจือขมวดคิ้ว ก่อนจะถามเสียงเบา“ของที่ใส่อยู่บนข้อมือเหรอ? ใส่อะไรอยู่ล่ะ?” คุณย่ายังคงจับข้อมือข้างที่เธอสวมสร้อยข้อมือเอาไว้พลางยิ้มขำ “หลานยังไม่ตื่นดีหรือเปล่าเนี่ย?”เจี่ยนจือยกมือของตัวเองขึ้นมา จ้องมองสร้อยข้อมือที่เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนข้อมือ “หนูไม่ได้ใส่อะไรอยู่เลยเหรอคะ?”“ก็ใช่น่ะสิ” คุณย่าเองก็มองเธอด้วยความสงสัยเช่นกันเจี่ยนจือลดมือลง “อ๋อ เมื่อกี้หนูเพิ่งฝันว่าตัวเองซื้อสร้อยข้อมือเส้นใหม่มาน่ะค่ะ...”ดูเหมือนว่าสร้อยข้อมือเส้นนี้ นอกจากตัวเธอเองแล้ว คนอื่น ๆ ในห้วงเวลานี้จะมองไม่เห็นกันหมดเลยงั้นเหรอ?แต่คุณย่ากลับจำคำพูดประโยคนี้ของเธอเอาไว้ หลังจากไปชมนิทรรศการเสร็จก็พาเธอไปซื้อสร้อยข้อมือต่อเธอยื่นมือข้างที่สวมสร้อยข้อมืออยู่แล้วออกไป พนักงานขายเพียงชมว่าเธอมีผิวพรรณสวย และเข้ากับสร้อยข้อมือเส้นที่กำลังลองสวมอยู่มาก จากนั้นก็สวมสร้อยข้อมือเส้นใหม่ลงบนข้อมือตรงตำแหน่งที่เธอสวมสร้อยข้อมืออีกเส้นอยู่แล้วที่แท้ทุกคนก็มองไม่เห็นสร้อยข้อมือเส้นนี้จริง ๆ...หากไม่ใช่เพราะเธอสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความรู้สึกของสร้อยข้อมือที่สวมอยู่บนข้อมือ แม้แต่ตั
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 758
จากนั้นก็เห็นเวินถิงเยี่ยนหยิบบุหรี่หนึ่งซองออกมาจากด้านในสุดของลิ้นชักโต๊ะหนังสือ ก่อนจะดึงออกมาหนึ่งมวนเจี่ยนจือถึงกับพูดไม่ออก ทำไมถึงเริ่มสูบบุหรี่แล้วล่ะ?เขาไม่เคยสูบบุหรี่ทั้งในโลกนี้และอีกโลกหนึ่งเลยนี่นา!“เวินถิงเยี่ยน!” เจี่ยนจือตะโกนออกมาโดยไม่ทันคิด “วางบุหรี่ลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!”แต่เวินถิงเยี่ยนไม่ได้ยิน เขาจุดบุหรี่มวนนั้นขึ้นมาจริง ๆ จากนั้นก็สำลักจนไอออกมาทันที แถมยังไอไม่หยุดอีกด้วย“สมน้ำหน้า!” เจี่ยนจือส่งเสียงหึออกมาสุดท้ายเขาก็ดับบุหรี่มวนนั้นแล้วโยนทิ้งลงถังขยะจากนั้นเขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงเจี่ยนจือเห็นดังนั้นก็รู้ทันทีว่าโอกาสมาถึงแล้ว สายตาของเธอจับจ้องไปยังปากกาหมึกสีดำธรรมดาด้ามหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือเธอรวบรวมสมาธิและความตั้งใจทั้งหมด พยายามยื่นมือไปสัมผัสปากกาด้ามนั้นเธอจับมันขึ้นมาได้อย่างราบรื่นจากนั้นก็เขียนข้อความลงบนกระดาษทดที่เขาวางทิ้งไว้บนโต๊ะว่า ‘เวินถิงเยี่ยน อย่าลืมเรื่องที่นายรับปากฉันไว้ ห้ามไปเที่ยวเล่นกับอาเหวิน อาซิน แล้วก็ลั่วอวี่เฉิง ห้ามเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพวกเขา และห้ามเป็นเพื่อนกับพวกเขาเด็ดขาด’เหนื่อยชะมัดเลย..
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 757
เธอล่องลอยอยู่ภายในห้องนอนของเวินถิงเยี่ยนนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องนอนของเวินถิงเยี่ยนสมัยที่เขายังเป็นนักเรียนรูปแบบการตกแต่งเหมือนกับเขาหลังแต่งงานไม่มีผิด ทั้งสะอาด เป็นระเบียบเรียบร้อย และเรียบง่าย การได้อยู่ในห้องแบบนี้ทำให้เธอรู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปยังห้องทำงานของเขาในช่วงชีวิตแต่งงานของทั้งคู่บนผนังที่โต๊ะหนังสือวางชิดอยู่ มีตารางที่เขาเขียนด้วยมือตัวเองติดเอาไว้ เธอจึงขยับเข้าไปใกล้เพื่อดูว่าเขาเขียนอะไรไว้บ้าง จากมุมมองของเธอ ตอนนี้ดูราวกับว่ากำลังลอยอยู่เหนือโต๊ะหนังสือของเขามันคือตารางแผนการเรียนที่เขาเขียนเอาไว้นั่นเองช่างเป็นคนที่มีวินัยในตัวเองสูงจริง ๆ แม้แต่เวลาทุก ๆ สิบห้านาทีในแต่ละวันก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่าเลยตารางแผนการของเขามีทั้งแผนหลักหนึ่งฉบับ จากนั้นก็เป็นแผนรายสัปดาห์และแผนรายเดือนกำหนดสิ้นสุดของแผนหลักอยู่ที่เดือนสิงหาคมปีหน้า ซึ่งก็คือช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ เขาเขียนเอาไว้เพียงสามคำว่า ‘ไปเมืองหลวง’ไปเมืองหลวง...เธอจ้องมองข้อความบรรทัดนั้นอย่างเหม่อลอย แต่แล้วก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังขึ้นจากด้านหลังเธอรี
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 756
ตอนนี้ตำแหน่งที่นั่งในรถคือ เวินถิงเยี่ยนกับหร่านเฉินนั่งอยู่ที่เบาะหลังทั้งคู่ นั่นก็หมายความว่าเจี่ยนจือถูกเวินถิงเยี่ยนเบียดอยู่ระหว่างตัวเขากับประตูรถ“เวินถิงเยี่ยน” เสียงของหร่านเฉินดังขึ้น “นายเปลี่ยนใจอีกแล้วเหรอ?”“เรื่องอะไร?” เวินถิงเยี่ยนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ“เรื่องเลือกมหาวิทยาลัยน่ะ” หร่านเฉินถามอย่างลังเล “ก่อนหน้านี้นายตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงไม่ใช่เหรอ?”“ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย ฉันตั้งใจจะอยู่ไห่เฉิงมาตลอด”“ไม่ใช่สักหน่อย นายถึงขั้นเริ่มหาบ้านในเมืองหลวงแล้วด้วยซ้ำ” หร่านเฉินแอบเหลือบมองเขา “ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจแอบสืบเรื่องของนายนะ แต่วันนั้นฉันบังเอิญได้ยินตอนที่นายคุยโทรศัพท์กับนายหน้าหาบ้านน่ะ”เวินถิงเยี่ยนเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอเข้าใจผิดแล้ว เพื่อนฝากให้ฉันช่วยสอบถามให้ต่างหาก”“ฉันไม่ได้เข้าใจผิด!” หร่านเฉินขึ้นเสียงดัง “เป็นเพราะจือจือใช่ไหม?”เวินถิงเยี่ยนเงียบไปอีกครั้ง“หรือว่าเป็นเพราะช่วงนี้จือจือไม่ค่อยสนใจนายแล้ว นายก็เลยหมดกำลังใจ?” หร่านเฉินถามหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง“ไม่ใช่”“เวินถิงเยี่ยน” หร่านเฉินเอ่ยเตือนเขาเบา ๆ “นาย
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 755
แต่เวินถิงเยี่ยนมองไม่เห็นเธอ เขายื่นมือไปจับมือกับอาเหวินที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสเจี่ยนจือมองตำแหน่งที่ตัวเองยืนอยู่ เธอยืนแนบชิดกับเวินถิงเยี่ยนจนแทบจะเป็นร่างเดียวกัน แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงตัวตนของเวินถิงเยี่ยนเลยสักนิด และเวินถิงเยี่ยนเองก็ไม่รู้สึกถึงตัวตนของเธอเช่นกันเธอทำได้เพียงเบิกตามองเวินถิงเยี่ยนจับมือและสวมกอดอาเหวินอย่างทำอะไรไม่ได้จากนั้นก็มองดูพวกเขากอดคอพาดไหล่กัน นัดหมายว่าจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารของเวินถิงเยี่ยนไม่ว่าเธอจะตะโกนเรียกจากด้านหลังยังไง แม้กระทั่งกระโดดเกาะหลังเวินถิงเยี่ยนแล้วบีบคอเขา เขาก็ไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อยเธอหันไปมองเจี่ยนจืออีกครั้ง ตอนนี้เจี่ยนจือกำลังเดินเคียงข้างเมิ่งเฉิงซ่ง ทั้งสองพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเธอจึงลองพุ่งเข้าไปทาบทับร่างของเจี่ยนจือ อยากลองดูว่าจะสามารถหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเจี่ยนจือได้หรือไม่ แต่ปรากฏว่าไม่ได้ผล ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อยหมดหนทางแล้ว ตอนนี้ตัวเธอทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงเฝ้ามองพวกเขาออกจากโรงเรียนมัธยม47ไปอย่างเงียบ ๆเธอถึงขั้นไม่สามารถออกจากความฝันนี้ได้ด้วยซ้ำ มุมมองของเธ
You May Also Like
บำเรอรัก❤️คุณหมอมาเฟีย
Me'JinJIn98.7K viewsท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง84.6K viewsงานแต่งสายฟ้าแลบ：สามีลึกลับเป็นมหาเศษรฐี！
หลั่วหลิ่วหยิง65.9K viewsGardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง83.6K viewsคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile208 viewsสามีที่ฉันเก็บได้จากคืนฝนตก
แอมมี่24 viewsหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 474 viewsสามีคนนี้ ขอโอกาส
คิมฮานึล190 views
