Mag-log inShare
บทที่ 41
Pinakabagong kabanata
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 688
เวินถิงเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงก้มหน้ามองเธออยู่ตลอด“เจ็บ…เจ็บมากไหม?” เธอรู้ดีว่าสภาพของตัวเองตอนนี้ดูแปลกมาก ในสายตาคนอื่น พอมองเธออาจรู้สึกว่าเธอดูพูดจาประหลาด ๆ มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ความลับในใจ และไม่มีทางอธิบายเรื่องทั้งหมดให้ชัดเจนในโลกนี้ได้เลยเวินถิงเยี่ยนยังคงไม่พูดอะไร เขามองเธอเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินต่อไปทางประตูวัดหร่านเฉินกับอาเฟิงไปรอพวกเขาอยู่ที่ประตูวัดแล้ว“ลูกพี่ ทำไมพวกนายสองคนช้าขนาดนี้ล่ะ?” อาเฟิงสะพายของไว้บนหลังและหิ้วของอยู่ในมือ ปากก็บ่นไม่หยุด“แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว! เป็นผู้ชายแท้ ๆ ไม่มีประโยชน์สักนิด!” หร่านเฉินว่าเขาพอเห็นว่าอาเฟิงกำลังจะเถียงกับหร่านเฉินขึ้นมาอีก เวินถิงเยี่ยนก็ห้ามทั้งคู่ “จะทะเลาะกันก็ดูสถานที่หน่อย”หร่านเฉินถลึงตาใส่อาเฟิงทีหนึ่ง ถึงค่อยสงบลง“งั้น…กินอะไรหน่อยไหม? จะได้เบาลงหน่อย พวกนายไม่หิวกันเหรอ?” อาเฟิงเปิดถุงใบหนึ่งออก แจกน้ำให้ทุกคนคนละขวด แล้วยังหยิบกล่องขนมออกมาอีกสองกล่องคราวนี้หร่านเฉินรับมาแล้วส่งให้เจี่ยนจือหนึ่งกล่อง “พวกเธอสองคนกินกล่องหนึ่ง อันนี้ทำจากร้านของเวินถิงเยี่ยน เธอยังไม่เคยชิมใช่
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 687
“ได้” เจี่ยนจือรับกระเป๋ามาถือ พาวเวอร์แบงก์สองอันนี่หนักเอาเรื่องจริง ๆตอนนี้ในรถคันข้างหน้า สายตาของอาเฟิงก็กำลังจับจ้องมาทางด้านหลังด้วยดวงตาเบิกกว้าง “นี่คือคนที่มารับเจี่ยนจือทุกวันเหรอ? โคตรจะ…”เวินถิงเยี่ยนเพียงมองผ่านกระจกมองหลัง สีหน้าดูตึงขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไรสักคำ“ลูกพี่ นายว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีหรือเปล่า?” อาเฟิงเริ่มกังวล “นายก็รู้ว่าในโรงเรียนลือกันว่า…”ยังพูดไม่ทันจบ เจี่ยนจือกับหร่านเฉินก็เปิดประตูขึ้นรถมาแล้วเจี่ยนจือมองเข้าไป ในรถมีคนขับอยู่หนึ่งคน เวินถิงเยี่ยนนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนอาเฟิงนั่งอยู่เบาะหลังฝั่งติดประตูหร่านเฉินขึ้นรถก่อน นั่งตรงกลาง แล้วให้เจี่ยนจือนั่งฝั่งที่ติดประตูทันทีที่เจี่ยนจือนั่งลง หร่านเฉินก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ “ว้าว เมื่อกี้คนที่มาส่งเธอเป็นใครน่ะ? หล่อสุด ๆ ไปเลย?”“เป็น…พนักงานในบริษัทของพี่ชายฉัน” เจี่ยนจือไม่รู้เลยว่าเจี่ยนจือวัยสิบเจ็ดปีเคยอธิบายเรื่องของตัวเองกับทุกคนไว้ยังไง จึงตอบไปอย่างระมัดระวัง“กรี๊ด…เจี่ยนจือ!” เล็บของหร่านเฉินแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อแขนของเจี่ยนจือ “หล่อมาก หล่อมาก! เมื่อกี้เธอน่าจะเรียกเขามา
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 686
งั้นเวินถิงเยี่ยนก็ไม่ได้ทำงานพิเศษอยู่ที่นี่แล้วเหรอ?หนึ่งปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นมากมายจริง ๆ…เธอขึ้นไปชั้นบนเพื่อเรียนเต้นทันทีมีเพียงสถาบันสอนเต้นกับคุณครูที่ยังเหมือนเดิม พอเห็นเธอ คุณครูก็เรียกอย่างอ่อนโยนให้รีบไปเตรียมตัวสองชั่วโมงต่อมา อัลเลนก็มารับเธอ และยังเอาน้ำข้าวหมักหวานใส่น้ำตาลทรายแดงมาให้หนึ่งแก้วเหมือนเดิม เป็นของที่เธอชอบดื่มงั้นปกติเจี่ยนจือก็คงให้อัลเลนซื้อของพวกนี้มาให้กินสินะ? ลำบากอัลเลนเหมือนกันที่ยังหาเจอ…อารมณ์ของเจี่ยนจือตลอดทั้งวันนี้ตกต่ำอย่างถึงที่สุดหลังจากได้รู้ข่าวของเวินถิงเยี่ยนที่ลอนดอน เธอก็ร้องไห้จนหมดสติแล้วกลับมาที่นี่โดยตรง สมองของเธอชาไปหมดเป็นเวลานาน แทบจะคิดอะไรไม่ออก พอใช้แรงทั้งหมดเต้นไปสองชั่วโมง ร่างกายก็เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด สมองถึงค่อยปลอดโปร่งขึ้นมาบ้างแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถสลัดเงามืดในใจออกไปได้ขาของเวินถิงเยี่ยนราวกับก้อนหินมหึมาที่กดทับอยู่บนหน้าอกของเธอ ทำให้ทั้งตัวรู้สึกหนักอึ้งจนแทบทนไม่ไหว น้ำข้าวหมักหวานที่ปกติเธอชอบดื่มแก้วนั้น เธอถือเอาไว้ในมือตั้งแต่ขึ้นรถ จนลงจากรถก็ยังไม่ได้ดื่มแม้แต่อึกเดียว
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 685
ตอนที่เจี่ยนจือพักอยู่ในห้องเรียน เธอก็ยืนยันช่วงเวลาที่ตัวเองกลับมาครั้งนี้ได้แล้ว…นี่คือภาคเรียนแรกของม.6 โรงเรียนกำลังจัดกีฬาสีฤดูใบไม้ร่วง และถือเป็นหนึ่งในช่วงเวลาหายากที่นักเรียนม.6 จะได้ผ่อนคลายวันนี้เป็นวันสุดท้ายของกีฬาสี ไม่มีเรียนภาคค่ำ พอการแข่งขันทั้งหมดจบก็เลิกเรียนได้เลย แถมยังได้หยุดสุดสัปดาห์เต็ม ๆ อีกด้วยสรุปแล้วนักเรียนม.6 ต่างก็ดีใจกันจนแทบจะตะโกนไชโยเธอลองสำรวจข้าวของของตัวเองในช่วงหนึ่งปีที่เธอไม่ได้อยู่ที่นี่กระเป๋านักเรียนเปลี่ยนใบใหม่ โทรศัพท์ก็เปลี่ยนเครื่องใหม่ กระทั่งหมายเลขโทรศัพท์เปลี่ยนไปหรือยัง เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำคนที่ติดต่อกันบ่อยที่สุดในโทรศัพท์คือคุณย่า พี่ชายและคุณป้า นอกจากนี้ก็มีหร่านเฉินกับอัลเลนอัลเลน? ได้เจอกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?นอกจากนี้ เธอก็คุยกับเมิ่งเฉิงซ่งค่อนข้างเยอะเหมือนกัน แต่เวินถิงเยี่ยนกลับไม่อยู่ในรายชื่อผู้ติดต่อล่าสุดเลย พอค้นชื่อเขาออกมาจากสมุดรายชื่อ หน้าต่างแชตก็ว่างเปล่าเวินถิงเยี่ยนไม่ได้เปิดใช้หน้าฟีด ดังนั้นเธอจึงดูไม่ออกว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนในฝั่งของเวินถิงเยี่ยนเวินถิงเยี่ยนบอกว่าเธอไม่สนใจเขามาหนึ่งปี
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 684
“ไปโรงพยาบาลไหม?” เวินถิงเยี่ยนวางช้อนลงแล้วเตรียมจะลุกไปทันที“ไม่ต้องจริง ๆ ฉันหายแล้ว” เจี่ยนจือหยิบช้อนขึ้นมาเอง “ได้กินของเย็น ๆ หน่อยก็ดีขึ้นเยอะแล้ว”น้ำแข็งไสของอาเฟิงกับซุปถั่วเขียวของหร่านเฉินก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ทั้งสี่คนจึงนั่งกินของเย็นด้วยกัน ขณะเดียวกัน หร่านเฉินก็ปรึกษากับพวกเขาเรื่องของวันพรุ่งนี้ “พรุ่งนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ กว่าจะได้หยุดสักวันไม่ใช่เรื่องง่าย ตกลงกันแล้วว่าจะไปวัดจิ้งฉือ พวกนายสองคนห้ามเปลี่ยนใจอีกนะ”อันที่จริงหร่านเฉินเอ่ยกับอาเฟิงและเวินถิงเยี่ยน แต่พอเจี่ยนจือได้ยินก็อดถามไม่ได้ว่า “วัดจิ้งฉือ?”“ใช่” ดวงตาของหร่านเฉินเป็นประกายขึ้นมาทันที “เธอก็ไปกับพวกเราด้วยสิ เจี่ยนจือ เธอไม่ได้มาร่วมกิจกรรมกับพวกเรานานมากแล้วนะ”เวินถิงเยี่ยนบอกว่าเธอไม่สนใจเขามาหนึ่งปีแล้วหนึ่งปีนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไม่เข้าร่วมกิจกรรมกับพวกเขา ตอนนี้เจี่ยนจือไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่วัดจิ้งฉือ คือสถานที่ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยทำพิธีส่งดวงวิญญาณให้ก้อนหินของเมิ่งเฉิงซ่ง…ถ้าพรุ่งนี้ตื่นมาแล้วยังอยู่ที่นี่ เธอเองก็อยากไปดูสักหน่อย“พรุ่งนี้เช้าโทรหาฉันก่อนแล้วค่อยว่ากัน” ถ้าพ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน ตอนที่ 683
เธอปล่อยให้น้ำตาไหล แล้วหันไปถามเขาว่า “นายอยู่ที่นี่ใช่ไหม? คนที่อยู่ตรงนี้ต่างหากที่เป็นนายจริง ๆ ใช่ไหม?”คำตอบที่เธอยึดติดและอยากได้ เวินถิงเยี่ยนวัยสิบเจ็ดปีกลับไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เขาได้แต่พูดอย่างจนใจว่า “ใช่ ฉันอยู่ที่นี่”พูดจบ เขาก็มองเธอที่ร้องไห้จนกลายเป็นคนเจ้าน้ำตา ก่อนจะหยิบทิชชู่ออกมาหนึ่งแผ่น แล้วยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอ น้ำเสียงก็เบาลงมาก “ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด ไม่เคยจากไปไหน คนที่ไม่อยากกลับมาตามหาฉันอีกคือเธอต่างหาก”เจี่ยนจือส่ายหน้านี่ไม่ใช่คำตอบที่เธอต้องการ เธอหาคำตอบไม่เจอแล้ว...“เวินถิงเยี่ยน ฉันหาคำตอบไม่เจอแล้ว...” และฉันก็หานายไม่เจอแล้วด้วย...“เธออยากได้คำตอบอะไร บอกฉันมา ฉันช่วยหาให้ ดีไหม? อย่าร้องเลย เอาแต่ร้องก็แก้ปัญหาไม่ได้หรอก”“น้ำแข็งไสละลายหมดแล้ว ถ้าเธอไม่กินฉันกินนะ?”“ตอนนี้เธออยู่บ้านหลังนั้นแล้วไม่มีความสุขเหรอ? มีใครรังแกเธอหรือเปล่า?”เจี่ยนจือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังพูดถึงอะไร บ้านหลังนั้นคืออะไร? อ๋อ บ้านที่พี่ชายเธอซื้อไว้? นี่ผ่านมาหนึ่งปีแล้วไม่ใช่เหรอ? งั้นเธอกับคุณย่าก็น่าจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านใหม่แล้ว“เ
