อดีตที่อยากลืม

ชัยธวัช ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเรียกเข้าของมือถือที่เขาวางไว้โต๊ะหัวเตียง เขาเหลือบไปมองนาฬิกาที่วางอยู่ถัดออกไป เห็นเข็มสั้นชี้อยู่ที่ระหว่างเลขเจ็ดกับเลขแปด เข็มยาวชี้ที่เลขหก

"ใครวะ โทรมาแต่เช้าเชียว" เขาพึมพำขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์

"สวัสดีครับ ชัยธวัชพูดครับ" เขาพูดออกไปค่อนข้างเป็นทางการ เพราะส่วนใหญ่แล้วคนที่โทรเข้าหาเขาในวันหยุดและเป็นมือถือส่วนตัวเขาจะเป็นนายที่กรมเท่านั้น 

"สวัสดีตอนเช้าชัย นี่พี่เทพนะ ขอโทษที่โทรมากวนแต่เช้า" เสียงจากต้นสายแจ้งให้เขารู้ว่าเป็น อนุเทพนั่นเอง

"ไม่เป็นไรครับพี่ ผมตื่นพอดีเลย โทรมาแต่เช้ามีอะไรรึเปล่าครับ อย่าบอกนะว่าจะยกเลิกนัดวันนี้" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงของคนที่คุ้นเคยกันดี

"อ๋อ เปล่า ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามที่นัดกัน แต่พี่จะบอกว่าพี่อาจจะไปช้าหน่อย เพราะพี่ต้องไปตรวจงานที่ระยอง มีเรื่องด่วนที่เจ้านายอยากให้พี่เป็นคนไปดูเอง คงจะไปถึงบ้านชัยไม่น่าเกินหกโมงเย็น ชัยโอเคมั้ย" 

"ก็ไม่น่าจะเป็นไรนะครับ ผมเองก็ไม่มีธุระปะปังที่ไหน ไม่ยักรู้ว่าพี่ทำงานวันเสาร์ด้วย" ชัยธวัช ตอบกลับต้นสายโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

"งานพี่เวลามันเอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนของชัยหรอก จริงๆแล้ว หยุดเสาร์อาทิตย์ แต่พอมีเหตุการณ์ฉุกเฉินอย่างนี้เข้ามาก็ต้องแก้กันไป" เทพตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงของคนที่เข้าใจโลกและยอมรับกฎเกณฑ์ของมันเป็นอย่างดี

"งั้นเจอกันตอนเย็นนะ พี่ต้องเดินทางแล้ว" พูดจบ อนุเทพก็วางสายไป

 ---------------------------------------------

อ้อ สาละวนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้กับสามี วันนี้เธอตื่นเช้าตามปกติ แต่รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน เมื่อคืนเธอหลับสนิทตลอดทั้งคืน รู้ตัวตื่นอีกทีก็หกโมงเช้าแล้ว

อ้อ เป็นพยาบาลเทคนิค ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งที่ทำงานของเธออยู่ไม่ไกลจากบ้านนัก ใช้เวลาเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัวไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว 

เธอเกิดและเติบโตจากครอบครัวคนจีน เธอเป็นลูกสาวคนเดียวและคนสุดท้องจากทั้งหมดห้าคน เธอจึงมีผิวขาวสวยจากแม่ ถึงแม้หน้าตาเธอจะไม่ได้สวยมากมาย แต่เธอก็น่ารักตามแบบฉบับของอาหมวย ตาชั้นเดียวที่เธอมีมาแต่กำเนิด ก็ไม่ได้ทำให้ดวงตาที่สดใสของเธอดูเล็ก แต่ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอดูมีเสน่ห์ และจมูกที่เชิดได้ขนาด มันทำให้หน้าผากที่โหนกนูนอยู่แล้ว ดูสวยได้รูปยิ่งขึ้น ปากที่หยักสวยและอวบอิ่มของเธอดูจะแดงระเรื่อเป็นธรรมชาติอยู่ตลอดเวลา สรุปแล้วเธอแทบไม่ต้องแต่งหน้าก็ดูดีเป็นธรรมชาติ

นอกจากหน้าตาเธอจะดูสวยน่ารักแบบอาหมวยแล้ว สิ่งที่ชัยธวัชเฝ้าบอกเธอและทำให้เธอรู้สึกภูมิใจมากคือ รูปร่างที่นางแบบยังอิจฉา ถึงแม้ว่าหน้าอกของเธอจะดูเล็กไปสักเล็กน้อย แต่เมื่อเทียบกับสะโพกผายกว้างงอนใหญ่อย่างได้สัดส่วนแล้ว การที่เธอมีหน้าอกไม่ใหญ่นักมันทำให้เธอดูเซ็กซี่เอามากๆ อีกทั้งสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องอิจฉาเธออีกเรื่องคือ ขาที่สวยเรียวยาวได้รูป ไม่ใช่แห้งมีแต่กระดูกเหมือนนางแบบหรือดาราหลายคนที่พยายามจะอวดว่าตัวเองขาเล็กเรียวสวย แต่ถ้าเทียบกับของเธอแล้ว มันเทียบกันไม่ได้เลย

ประกอบกับเธอเป็นคนที่รักนวลสงวนตัว อยู่ในกรอบประเพณีอย่างเคร่งครัด ทำให้เป็นที่หมายปองของผู้ชายหลายคน ไม่ว่าอยากจะได้เธอเป็นแฟนอย่างจริงจังหรือเพียงแค่ต้องการแค่บางเรื่องจากเธอ

แต่ใจหัวใจของอ้อ เธอรักมั่นคงกับชัยธวัช เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่เคยหวั่นไหวโยกคลอนเลยแม้แต่น้อย และดูเหมือนว่า ชัยธวัชเองก็มีแค่เพียงเธอคนเดียว รักมั่นกับเธอเพียงคนเดียวเช่นกัน

อ้อ หรือ ชลิดา จบจากวิทยาลัยพยาบาลมีชื่อแห่งหนึ่งในจังหวัดเขียงใหม่ ที่เป็นที่นั่นก็เพราะชายคนที่เป็นที่รักของเธอ ชัยธวัชนั่นเอง ทั้งสองรักใคร่ชอบพอกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย ซึ่งนั่นเป็นรักแรกของทั้งคู่ ทำให้ทั้งสองคนมีความผูกพันกันอย่างแน่นเหนียว ตอนนั้น ชัยธวัช คนรักของเธอสอบเข้าเรียนในคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังของจังหวัดเชียงใหม่ และกำลังเรียนอยู่ปีสอง เธอจึงพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะไปเรียนที่เชียงใหม่ให้ได้ เพียงเพราะต้องการอยู่ใกล้กับคนที่เธอรัก 

แต่เธอไม่สามารถที่จะเข้าเรียนสถาบันเดียวกันกับชัยธวัชได้ แต่ยังโชคดีที่ในที่สุดเธอก็ได้เข้าเรียนในวิทยาลัยพยาบาลที่นั่นได้ ทำให้ทั้งสองสนิทสนมแนบแน่นต่อกันมากขึ้นไปอีก รักใคร่ซื่อสัตย์ต่อกันอย่างยืนยาว จนเพื่อนๆ อดแปลกใจไม่ได้ และในที่สุดทั้งคู่ก็ได้แต่งงานและไข้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข โดยไม่เคยมีใครมีใครอื่นตลอดระยะเวลาที่ทั้งคู่คบหากันมาจนกระทั่งถึงวันแต่งงาน

แต่ทว่า มีเหตุการณ์มากมายได้เกิดขึ้นกับคนทั้งคู่ในช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ ช่วงที่ยังเป็นนักศึกษา และเหตุการณ์เหล่านั้นมันได้กลายเป็นเครื่องพิสูจน์รักแท้ ของชัยธวัชที่มีต่อเธอ มันทำให้เธอรักและเทิดทูนชัยธวัชสุดหัวใจ

"ใจลอยไปถึงไหนจ๊ะ" ชลิดา รู้สึกตัวเมื่อสามีสุดที่รักเข้ามากอดด้านหลัง เขาจุมพิตที่แก้มเธอเบาๆ เหมือนที่เคยทำกับเธออยู่บ่อยๆ แน่นอนมันทำให้เธอรู้สึกดีเอามากๆ 

"ตื่นแล้วเหรอคะ วันนี้ทำไมตื่นไว" แทนที่จะตอบ เธอกลับเป็นฝ่ายถามกลับ เพราะปกติวันหยุดสามีของเธอจะตื่นสายกว่าปกติ

"พี่เทพโทรมาปลุกน่ะ" คำพูดของชัยธวัช ทำให้อ้อต้องหมุนตัวมาจ้องตาเขา

"เขาแค่บอกว่าจะมาถึงค่ำหน่อยน่ะ" เขากระซิบเบาๆ พร้อมยิ้มน้อยๆที่มุมปาก ทำเอาภรรยาคนสวยของเขาค้อนให้วงใหญ่

"ไม่ต้องมาทำแบบนี้กับอ้อเลย เดี๋ยวเถอะ" อ้อหันกลับไปจัดการกับการทำอาหารเช้าให้ของสามีเธอต่อ ไม่วายทำปากขมุบขมิบ

- เย็นวันเดียวกันนั้น ที่บ้านของชัยธวัช -

"บ้านชัยร่มรื่นดีจัง น่าอยู่มากเลย" อนุเทพ หรือเทพ พูดขึ้นหลังจากหย่อนก้นลงบนเก้าอี้สนาม ในสวนหลังบ้านของชัยธวัช

"ผมซื้อต่อมาจากคนเก่าคนแก่ที่นี่น่ะครับ ปรับปรุงแก้ไขนิดหน่อย ส่วนใหญ่ก็เป็นความคิดของอ้อเกือบทั้งนั้นแหละครับ ต้นไม้พวกนี้เป็นอายุหลายสิบปี ปลูกเสริมบ้าง ให้ดูสวยงามขึ้นตามน้องที่เป็นภูมิสถาปัตย์ที่กรมแนะนำด้วย แต่ก็ไม่มากมายนัก อยากให้คงของเดิมไว้ให้มากที่สุดน่ะครับ" ชัยธวัชพูดถึงบ้านของเขาด้วยความภาคภูมิใจ 

"น่าอิจฉาจัง มีบ้านใหญ่โตสวยงามน่าอยู่จริง แถมยังมีเมียสวยน่ารักอีกต่างหาก" อนุเทพเอ่ยชมอย่างจริงใจ ขณะที่มองไปรอบๆบริเวณบ้าน 

"งานที่ระยองเรียบร้อยดีมั้ยครับ" ชัยเปลี่ยนเรื่องคุย ในใจลึกๆเขาไม่อยากให้อนุเทพพูดถึงภรรยาเขาเท่าไหร่นัก 

"ก็โอเคแต่มีเรื่องให้จัดการต่ออีกนิดหน่อย ไม่น่าห่วงอะไร" เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ก่อนตอบเพื่อนรุ่นน้องเหมือนไม่ต้องการพูดเรื่องงานต่อไปอีก 

"ยำวุ้นเส้นค่ะ ขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะคะ อ้อ เอาสเต๊กเพิ่มก็บอกนะคะ " อ้อ ยกกับแกล้มมาเสิร์ฟให้ 

"อ้อไม่มานั่งด้วยกันเหรอ กินกันอยู่แค่สองคนมันไม่ค่อยสนุกน่ะ" อนุเทพเอ่ยชวนภรรยาของเพื่อนรุ่นน้อง อย่างคนคุ้นเคย

"ตามสบายเลยค่ะ เดี๋ยวหนุ่มๆ คุยกันไม่ถนัด อ้อขอตัวแล้วกัน แต่ถ้ามีอะไรก็ตะโกนบอกได้เลยนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ" อ้อพูดเลี่ยงขอตัว เพราะเธอรู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะต้องนั่งร่วมโต๊ะกับอนุเทพและทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่ได้ เธอรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที เมื่อสายตาของเธอเผลอไปประสานกับสายตาของอนุเทพที่จ้องเธอมาก่อนแล้ว โดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ 

แน่นอน ในแววตาของอนุเทพมันแฝงอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอเกลียดตัวเองที่รู้สึกอย่างนี้ ความรู้ลึกนี้มันเหวี่ยงเธอให้เธอกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ในบ่ายของเมื่อวาน และเลยเถิดไปถึงเรื่องราวตอนที่เป็นนักเรียนพยาบาลที่เชียงใหม่ มันยิ่งทำให้อารมณ์เธอรู้สึกกับอารมณ์นั้นมากขึ้น 

ชลิดาหรือ อ้อ เดินกลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์ที่สับสน เธอกลัวเหลือกิน กลัวว่าวันนี้จะเกิดเหตุการณ์ที่เธอไม่ต้องการให้มันเกิดซ้ำเหมือนเมื่อวาน

 แต่ไหนแต่ไรมา เธอไม่เคยปฏิเสธอารมณ์และความต้องการของผู้ชายคนนี้ได้เลย อนุเทพ แบดบอยคนนี้ คนที่ทำให้อารมณ์ของเธอสั่นไหวได้เสมอ ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ซึ่งมันเป็นความขัดแย้งที่เธอไม่ต้องการที่มันมีอยู่ในใจที่เธอไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้

เธอเพิ่งจะเริ่มสบายใจ เมื่อตอนที่เธอเรียนจบ และกลับมาทำงานที่บ้าน ได้แต่งงานกับชายคนที่รักเธอและเธอรักตามที่เธอและเขาได้วางแผนกันเอาไว้ ดูเหมือนทุกอย่างน่าจะลงตัวและจบลงด้วยดี 

แต่วันนี้ มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกแล้ว ทำไมหนอ ทำไมโชคชะตามันจึงโหดร้ายและเล่นกับอารมณ์ความรู้สึกของเธอแบบนี้...

จากมุมของโต๊ะทานข้าวภายในบ้าน ที่ชลิดามองผ่านหน้าต่างออกไป สองชายที่นั่งคุยกันอยู่ในสวนหลังบ้านอย่างสนุกสนาน สายตาของเธอหยุดนิ่งอยู่ที่ชายผู้นั่งตรงหน้าของสามีเธออย่างไม่รู้ตัว ในหัวของเธอครุ่นคิดแต่เรื่องของชายผู้นี้ตลอดทั้งวัน ตั้งแต่ลืมตาตื่น ความรู้สึกที่ต่อเนื่องมาจากวันวาน