LOGIN"เขามีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งตำบล ส่วนเธอแค่อยากกลับมาตั้งหลักชีวิต แต่ไม่รู้ทำไม...คนที่เธออยากเลี่ยงที่สุด กลับเป็นคนที่ต้องเจอทุกวัน" แนะนำตัวละคร ยศกร ศรีพนา (ยอด) อายุ 32 ปี กำนันหนุ่มผู้ดูแลโครงการเกษตรของตำบล เจ้าของสวนผลไม้และสวนผักขนาดใหญ่ บุคลิกสุขุม พูดน้อย ออกกำลังกายทุกเช้า รูปร่างสูงใหญ่ มีหนวดเคราเป็นเอกลักษณ์ เป็นที่เกรงใจของคนทั้งตำบล มีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งหมู่บ้าน แต่ไม่เคยอธิบายหรือแก้ข่าวให้ใครฟัง ปรางค์นารา ศรีวงศ์ (มะปราง) อายุ 26 ปี สาวอวบที่เพิ่งตกงานจากกรุงเทพฯ เติบโตมากับตาและยายหลังพ่อแม่หย่าร้าง เป็นคนปากเก่ง ดื้อ ใจดี และไม่ยอมคน กลับบ้านเกิดพร้อมเงินชดเชยก้อนสุดท้าย เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่และช่วยตากับยายที่อายุมากแล้ว
View Moreแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดส่องลงมาทบหลังคาบ้านไม้ครึ่งปูนสองชั้นในจังหวัดชุมพร บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่นต่างจากเมืองหลวงที่เพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิง ปรางค์นารา หรือ มะปราง หญิงสาวรูปร่างอวบอัดกำลังก้มๆ เงยๆ จัดของออกจากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เธอเพิ่งถูกเลิกจ้างจากบริษัทในกรุงเทพฯ จึงตัดสินใจหอบเงินชดเชยก้อนสุดท้ายกลับมาตายรังที่บ้านเกิด
"หลบมาอยู่บ้านเราก็ดีแล้วลูกเห้อ กรุงเทพมันวุ่นวาย" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นพร้อมกับร่างผอมบางที่เดินถือแก้วกาแฟโบราณเข้ามาในบ้าน
"นั่นสิตา หนูเบื่อรถติดจะแย่ กลับมาสูดอากาศชุมพรดีกว่าเยอะเลย" หญิงสาวหันไปยิ้มกว้างให้ผู้เป็นตา
"แล้วอิไปช่วยยายทำไหร่ในแปลงผัก แดดมันร้อน นั่งทับหนมกินอยู่บ้านต๊ะหลาน" ยายที่เพิ่งเดินกลับมาจากหลังบ้านเอ่ยสมทบด้วยความเป็นห่วง
"หนูตกงานอยู่นะคะยาย ขืนนั่งกินนอนกินอยู่บ้านเฉยๆ เงินเก็บก้อนสุดท้ายได้หมดกันพอดี" เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
หญิงสาวรู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ ที่ปล่อยให้ตายายซึ่งอายุมากแล้วต้องไปรับจ้างดูแลแปลงผักในโครงการเกษตรของหมู่บ้าน แลกกับค่าแรงเพียงวันละ 350 บาท ทั้งที่งานเกษตรต้องใช้แรงงานเยอะและเหนื่อยมาก เธอจึงตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะเข้าไปช่วยงานทั้งคู่ระหว่างที่กำลังหางานใหม่
"ว่าแต่โครงการผักที่ตายายไปทำนี่ ใครเป็นคนดูแลเหรอคะ"
"กำนันเป็นคนดูแลเองเลยลูก แกจัดสรรเรื่องน้ำเรื่องปุ๋ยดีมากเลยนะ ชาวบ้านก็มีรายได้กัน" ตาตอบพลางจิบกาแฟ
"กำนันเหรอคะ ฟังดูน่าจะดุนะเนี่ย"
"ดุไม่ดุยันไม่รู้หรอกหลานเอ้อ รู้แต่ว่าสาวๆ รุมกันตรึม มีข่าวกับโบ้หญิงไม่เว้นแต่ละวัน" ยายพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับทำหน้านึกคิดตามประสาคนชอบฟังเรื่องชาวบ้าน
ฟังแบบนั้นคนเป็นหลานก็ถึงกับกลอกตาบน ก่อนหน้านี้ตอนนั่งรถสองแถวเข้ามาในหมู่บ้าน เธอก็พอจะได้ยินชาวบ้านซุบซิบนินทาเรื่องกำนันจอมเจ้าชู้คนนี้มาบ้าง ภาพในหัวของเธอตอนนี้จินตนาการไปไกลว่าผู้ชายที่มีข่าวกับผู้หญิงแทบทั้งตำบล คงหนีไม่พ้นตาลุงวัยกลางคน พุงพลุ้ย หรือไม่ก็หัวล้านมันแผล็บ อาศัยตำแหน่งหน้าที่การงานมาล่อลวงสาวๆ แน่นอน
"ตาแก่พุงพลุ้ยแบบนั้น ยังมีแรงไปเจ้าชู้อีกเหรอคะยาย"
"เอ๊ะ นังหลานคนนี้นี่ ไปว่าแกพุงพลุ้ยได้ไง..." ยายยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงรถกับข้าวหน้าปากซอยก็ดังแทรกขึ้นมา หญิงชราจึงรีบคว้ากระเป๋าตังค์แล้ววิ่งออกไปซื้อหมูสามชั้น ปล่อยให้หลานสาวนั่งจัดของต่อไปโดยที่ยังไม่ทันได้อธิบายรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของกำนันให้ฟัง
เช้าวันรุ่งขึ้น
อากาศยามเช้าเย็นสบายและมีหมอกจางๆ ลอยอยู่เหนือยอดหญ้า ปรางค์นาราสวมเสื้อแขนยาวและหมวกปีกกว้าง เดินตามตากับยายเข้ามาในเขตโครงการเกษตรขนาดใหญ่ของตำบล ที่นี่มีทั้งแปลงผักปลอดสารพิษและสวนผลไม้ที่ปลูกเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
"ยายไปดูแปลงคะน้าทางนู้นนะลูก เอ็งช่วยหอบตะกร้าผักบุ้งตรงคันดินไปไว้ที่โรงเรือนหน่อย"
"ได้เลยจ้ะยาย"
ร่างอวบรับคำอย่างแข็งขัน เธอรวบตะกร้าพลาสติกที่บรรจุผักบุ้งสดๆ เต็มตะกร้าขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก ก่อนจะก้าวเดินไปตามคันดินแคบๆ อย่างระมัดระวัง สองเท้าก้าวสลับกันไปมาพร้อมกับฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี
ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำลังวิ่งจ็อกกิงไปตามเส้นทางรอบโครงการเกษตร ยศกร หรือ กำนันยอด มักจะตื่นมาออกกำลังกายตรวจตราความเรียบร้อยของสวนในยามเช้าเป็นประจำทุกวัน ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยหนวดเคราตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาใส่หูฟังเปิดเพลงคลอเบาๆ ทำให้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครอีกคนที่กำลังเดินสวนมาตรงหัวมุมคันดิน
ตุ้บ!
ร่างสองร่างปะทะกันอย่างจังตรงทางเลี้ยวแคบๆ แรงกระแทกทำเอาหญิงสาวที่ถือตะกร้าผักใบใหญ่เสียการทรงตัว ร่างอวบหงายหลังล้มกลิ้งลงไปบนพื้นดินคลุกฝุ่น
"โอ๊ย" เธอร้องเสียงหลงเมื่อก้นกระแทกพื้นอย่างแรง ตะกร้าพลาสติกหลุดมือ ผักบุ้งสีเขียวสดกระจายเกลื่อนเต็มพื้น
ส่วนฝ่ายชายที่ตัวใหญ่กว่ามากก็เสียหลักล้มลงมาทับร่างของเธอด้วยความตระหนก แต่สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายไปกว่าการล้มทับ คือฝ่ามือหนาของเขาที่พยายามจะยันพื้นเพื่อพยุงตัว ดันพลาดไปวางแหมะอยู่บนหน้าอกอวบอิ่มของคนใต้ร่างเข้าอย่างจัง
ความเงียบโรยตัวลงมาครอบงำชั่วขณะ
ยศกรเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่อยู่ใต้ฝ่ามือ ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง สมองประมวลผลไม่ทันว่าควรจะขยับมือออกหรือพูดขอโทษก่อนดี
ส่วนคนที่ถูกจับหน้าอกเต็มๆ อย่างปรางค์นารา ตอนนี้ใบหน้ากลมมนแดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นความโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนถึงขีดสุด
"ไอ้โรคจิต"
หญิงสาวตวาดลั่น เธอผลักอกแกร่งของคนตัวโตออกอย่างแรงจนเขากระเด็นไปนั่งอยู่ด้านข้าง ก่อนจะคว้ากำผักบุ้งและคะน้าที่ตกอยู่ใกล้มือ ฟาดป้าบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายเต็มแรง
เพียะ!
เศษใบผักบุ้งสีเขียวปลิวว่อนติดอยู่บนหนวดเคราและโหนกแก้มของชายหนุ่ม เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความมึนงง ปากที่เตรียมจะเอ่ยคำขอโทษถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที
"เดี๋ยว คุณ..." ร่างสูงพยายามจะอธิบายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ
"ไม่ต้องมาเดี๋ยว หน้าตาก็ดี ไม่น่าโรคจิตมาฉวยโอกาสคนอื่นแบบนี้เลย ไอ้บ้าเอ๊ย"
คนปากเก่งรัวคำด่าใส่เป็นชุดโดยไม่เปิดช่องว่างให้อีกฝ่ายได้อธิบาย เธอรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินออกจากกางเกงลวกๆ แล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด ทิ้งให้ชายหนุ่มหน้าดุต้องนั่งถอนหายใจยาวอยู่กลางคันดินพร้อมกับใบผักบุ้งที่ยังแปะอยู่บนแก้ม
ปรางค์นารากระแทกเท้าเดินฟึดฟัดกลับไปหาตายายที่โรงเรือนด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เธอสบถด่าผู้ชายหน้าหนวดคนนั้นในใจตลอดทาง โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ผู้ชายที่เธอเพิ่งเอาผักฟาดหน้าไปเมื่อกี้...คือ กำนันยอด เจ้าของโครงการเกษตรแห่งนี้ตัวจริง
หลายวันผ่านไปแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมาตกกระทบหลังคาโรงเรือนเพาะชำภายในโครงการเกษตรของตำบล อากาศที่ค่อนข้างอบอ้าวไม่ได้ทำให้การทำงานของชาวบ้านลดน้อยลงเลย ทุกคนยังคงขะมักเขม้นกับหน้าที่ของตัวเอง เช่นเดียวกับมะปรางที่กำลังนั่งง่วนอยู่กับสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายบนโต๊ะไม้ตัวยาวหน้าออฟฟิศเล็กๆหลังจากทริปดูงาน (ที่กลายเป็นการไปค้างคืนสุดเร่าร้อน) เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกำนันหนุ่มก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แม้เบื้องหน้าพวกเธอจะยังคงทำตัวเป็นเจ้านายกับลูกจ้างที่พูดคุยกันเรื่องงานตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เผลอสบตากัน ประกายความลึกซึ้งและรอยยิ้มบางๆ ที่ยอดส่งมาให้ ก็ทำเอามะปรางหน้าร้อนผ่าวและต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาอยู่เสมออาการปวดเมื่อยตามร่างกายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพายุอารมณ์บนโซฟาสีแดงตัวนั้นมันรุนแรงและยาวนานแค่ไหน"ยิ้มอะไรอยู่คนเดียว บัญชีมันน่าสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง"
ความเงียบสงบภายในห้องพักวีไอพีถูกทำลายลงด้วยเสียงหอบหายใจที่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วง ยอดจดจ้องใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำและชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความรัญจวน ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้มะปรางต้องทรมานกับความว่างเปล่าอีกต่อไป เขาขยับแทรกตัวเข้าไปบดเบียดหน้าขาแกร่งเข้ากับต้นขาด้านในของเธอจนแนบชิดความแข็งแกร่งที่ร้อนระอุและปวดหนึบจดจ่ออยู่ตรงปากทางสีสดที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวาน ชายหนุ่มกดสะโพกส่งตัวตนขนาดใหญ่โตเข้าไปในช่องทางรักที่คับแคบและตอดรัดในคราวเดียว องศาของเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ดันสะโพกผายของเธอให้ลอยเด่นขึ้นรับกับการสอดใส่ได้อย่างพอดิบพอดี ทว่ามันกลับทำให้ความลึกซึ้งทวีคูณขึ้นจนน่าตกใจ"อ๊ะ... พี่ยอด... มันลึก ลึกเกินไปแล้ว" มะปรางหวีดร้องครางเสียงหลง สองมือเล็กจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคนบนร่างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นปราดขึ้นมาถึงสมอง ร่างกายอวบอัดเกร็งสะท้านไปทุกสัดส่วนเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็มที่เข้ามาจนสุดความยาว
สิ้นคำกระซิบแหบพร่าข้างใบหู ยอดก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ ชายหนุ่มตวัดวงแขนช้อนอุ้มร่างอวบอัดของมะปรางขึ้นมาแนบอก หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สองมือเล็กเผลอคว้าคอเสื้อเชิ้ตของเขาเอาไว้แน่นชายหนุ่มอุ้มเธอเดินตรงไปยังเก้าอี้โซฟาหนังสีแดงสดที่ตั้งตระหง่านอยู่ปลายเตียง เขาวางร่างนุ่มนิ่มลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง จัดแจงให้แผ่นหลังบางและสะโพกผายทอดตัวลงรับกับส่วนโค้งเว้าของเฟอร์นิเจอร์ชิ้นนั้นอย่างพอดิบพอดี องศาของเบาะที่นูนสูงขึ้นตรงช่วงกลางดันให้หน้าอกคู่สวยแอ่นเด่นขึ้นมาล่อสายตายอดตามลงมาทาบทับ ริมฝีปากหยักลึกฉกวูบลงมาบดจูบเรียวปากอิ่มอย่างหิวกระหายและเรียกร้อง รสจูบดูดดื่มดังก้องเฉอะแฉะสลับกับเสียงหอบหายใจ ฝ่ามือหนาสอดประสานเข้าไปในกลุ่มผมนุ่ม รั้งท้ายทอยของเธอให้แหงนรับสัมผัสจากเขาได้อย่างถนัดถนี่ขึ้น"อื้อ..." มะปรางครางประท้วงในลำคอเบาๆ เมื่อปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก ร่างกายอวบอัดสั่นสะท้าน สติสั
คืนวันเสาร์ บรรยากาศควรจะเงียบสงบและเหมาะแก่การพักผ่อน ทว่าสำหรับมะปรางแล้วมันไม่ใช่เลยสักนิด หญิงสาวนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนุ่ม โทรศัพท์มือถือยังคงแนบอยู่ข้างหูเพราะกำนันหนุ่มโทรมาคาสายคุยด้วยตั้งแต่หัวค่ำ เสียงทุ้มต่ำของเขาคอยบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุดหย่อนราวกับเด็กเอาแต่ใจ(พี่คิดถึงปรางจังเลย อยากกอด อยากจุ๊บแก้มแรงๆ) เสียงจากปลายสายฟังดูออดอ้อนผิดกับภาพลักษณ์ผู้นำชุมชน"อะไรกันคะ เพิ่งแยกกันเมื่อตอนเย็นเองนะ จะมาคิดถึงอะไรนักหนา" เธอตอบกลับพลางอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต(ก็คนมันคิดถึงนี่นา ยิ่งดึกก็ยิ่งคิดถึง... อยากขย้ำหน้าอกใหญ่ๆ นุ่มๆ ของปรางจะแย่แล้วรู้ไหม)ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเจอคำพูดทะลึ่งตึงตังแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงแปร๊ดไปถึงใบหู "บ้า ไม่อายปากเลยนะ ไม่คิดเลยว่ากำนันยอดที่ชาวบ้านเกรงใจจะขี้หื่นขนาดนี้"&nbs