LOGINShare
บทที่ 443
Latest chapter
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 648
แต่หลังจากเขาเดินวนไปได้สองสามรอบ จู่ ๆ ก็หันตัวกลับมาจนเกือบชนเข้ากับเมิ่งเฉิงซ่งที่กำลังเดินวนไปวนมาเหมือนกันเขาสังเกตเห็นว่าเมิ่งเฉิงซ่งเองก็กระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัดเมิ่งเฉิงซ่งกระแอมสองที “ขอโทษนะ เกือบชนกับนายแล้ว ฉันเองก็เป็นห่วงมากเหมือนกัน คนที่เป็นศัลยแพทย์หลักคือคุณปู่ของฉัน ถ้าเกิดว่า…ถุย ๆ ๆ ไม่หรอก ๆ คุณย่าจะต้องออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!”เวินถิงเยี่ยนเข้าใจในทันที ที่แท้เมิ่งเฉิงซ่งก็กลัวว่าคนที่ลงมือผ่าตัดคือคุณปู่ของตัวเอง หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมา เขาคงไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเวินถิงเยี่ยนยังไงอาซ่งคิดมากเกินไปจริง ๆ แค่วันนี้อาซ่งมาส่งคุณย่าเข้าห้องผ่าตัดก่อนเขา ชาตินี้อีกฝ่ายก็จะเป็นเพื่อนสนิทของเขาตลอดไปแล้ว“ไม่ว่ายังไง อาซ่ง…” เวินถิงเยี่ยนเอ่ยอย่างจริงจัง “นายก็คือผู้มีพระคุณของฉัน”เมิ่งเฉิงซ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “รอให้คุณย่าออกมาก่อนค่อยพูดเถอะ”เวินถิงเยี่ยนพยักหน้า “สำหรับเพื่อนสนิทแล้ว บุญคุณใหญ่หลวงไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำขอบคุณหรอก”ทั้งสองกลับเข้าสู่การรอคอยอันเงียบงันยิ่งกว่าเดิม ทุกวินาทีที่ผ่านไปล้วนทรมานใจเวลาผ่านไปแปดชั่วโมงเต็มในที่สุดคุณหมอ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 647
การผ่าตัดของคุณย่าเวินเป็นคิวแรกของเช้าวันนั้น เธอจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองไว้เรียบร้อยหมดแล้วจ้างคนดูแลผู้ป่วยไว้แล้ว ทั้งยังชำระค่ารักษาในโรงพยาบาลและค่าผ่าตัดด้วยตัวเองเรียบร้อยคนดูแลผู้ป่วยเป็นคนอัธยาศัยดีมาก ยังถามเธอด้วยว่าทำไมลูกหลานที่บ้านถึงไม่มาคอยอยู่เป็นเพื่อน?คุณย่าเวินก็ตอบยิ้ม ๆ ว่า “พวกเขายุ่งกันหมด เป็นแค่ผ่าตัดเล็ก ๆ ไม่อยากรบกวนพวกเขา”คนดูแลผู้ป่วยได้แต่ถอนหายใจ จะเรียกว่าผ่าตัดเล็ก ๆ ได้ยังไงกัน?แต่เธอก็ไม่สะดวกพูดอะไรมาก จึงเพียงช่วยพยาบาลเข็นคุณย่าเวินเข้าไปในห้องผ่าตัดสิ่งที่คาดไม่ถึงก็คือ ตรงหน้าห้องผ่าตัดมีเด็กหนุ่มท่าทางเหมือนนักเรียนคนหนึ่งกำลังรออยู่คุณย่าเวินรู้จักเขา เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของหลานชาย ชื่อเมิ่งเฉิงซ่ง“เสี่ยวเมิ่ง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?” คุณย่าเวินถามยิ้ม ๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าหมอเมิ่งเองก็นามสกุลเมิ่ง จึงถามอย่างสงสัย “หมอเมิ่งเป็น...”“เป็นญาติของผมครับ” เมิ่งเฉิงซ่งตอบ “ผมก็รู้จากหมอเมิ่งเหมือนกันว่าวันนี้คุณย่าจะผ่าตัด ผมกับอาเยี่ยนเป็นเพื่อนสนิทกัน ผมคิดว่า คุณย่าคงมีเหตุผลที่ไม่ได้บอกเขา งั้นผมมาคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 646
อาหารที่คุณย่าทำล้วนเป็นของโปรดของเวินถิงเยี่ยน สองย่าหลานยังดื่มเครื่องดื่มกันด้วยระหว่างกินข้าว คุณย่าก็บอกเวินถิงเยี่ยนว่าจะไปเที่ยวกับกลุ่มเพื่อนรุ่นเดียวกัน ให้เขาดูแลตัวเองสักสองสามวัน จะได้ไหมพอเวินถิงเยี่ยนได้ยินก็ดีใจมาก เขาอยากให้คุณย่าใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างมีความสุข ไม่อยากให้เธอต้องถูกเขาผูกมัดเอาไว้ดังนั้นเขาจึงรีบเอ่ยว่า “ได้อยู่แล้วครับคุณย่า ผมอายุเท่าไหร่แล้ว ไม่ใช่เด็กสามขวบสักหน่อย!”คุณย่าเวินมองเขา ก่อนจะยิ้มโดยไม่พูดอะไรในค่ำคืนเดียวกัน ที่อาคารพักอาศัยสำหรับครอบครัวบุคลากรของโรงพยาบาล บ้านของหมอเมิ่งมีแขกมาเยือน...เมิ่งเฉิงซ่งเมิ่งเฉิงซ่งซื้อพายผีเสื้อของโปรดของหมอเมิ่งแล้วเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพอหมอเมิ่งเห็นของที่เขาถือมาก็แค่นเสียงหึ “ถ้าไม่มีเรื่องให้ช่วย ก็คงมีอะไรแอบแฝง”เมิ่งเฉิงซ่งหัวเราะแหะ ๆ “คุณปู่รอง ทำไมพูดแบบนั้นล่ะครับ! ผมตั้งใจมาเยี่ยมจริง ๆ นะ”หมอเมิ่งคนนี้เป็นอาของพ่อเมิ่งเฉิงซ่ง“แกนี่นะ!” หมอเมิ่งเอ่ยยิ้ม ๆ “ฉันจัดการเรื่องที่ฝากมาให้เรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้คุณยายคนนั้นจะมาแอดมิต ต่อไปไม่ต้องมาถามเซ้าซี้ฉันเหมือนแมลงวันบินหึ่ง ๆ จ
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 645
เป็นคุณหมออาวุโสที่เกษียณแล้ว แต่ถูกเชิญกลับมาทำงานต่อครั้งนี้ผลตรวจเพิ่มเติมหลายอย่างออกมาแล้วหมอเมิ่งวางแผนการผ่าตัดให้เธอ “โดยทั่วไปโรคนี้แทบไม่มีอาการอะไร ถ้าถึงขั้นที่ตัวเองเริ่มรู้สึกว่าร่างกายผิดปกติ ส่วนมากก็มักจะเป็นระยะท้าย ๆ แล้ว คุณถือว่าโชคดีมากที่ตรวจพบเร็ว ถ้าผ่าตัดเร็ว ผลหลังการรักษาน่าจะค่อนข้างดี”พอคุณย่าเวินได้ยิน ดวงตาก็มีประกายความหวังขึ้นมา “จริงเหรอคะ? มะเร็งรักษาหายได้เหรอ?”หมอเมิ่งยิ้ม “สมัยนี้พอได้ยินคำว่ามะเร็งก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวไปเสียหมด จะรักษาหายหรือไม่ ต้องดูปัจจัยหลายอย่างประกอบกัน และพวกเราก็พูดได้เพียงว่าผลหลังการรักษาน่าจะค่อนข้างดี”“หมายความว่าคุณหมอรับประกันไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะหายใช่ไหมคะ?” คุณย่าเวินเริ่มกังวลขึ้นมาอีกครั้งหมอเมิ่งอดทนมาก อธิบายผลพยาธิวิทยาและแผนการผ่าตัดให้เธอฟังใหม่อีกครั้ง แน่นอนว่าในนั้นรวมถึงความเสี่ยงของการผ่าตัด และความเป็นไปได้ต่าง ๆ หลังการผ่าตัดด้วยคุณย่าเวินเองก็ไม่ใช่คนไร้การศึกษา จริง ๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าหมอมีหน้าที่รักษาคน จะให้พูดรับประกันเต็มร้อยได้ยังไงเธอลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ยังรู้สึกว่าต
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 644
นี่แหละสไตล์ของพี่ชายเธอวันนั้นพี่ชายขับรถไปส่งเธอถึงหน้าประตูโรงเรียนจริง ๆ แล้วการสอบปลายภาคจบไปแล้ว เดิมทีควรจะปิดเทอมฤดูร้อน แต่โรงเรียนยังจัดเรียนเสริมอยู่ ดังนั้นในโรงเรียนจึงยังคงเต็มไปด้วยผู้คนคึกคักเธอมองหาเวินถิงเยี่ยนท่ามกลางฝูงชน อยากเตือนเขาให้พาคุณย่าไปตรวจสุขภาพ จะได้ตรวจเจอปัญหาเร็วขึ้นแต่ถ้าพูดตรง ๆ ก็ดูแปลกไปหน่อยเธอเห็นเขาแล้ว กำลังเดินอยู่กับนักเรียนชายคนหนึ่งเธอรีบเดินตามไป แกล้งทำเป็นเดินผ่านข้าง ๆ พวกเขา แต่เขากลับเรียกเอาไว้เสียก่อน “เจี่ยนจือ!”เธอหันกลับไป“เธอเดินเร็วขนาดนั้นทำไม?” เวินถิงเยี่ยนถาม“อ๋อ เมื่อกี้ไม่ทันเห็นนาย” ในหัวของเจี่ยนจือกำลังคิดอยู่ว่าควรจะเตือนเวินถิงเยี่ยนยังไงดีแต่นักเรียนชายที่อยู่ข้างเวินถิงเยี่ยนกลับเอ่ยขึ้นว่า “เจี่ยนจือ ขอบตาดำเธอเกินไปแล้วมั้ง? เมื่อคืนไม่ได้นอน แอบไปขโมยผักมาหรือไง?”ถ้าเจี่ยนจือพักผ่อนไม่พอ ขอบตาเธอก็จะดำได้ง่าย แต่คำพูดของเพื่อนคนนี้กลับเตือนเธอขึ้นมา “เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับจริง ๆ เพราะคุณย่าคนหนึ่งในหมู่บ้านป่วย”เธอถอนหายใจแน่นอนว่าในหมู่บ้านไม่มีคุณย่าคนนี้อยู่จริง“เพราะงั้นถ้าผู
ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน บทที่ 643
คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่ไม่มีใครได้นอนตอนนี้ทั้งเจี่ยนจือและคุณย่าไม่ง่วงเลยแม้แต่น้อย คุณป้ากับพี่ชายเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ทั้งสี่คนนั่งลงคุยกัน คุณย่าเอาขนมกับผลไม้ในบ้านออกมาต้อนรับ บรรยากาศคึกคักยิ่งกว่าตอนตรุษจีนเสียอีกหลายปีมานี้ เจี่ยนจือสร้างความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับคุณป้าและพี่ชายตอนอยู่ต่างประเทศ การได้พบพวกเขาอีกครั้งทำให้เธอดีใจจนบอกไม่ถูก เพียงแต่เธอไม่สามารถนั่งคุยกับพวกเขาได้ตลอด เพราะวันรุ่งขึ้นยังต้องไปโรงเรียน สุดท้ายจึงถูกคุณย่าไล่ให้ไปนอนตอนตื่นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงคุณย่ากับคุณป้าคุยกันอยู่ในครัวคุณย่าพยายามไล่คุณป้าออกไปพักไม่หยุด แต่คุณป้ากลับดื้อจะอยู่ในครัวต่อ แถมยังบอกว่าทุกอย่างในนี้คือความทรงจำในวัยเด็กของเธอ อยู่แล้วรู้สึกอบอุ่นใจ ไม่รู้กี่ปีแล้วที่ไม่ได้กินบะหมี่ผักกาดดองใส่หมูไม่ติดมันเจี่ยนจือนึกถึงตอนอยู่ในครัวที่ลอนดอน ทั้งที่ในบ้านมีเชฟฝีมือดีอยู่แล้ว แต่คุณป้ากับคุณย่าก็ยังชอบขลุกอยู่ในครัว คอยลองทำของกินบ้านเกิดกันเอง เธอจึงอดยิ้มไม่ได้คุณป้าเหลือบมาเห็นเธอพอดี “จือจือ มาเร็ว กินมื้อเช้าเสร็จแล้วให้พี่ชายไปส่งที่โรงเรี
You May Also Like
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว279.2K viewsม่านหมอก
นิยายของเนม112.5K viewsแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI78.9K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์228.2K viewsท่านรองคลั่งรัก
จินต์พิชา231 viewsหนี้สวาทพ่อเลี้ยงทมิฬ [ Drama,Comedy 18+]
มนต์ศิขริน164 viewsเพียงใจรัก เพียงเธอ
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง156 viewsพระแม่คะ รักนี้ไม่ได้ขอ
suyuesui226 views
