13

ไม่นานก็เดินไปช่วยเด็กๆจัดแจงยกมื้อเช้าเข้ามาบริการให้เขา พร้อมกับที่ตัวเองก็นั่งกินร่วมโต๊ะด้วย ความเงียบที่มีนั่นเต็มไปด้วยความกดดันและอึดอัด

ณิชารู้ว่าเขาต้องการให้เธอเอ่ยปากอธิบายเรื่องเมื่อคืน แต่แล้วถ้าไม่ทำเล่าเขาจะว่าอะไรได้ เธอจะไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนโดยเด็ดขาด เรียบร้อยก็ตามเขาขึ้นรถเพื่อไปฟังประชุมด้วยกันที่บริษัทตามเวลานัดหมาย

มองตรงไปที่เขา ที่เวลานี้มีรัศมีดูทรงอิทธิพล ทั้งยังดูน่าเกรงขามเย็นชายิ่งนักแผ่ออกรอบตัวของเขา ราวกับเป็นคนละคนที่อยู่กับเธอตามลำพัง สีหน้าของเขาเคร่งขรึมเอาจริง ไม่มีรอยยิ้มเหมือนคนชอบยั่วอย่างที่เคยเห็นบ่อยๆในเคหาสถานที่พำนัก แถมยังปรับสายตาลุ่มลึกแปรเปลี่ยนเป็นข่มขวัญดุดันยามมองสบกับคนอื่นๆในห้องประชุม

        เลยพลอยให้ผู้เข้าร่วมประชุมอึดอัดระแวดระวังตัวยามรายงานหรือตอบคำถามของเขา ช่วงเช้าเป็นประชุมเรื่องงบดุลและบ่ายเป็นเรื่องของโครงการใหม่ที่กำลังแล้วเสร็จและแพลนเปิดตัวตามกำหนดการที่วางไว้

“อีกสองสัปดาห์เราจะเปิดตัวดอนโดมิเนียมโครงการใหม่ที่พัทยา คงต้องพีอาร์กันมากหน่อยทางคณะกรรมการเห็นชอบให้เชิญนักแสดงในวงการบันเทิงแล้วก็เหล่าเซเลบริตีมาร่วมงานเพื่อช่วยโพรโมตด้วยค่ะคุณธีร์” ผู้ดูแลโครงการกล่าวสรุปตอนท้าย ธีร์พยักหน้ารับทราบแล้วคุยกันต่ออีกสามถึงสี่หัวข้อการประชุม จนเรียบร้อยแล้วถึงได้แยกย้ายไปในช่วงหกโมงเย็นพอดี ณิชาเดินตามเขามาจนถึงในห้องทำงาน ธีร์บอกขณะหยิบของบนโต๊ะติดมือตรงไปที่ประตู

“คืนนี้ผมมีนัด คุณจะกลับกับถนอมเลยก็ได้”

ณิชาตอบรับเบาๆ มองตามแผ่นหลังของสามีไปด้วยสายตาครุ่นคิด เขากำลังสร้างความกดดันให้เธอ เพราะไม่เคยเลยสักครั้งที่ณิชาจะต่อต้านเขา ไม่เคยเลยแม้แต่เรื่องเดียว แต่เรื่องที่ที่ทำให้หญิงสาวเกิดแรงฮึดในการต่อต้านเขาเมื่อคืนนี้ เพราะคิดว่าธีร์กำลังวางแผนทำลายพ่อของเธออยู่อย่างแน่นอน

นึกถึงที่โทรหาบิดาแล้วยิ่งเครียด

“คุณพ่อคะ ณิชเองนะคะ”

‘ว่ายังไงยัยณิช’

“ณิชอยากถามเรื่องที่คุณพ่อขายที่ของคุณแม่ให้คุณธีร์ จริงหรือเปล่าคะ”

‘อ้อ ที่นั่นน่ะหรือ เราจะเก็บไว้ทำอะไรยัยณิช’

จำได้ว่าเธอแทบพูดไม่ออกเอาเลยเมื่อบิดาพูดมาแบบนี้

“ก็...ที่ตรงนั้นเป็นของคุณแม่นะคะ”

‘ที่ของแม่แกอะไร ที่ตรงนั้นฉันซื้อด้วยเงินของพ่อเอง’

“แต่แม่ศรีบอก...”

‘อย่าไปเชื่อมันมากนัก นังสดศรีนี่ตัวดี คอยเสี้ยมแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง ไม่รู้ว่าเป็นน้องใครกันแน่’

ท่านบ่นอีกยืดยาวก่อนวางสายลง เท่านี้ก็พอรู้ว่าบิดาของเธอขายที่ของมารดาผู้ซึ่งล่วงลับไปแล้วจริงๆ

                                            

ธีร์นั่งแหมะลงที่โซฟาตัวนุ่มในร้านอาหารกึ่งผับเปิดใหม่ของเก้า ญาติผู้น้องที่ควบตำแหน่งเพื่อนสนิทในคนเดียว ด้วยอาการเซ็งๆ อย่างที่น้อยครั้งจะเป็น

“ไงครับคุณธีร์วันนี้ออกเที่ยวได้ด้วย”

“อือ” ตอบรับด้วยท่านิ่งๆเรียบๆในแบบของธีร์ ก็ไม่ได้เชิงว่าอยากออกมาเที่ยวนัก แต่อยู่เห็นหน้าคนบางคนไม่ได้ เดี๋ยวจะอดใจไม่ไหวทำห่ามๆขึ้นมาจะหาว่าเขาใจร้าย

แล้วถามเก้าอย่างต้องการปัดความไม่สบอารมณ์ที่มี “เรื่องที่ให้ไปจัดการว่ายังไงมั่งเก้า”

“เรียบร้อย นายกำพลตาลุกอย่างที่มึงคาดไว้ไม่ผิดเลยว่ะคุณธีร์”

ธีร์ได้ยินแล้วแค่นยิ้ม “สันดานแบบนั้น หมดตัวถึงจะหลาบจำ”

“ถ้าคุณณิชรู้ว่าคุณธีร์เล่นพ่อเขาถึงขนาดจะเอาให้หมดตัวจะว่ายังไงวะ”

เก้าจะพูดถึงทำไม ธีร์ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันบอกเสียงเยาะเสียเลยให้มันทาบทับความรู้สึกหนึ่งในใจของเขา

“จะว่าอะไรได้ พ่อลูกกันจะไม่เหมือนกันหรอกหรือไง”

“คิดๆแล้วสงสารคุณณิชเธอนะ ถามจริงๆทำไมมึงถึงต้องแต่งงานกับคุณณิชวะ ในเมื่อเธอเป็นแค่ลูกที่นายกำพลไม่ได้แยแสอะไรอีกแล้ว ถ้าเป็นลูกสาวอีกสองคนนั่น ไม่ทำให้นายกำพลคลั่งมากกว่าหรือไง”                    

ธีร์ไม่ยอมตอบในข้อนี้ บอกเพียงว่า

“ณิชาเป็นหมากตัวที่ดีที่สุดในกระดานนี้ จริงๆนายกำพลไม่ได้ปล่อยปละละเลยลูกจากเมียที่ตายไปหรอกนะ มันรักณิชามากกว่าลูกอีกสองคนนั่นด้วยซ้ำ แต่เพราะอยากจะกันลูกที่รักออกมา เลยต้องทำเหมือนไม่แยแส กูเลยบอกว่าถ้าแต่งงานกับกู กูจะช่วยไม่ให้ณิชาต้องเจอกับปัญญาพวกนั้น”

“นายกำพลเลยยกคุณณิชให้มึง”

ธีร์ไม่ได้ตอบเพราะก็รู้กันอยู่แล้ว

“และถ้ามึงไม่ทำตามที่บอกนายกำพล” เก้าว่าไปทางนั้นอย่างหยั่งเชิง ธีร์ยิ้มมุมปากแล้วถามกลับ

          “มึงว่าใครจะเจ็บมั่งวะเก้า”

“เลวบริสุทธิ์จริงๆเลยครับคุณธีร์” เก้าถอนหายใจยาวถามอย่างระแวดระวัง “มึงจะหย่ากับคุณณิชตอนไหน”

ธีร์ยิ้มมุมปากแล้วว่า “ตอนเขาท้องดีไหมวะ”

“โธ่ ไอ้...” เก้านึกหาคำมาสรรเสริญคนพูดแทบไม่ออก แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอาทรจนคนฟังนึกหมั่นไส้ “สงสารคุณณิชเธอว่ะ”

“ทำไงได้ดันเกิดมาเป็นลูกของนายกำพลเอง”

ธีร์บอกอย่างไม่แคร์ แล้วนั่งลงจิบเหล้าเงียบๆ หัวสมองของเขากำลังคิดหนัก ท่าทีอาจบอกว่าไม่แคร์แต่ความจริงแล้วนั้น ไอ้ความรู้สึกแคร์มันซึมลึกในหัวใจของเขาได้อย่างไรกัน เขาเองก็นึกภาพไม่ออกหากว่าเป็นที่พูดไว้กับเก้าจริง บุคคลที่สามที่กล่าวถึงอย่างณิชาจะรับมันไหวหรือไม่

ตอนที่พบหน้าณิชาครั้งแรก เขาก็คิดถึงแผนการนี้ได้ทันที เจ้าหล่อนเองก็ดูน่าครอบครองอยู่ไม่น้อยในสายตาของเขา เธอไม่ได้ขี้เหร่จนกระเดือกไม่ลง ให้คนสนิทติดตามดูพฤติกรรมอยู่ระยะหนึ่งค่อยคลายใจเมื่อรู้ว่าณิชานั้นสดสะอาดและบริสุทธิ์มากพอ หากได้มาแล้วเขาคงเก็บไว้ระบายความสนุกไปเรื่อยๆจนกว่าแผนที่เขาวางไว้จะสำเร็จเสร็จสิ้นเรียบร้อย แต่หากเวลาผ่านมาครึ่งทางแล้ว กลับลืมไปเสียสนิทว่ากำหนดการที่ว่านั่นมันมีเวลาแค่ปีเดียว แล้วความคิดหนึ่งก็ดันเข้ามาแทนที่

เขายังไม่อยากปล่อยเธอไปในตอนนี้ อีกครึ่งทางตามกำหนดการก็ดูท่าว่ายังเร็วเกินไป

บางทีหากทอดเวลายาวออกไปอีกหน่อย เขาคงเบื่อเธอในไม่ช้าไม่นานนี้ก็ได้ แต่เมื่อไรกันที่เขาจะเบื่อณิชา ธีร์สะบัดความคิดที่ตนเองเรียกว่าความอ่อนแอทิ้งไปเสียแล้วบอกขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

 “อาทิตย์หน้าว่าจะไปพัทยา”

 “คุณณิชไปไหม” เก้าถามตามมาทันที

“ยังไม่รู้ อาจไปหรืออาจไม่ไป” บอกปัดๆ ชักรำคาญเก้าขึ้นทุกขณะแล้วตอนนี้ ที่พูดถึงแต่คนที่เขาพยายามดีดออกไปให้ไกลจากตัวอยู่ได้

เก้ายังคงเร้าหรือไม่เลิก “ถ้าคุณณิชไป กูไปด้วยนะครับ”

“ให้มันน้อยๆเถอะย่ะ” เสียงต่อว่าดังมาจากหญิงสาวคนมาใหม่ ชายทั้งสองหันไปมองเกือบจะพร้อมๆกันแล้วถึงได้เห็นว่าเป็นลีอานั่นเองที่กล่าวแทรกสอดเข้ามาเมื่อครู่

“การ์ดปล่อยเข้ามาได้ไงเนี่ย” เก้าว่าอย่างเซ็งๆ