บทที่6

"หืม อร่อยอะ"

"อร่อยก็กินเยอะๆ"

"แล้วเราจะไปกันกี่โมง" 

"น้องกายจะไปชุดนี้หรอ"

"อายป่ะละ"

"ไม่นะ ลูกพีชได้หมด"

"หึ เดี๋ยวกลับไปเปลี่ยนที่ห้องก่อน"

จนเรากินมื้อเช้าเสร็จ ผมก็มานั่งเล่นเกมส์รอเธออาบน้ำแต่งตัวอยู่ที่โซฟาตรงห้องนั่งเล่น ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที จู่จู่ก็มีเสียงของตกพร้อมกับเสียงเล็กๆ ดังโวยวายออกมาจากในห้องน้ำชวนผมตกใจไปด้วย เลยรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวของเธอทันทีมันรู้สึกร้อนรนเกินกว่าจะนึกถึงมารยาทและความเป็นส่วนตัวของเธอ

ก็อก ก็อก ก็อก

"พีช เป็นอะไรรึป่าว"

"..."

"พีช เปิดประตูให้กายหน่อย"

"..."

"กายพังประตู​เข้าไปเลยนะ"

ปั้ง ปั้ง ปั้ง

"..."

ผมไม่รอช้ารีบวิ่งเอาร่างสูงของผมกระแทกประตูจนเปิดเข้าไปได้โดยไม่นึกถึงความปลอดภัยของตัวเองเลยสักนิด แต่ภาพที่เห็นทำผมลมแทบจับเลือดกำเดาแทบพุ่งออกมา ร่างบางเปลือยเปล่านั่งกองอยู่ที่พื้นพยายามใช้สองมือเล็กเล็กปิดทั้งข้างบนข้างล่างพร้อมกับใบหน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ ท่ามกลางขวดแชมพูและครีมอาบน้ำที่กระจัดกระจายอยู่ที่พื้น ผมพยายามใช้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดหันไปมองหาผ้าเช็ดตัวมาห่อร่างขาวขาวเอาไว้ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาพาเดินออกไปนั่งที่เก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง

"เจ็บตรงไหน"

"สะ สะโพก"

"ทำยังไงถึงล้ม"

"เท้าเป็นตะคริว แล้วลูกพีชลื่นด้วย"

"ข้างไหนเป็นตะคริว"

"ขะ ข้างนี้"

"เบาเบาซิ"

"ดีขึ้นมั้ย"

"อะ อืม"

ผมทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นไม้ปาร์เก้สีขาวเทายื่นมือไปค่อยๆ ยกขาเล็กมาวางที่หน้าขาของผม แล้วบีบนวดช่วยบรรเทาให้ตะคริวหายเร็วขึ้น ก่อนจะเดินไปหยิบยานวดที่เธอบอกว่าเก็บใส่กล่องไว้ในห้องครัวมาช่วยทาให้ยัยซุ่มซ่ามของผม แต่ก็ต้องขมวดคิ้วให้กับความดันทุรังของเธอที่พยายามเดินกะเผลกโยกไปเอนมาไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ น่าจับมาตีซ้ำสักทีสองทีจริงๆ

"อ๊ะ"

"จะใส่ชุดไหน เดี๋ยวหยิบให้"

"ลูกพีชหยิบเอง"

"ยืนแทบไม่ไหวอยู่แล้วมั้ย พีช"

"นั่งนิ่งๆ แล้วห้ามดื้อ"

ฟอด

"รอแป๊บคับ"

"ไอ้เด็กบ้า"

ฉันนั่งมองเขาตาขวางที่มาฉวยโอกาสทำท่าทางเจ้าชู้ใส่ฉัน คนยิ่งอายอายอยู่ยังจะมาทำให้ฉันรู้สึกเขินขึ้นกว่าเดิมอีก แถมเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้ายืนเลือกอย่างมืออาชีพไม่มีอาการเคอะเขินเลยสักนิดสงสัยคงจะทำให้สาวสาวบ่อยละสิ แต่ที่พีคที่สุดจนทำให้ฉันต้องอ้าปากจนกรามค้างก็เพราะว่าเขาดันเปิดลิ้นชักหยิบบราลูกไม้สีขาวและแพนตี้ตัวจิ๋วเข้าชุดกันเตรียมมาให้ฉันด้วย อืม เขาแค่หวังดีแหละ... 

"อย่าพึ่งใส่"

"หันมาทายาก่อน"

"มะ ไม่ต้อง ลูกพีชทำเอง"

"เห็น?"

"เห็นสิ"

"ดื้อ" 

แล้วรู้มั้ยว่าเขาทำยังไงกับฉัน เขาหย่อนตัวเองลงมานั่งแทนฉันแล้วจับฉันอุ้มกึ่งพาดบ่าไว้บนตักแกร่งแล้วเปิดผ้าขนหนูจากข้างล่างขึ้นเล็กน้อยพอให้เห็นรอยฟกช้ำตรงสะโพกมนแล้วทายาให้อย่างเบามือ ฉันได้แต่อยู่นิ่งๆ เพราะกลัวว่าถ้ายิ่งดิ้นไปมา ฉันจะยิ่งขายหน้ามากกว่านี้แน่ 

และดูเหมือนเขารู้สึกสนุกอมยิ้มกรุ่มกริ่มออกมาอย่างปิดไม่มิด จับฉันพลิกกลับมาแต่งตัวใส่ชุดเดรสกระโปรงให้ฉันจนเสร็จสับเหมือนเล่นเกมส์แต่งตัวตุ๊กตาอย่างไงอย่างนั้น ยังดีนะ...ที่ยังไม่ดึงผ้าขนหนูสิ่งปกปิดเพียงหนึ่งเดียวของฉันออกตอนที่ใส่บราให้ ไม่อย่างนั้นฉันจะขอแกล้งตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

"หึ เสร็จแล้วคับผม"

"..."

"แล้ววว...ตัวนี้ละ"

"ไปรอข้างนอกเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"เห็นหมดแล้วเหอะ"

เพี๊ยะ

"ไอ้เด็กบ้านี่"

"เด็กอีกคำเดียว เจอแน่"

"..."

"ฮ่าๆๆ" 

ผมเดินหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เห็นหน้าแดงๆ ตาดุดุเหมือนแมวแล้วรู้สึกตลกชะมัด รอจนเธอพยายามเดินออกมาด้วยตัวเองไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ก่อนที่ผมจะเสนอตัวเองเป็นคนเอารถไปทำสีเอง ให้เธอพักอยู่ที่ห้องเพราะผมกลัวว่าคนตัวเล็กจะระบมไปมากกว่านี้ แต่เธอก็ดื้อเอาเรื่องอยากจะนั่งรถไปกับผมให้ได้ บอกว่ากลัวผมจะขโมยรถเธอไปขายแล้วชิ่งเงินหนี จริงๆ ก็เป็นอาการหวงของของเธอนั่นแหละ เหมือนตอนเด็กเด็กไม่มีผิด 

สุดท้ายผมก็ต้องประคองเธอออกมาด้วยกัน และทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถ แวะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโดโดยใช้เวลาไปเพียงสิบนาทีเร็วที่สุดในชีวิต เพราะไม่อยากให้เธอที่นั่งเปิดแอร์รออยู่ที่รถต้องรอนาน

"จะแวะหาหมอ เอ็กซเรย์​ดูหน่อยมั้ย"

"ไม่เอาอ่ะ เปลี่ยนเป็นแวะหาอะไรกินก่อนดีกว่า"

"จะกินอะไร"

"ข้าวขาหมู"

"อ้วน"

"ไม่อ้วน ลูกพีชอยากกิน"

"อืม หาร้านแป๊บ" 

ลองมาคิดดูอีกทีก็เหมือนผมซ้อมพาลูกสาวมาเที่ยวเปิดหูเปิดเหมือนกันนะ เพราะเธอดูตื่นเต้นตลอดทางที่ไม่คุ้นตา และยิ้มจนแก้มปริที่ได้กินข้าวขาหมูอร่อยๆ ราวกับไม่เคยกินรสชาดแบบนี้มาก่อนในชีวิต แถมสั่งมาเพิ่มอีกจานจนกินไม่หมดเดือดร้อนผมที่ต้องมานั่งเก็บกินด้วยความเสียดายของ อุตส่าห์​ออกไปวิ่งแต่เช้าสุดท้ายมาตกม้าตายเพราะข้าวขาหมูสองจาน ไอ้กายเอ้ย...

#เด็กมันร้ายยย ไรท์ไม่ไหว

#อ่านเพลินๆ ฟินๆ เหมือนเดิมนะคะ