ความหลังฝังใจ

รถเบนซ์สีดำวิ่งเข้ามาจอดในโรงรถ ชัยธวัชก้าวลงมาจากประตูด้านคนขับ เขายืนสำรวจไปรอบๆ เหมือนค้นหาอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะก้าวตรงไปที่ประตูบ้าน 

"กลับมาแล้วจ้า" เขาร้องบอกภรรยาสาว ที่กำลังเตรียมน้ำผลไม้ไว้ที่เค้าน์เตอร์ครัวที่อยู่ห่างออกไป ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เธอทำทุกวัน

"วันนี้กลับค่อนข้างเร็วนะคะ" เธอพูดกับเขาในขณะที่ยกถาดน้ำผลไม้มาเสิร์ฟเขาที่โต๊ะหน้าเคาน์เตอร์ ด้วยใบหน้าที่สดชื่นแจ่มใสเป็นพิเศษ

"ขอบใจจ้ะ" เขายกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม พร้อมมองหน้าภรรยาสาวไม่วางตา

"ทำไมเหรอคะ มีอะไรติดหน้าอ้อเหรอ" ดูเธอทำหน้าแปลกใจนิดๆ

"เปล่าหรอก วันนี้ดูอ้อสดชื่น อารมณ์ดีกว่าทุกวัน มีอะไรพิเศษรึเปล่า" จริงอย่างที่เขาว่า วันนี้ดูเธอจะอารมณ์ดี ดูผ่อนคลายมากกว่าทุกวันจริงๆ 

"ไม่มีอะไรพิเศษนี่คะ คงเป็นวันหยุดมั้งคะ ได้ทำอะไรที่อยากทำหลายอย่าง และวันนี้อ้อได้ออกกำลังกายอย่างที่อยากทำมาทั้งอาทิตย์ด้วยแหละ" เธออธิบายเหตุผลยืดยาว ขณะที่หันไปเก็บกวาดข้าวของบนเคาน์เตอร์

"ดีแล้วล่ะ ได้ทำอะไรที่อยากทำ มันช่วยให้เราคลายเครียดได้" ชัยธวัชเดินเข้ามากอดภรรยาสาวจากด้านหลัง พร้อมจูบที่แก้มของเธอเบาๆ อย่างรักใคร่

"อุ๊ย อย่าค่ะ อ้อเหงื่อเต็มตัวเลย ออกกำลังกายยังไม่ได้อาบน้ำเลย" เธอเบี่ยงตัวจากวงแขนของเขา แต่เขาไม่ยอม กอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม 

"ไม่เห็นเป็นไรเลย อ้อตัวหอมออก" พร้อมกับจูบไซ้เบาๆที่ซอกคอของเธอ 

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมวันนี้มาแปลก" เธอหันตัวมาหาเขา ถามด้วยน้ำเสียงเหมือนคาดคั้นแต่ใบหน้ายิ้มระรื่น

"ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่าวันนี้ พี่บังเอิญเจอพี่เทพ แกไปติดต่องานที่กรม" เขาสังเกตเห็นภรรยาเขามีอาการตกใจนิดๆ พอเขาพูดถึง "พี่เทพ" แต่เพียงแค่แวบเดียว

"แล้วยังไงเหรอคะ" เธอพยายามพูดให้น้ำเสียงเป็นปกติที่สุด แต่ในใจพลุ่งพล่านเต็มประดา 

"ก็คุยกันนานพอสมควร ตอนนี้แกเป็นถึงผู้จัดการโรงงาน แถวนวนครที่เอง"

"เหรอคะ ก็น่าจะมั่นคงดีนะคะ" อ้อ พยายามคุยในเรื่องที่เขาชวนเธอคุยให้เป็นปกติที่สุด

"เขาถามถึงอ้อด้วยนะ เขาฝากความคิดถึงอ้อด้วย" ขัยธวัช ยังพูดต่อไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่คอยแอบสังเกตดูอาการของภรรยาเขาอยู่ตลอด ซึ่งอ้อไม่แสดงอาการอะไรที่ผิดปกติให้เขาได้สังเกตเห็นเลย จะมีบ้างก็คืออาการก้มหน้าบ่อยๆ เวลาที่เธอตอบเขา

"คือ พี่ชวนเขามาทานข้าวที่บ้านในวันพรุ่งนี้ อ้อจะว่าอะไรพี่มั้ย" ชัยธวัชถามภรรยาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะไม่แน่ใจในเรื่องที่เขาตัดสินใจเท่าใดนัก

อ้อ ชงัก เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาตรงๆ เธอมองหน้าเขาด้วยความไม่แน่ใจในสิ่งที่ชัยธวัชเพิ่งจะบอกกับเธอ

"อะไรนะคะ พี่ชวนพี่เทพมากินข้าวบ้านเราเหรอ พี่แน่ใจแล้วเหรอ" เธอถามสามีด้วยน้ำเสียงที่ออกจะแปลกใจมากกว่าจะโกรธ

"เอ่อ พี่ขอโทษที่ไม่ได้ถามอ้อก่อน แต่เห็นว่าเรื่องมันก็นานแล้ว และเราต่างก็ไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว พอมาเจอกันก็อยากจะระลึกถึงความสัมพันธ์เก่าๆกันบ้าง เท่านั้นเอง" เขาอธิบายเร็วปรื๋อ พร้อมกับจับเธอมากุมไว้ ด้วยเหมือนเขากำลังทำผิดต่อเธอ

"อ้อแค่ถามว่า พี่แน่ใจแล้วเหรอแค่นั้นเอง ทำไมต้องรู้สึกผิดด้วยล่ะ ถ้าคิดว่าทำถูกดแล้ว อ้อก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่จะให้อ้อ เตรียมอะไรให้บ้างคะ" ผิดคาด สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้คือเธอคงจะบ่นว่าเขายกใหญ่ แล้วบอกให้เขายกเลิกนัดไปเลย แต่เรื่องราวมันกลับตรงกันข้าม

"งั้นก็เอาตามนี้นะ พี่เทพแกคงจะมาถึงช่วงบ่ายแก่ๆ หน่อย" 

"ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอก แค่เตรียมกับแกล้มไว้ ส่วนอย่างอื่นเรามีหมดแล้ว" ชัยธวัชบอกกับภรรยาต่ออย่างโล่งใจ

 "พี่เทพ" ที่ทั้งคู่พูดถึง คืออดีตที่ทั้งสองไม่มีวันลืม แต่สิ่งที่ประทับอยู่ในใจของคนทั้งสองมันคงจะเป็นความรู้สึกคนละแบบ สำหรับชัยธวัช "พี่เทพ" คือคนที่เขาจะรู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่เขานึกถึงและได้ยินชื่อนี้ ถ้าเทียบความเป็นชายระหว่างเขากับพี่เทพแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะด้อยกว่าในทุกด้าน ยกเว้นหน้าที่การงานนี่แหละที่เขาเหนือกว่า พี่เทพอยู่หลายขุม

สำหรับอ้อ พี่เทพ คือชายที่คนแรก คนที่ปล้นเอาความสาวไปจากเธอ ทั้งที่เธอพยายามรักษามันไว้ให้กับคนที่เธอรักสุดหัวใจนั่นคือ ชัยธวัช สามีของเธอนั่นเอง แต่ในความการสูญเสียสิ่งล้ำค่าของเธอไปแบบไม่เต็มใจในวันนั้น มันกลับทำให้เธอพบกับความสุขเสียวที่ไม่มีวันลืม มันเป็นความสุขที่สุดแสนประทับใจ แม้กระทั่งสามีที่เธอรักและเทิดทูนอย่างชัยธวัช หากเทียบกันกับพี่เทพแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มันต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่เธอก็ไม่เคยแสดงความรู้สึกนี้ให้สามีเธอรับรู้เลย เพราะเธอรักสามีและเทิดทูนเขามาก แม้ว่าหัวใจเธอจะโหยหาและร่ำร้องหามันอยู่ตลอดเวลาก็ตาม