12

จะว่าไปท่านเองก็มีส่วนในการกำจัดให้หญิงสาวคนนั้นหลุดหายไปจากวงโคจรของธีร์ เจ้าตัวจะรู้เรื่องนี้หรือไม่ คุณอารยาไม่ใส่ใจคิดนัก

แต่แล้วธีร์ก็ทำในสิ่งที่เลวร้ายไปกว่าเก่า เมื่อบุตรชายทำสิ่งนอกกรอบที่หนักหนากว่าเดิม ด้วยการแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราวกับหญิงสาวไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแม่นั่น ท่านไม่จำชื่อให้เสียสมอง เพราะไม่ได้ให้ราคาและความสำคัญเท่าไรนัก

ลอบมองบุตรชายด้วยสายตาผิดหวังซึมลึก

ธีร์ยิ้มให้มารดาของตนเองแล้วชวนคุยเรื่องอื่นเสียไม่ให้ท่านต้องกล่าวถึงอะไรอีกให้ต้องระคายทั้งตัวท่านและตัวของเขาเอง

กว่าที่คุณอารยาจะกลับกินเวลาไปเกือบสี่ทุ่ม แน่นอนว่าณิชาไม่ได้ลงมาร่วมโต๊ะอาหารมื้อเย็น เธอกินรวบมื้อไปตั้งแต่ตอนบ่ายและจัดแจงช่วยงาน เตรียมอาหารให้จนเรียบร้อยดีค่อยขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนอยู่แต่ในห้องของตัวเอง ไม่ลงมาเกะกะ เดินเผ่นผ่านให้ใครต้องรำคาญสายตา รำคาญหัวใจ

        หญิงสาวล็อกลูกบิดและลงกลอนประตูอีกชั้น คืนนี้ตั้งใจจะนอนที่ห้องของเธอ ความรู้สึกแบบหนึ่งผลักดันให้ต่อต้านธีร์ ขณะเดินไปปิดไฟ พลันแว่วเสียงเรียกชื่อดังขึ้นที่หน้าห้อง

        “ณิชา เปิดประตูให้ผมที”

เจ้าของชื่อยืนนิ่งไม่โต้ตอบแล้วเดินกลับไปที่เตียงเตรียมตัวลงนอน ไม่ถึงอึดใจแว่วเสียงถามจากเขาดังมาอีก

“นอนแล้วหรือ”

“…” เงียบไม่ตอบเขาแบบเดิม เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง

“พ่อคุณฝากของมาให้”  

        ได้ยินแบบนั้นแล้ว ณิชาหูผึ่งในทันที ตรงไปที่ประตูแล้วปลดล็อกกลอน พอขยับลูกบิดออกพบว่ามันคลายล็อกแล้ว ธีร์คงถือวิสาสะใช้กุญแจไขเข้ามา คิดอย่างติดฉุนนิดๆ

        “คุณพ่อฝากอะไรมาให้ณิชคะ” ถามเขาทันทีเมื่อมองแล้วเห็นว่าเขามาตัวเปล่า ธีร์เดินเบียดเข้ามาในห้องจนเธอต้องก้าวถอยหลังให้ไม่อย่างนั้นคงโดนเขาชนล้มแน่ๆ

        “คุณพ่อฝากอะไรมาให้ณิชคะ” ถามเขาอีกรอบ ธีร์ยิ้มมุมปากก่อนว่า “ท่านฝาก...บอกว่าให้มีหลานให้ท่านอุ้มไวไว”

        “แต่” ณิชามีสีหน้าคลางแคลงใจ เหตุใดจึงยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ธีร์ยิ้มน้อยๆถามทวนคำ

        “แต่อะไร”

        “ก็ไหน...เราตกลงกันว่าจะไม่มีลูกไงคะ”

        “ตกลงกัน? เมื่อไร” เพิ่งเห็นว่าเขาทำหน้าไขสือก็ได้ด้วย

        “ก่อนแต่งงาน จำได้ว่าตกลงกันไว้” งึมงำคล้ายทวนความจำของตนเองมากกว่าจะตอบเขา ธีร์มองมาด้วยสายตาเอ็นดูอย่างไม่รู้ตัวเอง

        “จริงหรือ ทำไมผมจำไม่ได้”

        “เอาเถอะค่ะ”

ณิชาตัดบทแล้วถามเขาอีกครั้งเรื่องที่เขาซื้อที่ดินนั่นมันค้างคาอยู่ในใจของเธอ

“ณิชอยากทราบว่าคุณธีร์ซื้อที่ที่เชียงใหม่ของคุณพ่อจริงไหมคะ”

“อือม์” เขาตอบรับง่ายๆคำเดียว ณิชาถอนหายใจยาวแล้วบอกเขาอย่างที่คิดเอาไว้

“ถ้าณิชขอซื้อที่คืน คุณธีร์จะว่ายังไงคะ”

“ร้อยล้าน”

“คะ?”

“ผมซื้อมาจากพ่อของคุณร้อยล้าน”

ใบหน้านวลขาวของณิชาซีดเผือดลงมาอีกเมื่อได้ยินราคาที่ซื้อขายกัน

“คงไม่คิดว่าผมจะขายคืนร้อยล้านหรอกใช่ไหม”

ณิชาหน้าซีดลงอีก ใจหายคล้ายกับว่าแข้งขาจะเปลี้ยไปเสียเฉยๆ หัวสมองมึนงงหมุนติ้วเหมือนถูกชกด้วยหมัดหนักๆซ้ำๆเข้าที่เดิม จนไม่รู้ตัวว่าตอนนี้เจ้าของที่คนปัจจุบันมายืนซ้อนตรงด้านหลังเธอแล้ว

ธีร์โน้มหน้ามากระซิบที่ข้างใบหูด้วยท่าทีเป็นต่อ

“ถ้าผมจะขายก็คงราวๆ...ห้าร้อยล้าน นี่ราคาแบบไม่ทำกำไรนะครับคุณหนูณิช”

บอกจบมืออุ่นๆของเขากอดรัดเข้ามาที่หน้าท้องแบนราบ อีกมือเคลื่อนวนไปมานวดเน้นยังสีข้างของเธอแผ่วๆอย่างต้องการปลุกเร้าแล้วไต่ขึ้นตามแนวชายโครงอย่างคุ้นเคย ณิชาอยากสะบัดหนีสัมผัสนั้นเพราะรู้จากความคุ้นชินว่าลมหายใจเร่าร้อนรุนแรงและน้ำหนักมือแบบนี้ ธีร์กำลังเริ่มต้นบทรักของเขา จึงหันไปหาทั้งตัวก็พอดีกับที่ธีร์โน้มหน้าเข้ามาบดจูบอย่างหนักหน่วงปลุกความต้องการให้กระพือตามเขาไป เธอหมดสิ้นหนทางปฏิเสธเพราะถูกเขาดักเอาไว้ทุกทางแล้วในนาทีนี้ จนเกือบหลุดหลงเข้าไปในวังวนเสน่หาที่ธีร์จงใจขุดรอเอาไว้

มือที่แตะตรงอกหนาหนั่นแน่นสั่นไปบ้าง ณิชาพยายามระงับมันแล้วเบี่ยงหน้าหลบจุมพิตตามติดของเขา ก้มหลบสายตาที่เปิดเปลือยความรู้สึกเร่าร้อนของธีร์แล้วบอกเขาด้วยท่าทีไม่ให้ดูมีพิรุจจนเกินไป

“ไปที่ห้องคุณธีร์ดีกว่าค่ะ”

ธีร์ยังคงลุกไล่บดจูบจุมพิตพร้อมสูดดมพวงแก้มนวลหอมหวาน ถามเสียงส่ออารมณ์อย่างเห็นได้ชัด “ทำไม ห้องนี้ก็ได้นี่”

ณิชาเบี่ยงหน้าหลบแล้วบอกเขาด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วอีกฝ่าย “เตียงณิชแคบนี่คะ”

ประกายตาคมเข้มฉายความปรารถนาออกมาให้เห็นอย่างชัดแจ้ง แล้วจัดแจงย่อตัวลงจะอุ้มร่างเล็กเต็มตึงแสนยั่วเย้า ตอบรับด้วยน้ำเสียงถูกใจนักหนา

“ได้สิ เตียงแคบแบบนี้จะทำอะไรก็คงไม่ถนัดนัก”

ณิชาผละหนีเขาทันก่อนจะถูกช้อนตัวขึ้นอุ้ม บอกเสียงไม่ให้สั่นไปตามแรงอารมณ์ “ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ”

ท่าทางของธีร์ดูเหมือนจะหลุดมาด ถามคล้ายหงุดหงิดเล็กๆ “อะไรอีกณิชา”

“คุณธีร์ไปรอณิชที่ห้องนะคะ”

ธีร์ส่ายหน้าทันทีจุ๊ปากก่อนบอก “โน โน โน ไปพร้อมกัน”

ณิชายิ้มพยายามให้หวานและดูยั่วยวนอย่างที่สุดแล้วตรงไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดออกหยิบถุงกระดาษใบที่ปารมียัดให้มาหยิบของในนั้นขึ้นอวดเขา ธีร์ตาวาววับทันทีพร้อมผิวปากหวืออย่างถูกใจ ถามปนแปลกใจเล็กๆ ไม่แน่ใจพร้อมๆกับตื่นเต้นไปพร้อมๆกันที่หญิงสาวท่าทางเหนียมอายจะลุกมาทำอะไรวาบหวิวเช่นนี้

“จะใส่ชุดนี้?”

“ค่ะ ขอณิชเปลี่ยนแป้บเดียวนะคะ”

“เปลี่ยนเลย” ธีร์เร่งเร้ากอดอกกางขาเล็กน้อยยืนมองด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ ณิชาเม้มปากแล้วส่ายหน้าน้อยๆ

“ไม่เอาค่ะ ณิชอาย ไปรอที่ห้องนะคะ”

ธีร์หรี่ตามองคล้ายจับผิด แต่เธอจะนิ่งให้เขาจับได้หรือ เข้าไปแตะแขนแน่นๆทั้งยังใหญ่โตกว่าเธออีกเท่าตัวดันไปที่ประตูห้อง

“ไปรอที่ห้องนะคะ เดี๋ยวณิชตามไป”

ธีร์ยิ้มหวานก่อนหันมาดึงเธอเข้าหากดจูบหนักๆที่ริมฝีปากอีกครั้ง เลยยอมตอบสนองเขาเสียหน่อยให้ตายใจแล้วแสร้งดันอกเขาออกเบาๆ ธีร์ชี้นิ้วหาเธออย่างหมายมาดแล้วยอมเดินจากไปด้วยท่าทีคึกคัก

รอยยิ้มที่ฉาบไว้เมื่อครู่หุบลงในทันที ปิดประตูลงกลอนเสียเลย คราวนี้ต่อให้บ้านถล่มหรือไฟไหม้เธอก็จะไม่เปิดประตูอีกโดยเด็ดขาด แล้วล้มตัวลงปิดตานอน น่าแปลกที่กว่าจะหลับได้ก็ล่วงเข้าค่อนคืนไปไกลทีเดียว

        เช้าวันรุ่งขึ้น ณิชาลุกออกมาจากเตียงด้วยอาการคล้ายคนนอนไม่พอ หญิงสาวแต่งตัวด้วยชุดเสื้อสูทเข้ากันสีสุภาพลง

มายังเบื้องล่าง พบว่าธีร์นั่งรออยู่แล้วที่โต๊ะรับประทานอาหาร เด็กรับใช้คนหนึ่งเข้ามายืนกุมมือถามข้างๆ

“รับมื้อเช้าเลยไหมคะ”

ธีร์ตอบรับคำเดียว “อือ”

เรื่องเมื่อคืนที่เธอหลอกเขาให้กลับไปรอที่ห้อง แล้วปิดประตูล็อคไว้ไม่ได้ตามไปอย่างที่ลวงหลอก ต้องทำให้คนอย่างธีร์เกิดความรู้สึกกรุ่นโกรธเธอบ้าง แต่กิริยาที่ปรากฏออกมามีเพียงความสงบนิ่งเฉยเท่านั้น ณิชาเลิกคิดถึงเรื่องนั้นแล้วเอ่ยปากถามเขาอย่างทุกทีที่เคยปฏิบัติ

“รับเป็นข้าวต้มนะคะ”

ธีร์มองมาด้วยสายตาว่างเปล่าแล้วตอบรับง่ายๆคำเดียวแบบเดิม “อือ”

ไม่นานก็เดินไปช่วยเด็กๆจัดแจงยกมื้อเช้าเข้ามาบริการให้เขา พร้อมกับที่ตัวเองก็นั่งกินร่วมโต๊ะด้วย ความเงียบที่มีนั่นเต็มไปด้วยความกดดันและอึดอัด