MasukShare
เคลียร์
Tanggal publikasi:
2026-07-30 00:13:25
Bab terbaru
ผัวเถื่อน รักหรือไม่รัก
"เอ่อ...น้องจูนว่าพวกเรานั่งคุยกันดี ๆ ดีกว่านะ" ฉันยิ้มแห้ง ๆ พยายามมองหน้าผู้ชายทั้งสองคนสลับกันไปมา แต่เหมือนจะไม่มีใครได้ยินที่ฉันพูดเลยสักคน มือของฉันยังถูกดึงไว้คนละข้าง ไม่มีใครยอมปล่อย ไม่มีใครยอมถอย พี่ภูมิจ้องเสี่ยดาร์กนิ่ง สีหน้าเย็นจัดจนแทบไม่มีอารมณ์ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ "ปล่อยมือออกจากแขนเมียกู...ไอ้สันขวาน" ... เมีย? ฉันกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อกี้... เขาเรียกฉันว่าเมียงั้นเหรอ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว ยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสี่ยดาร์กก็หัวเราะหึออกมา "กูไม่ปล่อย" เขาออกแรงดึงแขนฉันกลับไปอีกนิด ก่อนสบตาพี่ภูมิตรง ๆ "อีจูนก็เมียกูเหมือนกัน" เสี่ยยักคิ้วอย่างท้าทาย "ทั้งกอด...ทั้งหอม...ทั้งจูบ...ทั้งลูบทั้งคลำ..." พี่ภูมิหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความขำอยู่เลยสักนิด กลับกัน... มันเย็นเสียจนฉันขนลุก "มึงแค่กอด หอม จูบ ลูบ คลำ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาไม่ละไปจากเสี่ยแม้แต่วินาทีเดียว "...แต่กูได้กินมันทั้งตัว" ฉันสำลักลมหายใจทันที "พี่ภูมิ!" เสี่ยดาร์กกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสัน "ยังไงก
ผัวเถื่อน เคลียร์
"กูกับมัน...มึงจะเลือกใคร" คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปทั้งตัวมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำหยุดค้างกลางอากาศ สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปมองหน้าพี่ภูมิ เขายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอารมณ์ ไม่มีแววล้อเล่น แต่ยิ่งนิ่ง...ยิ่งกดดันฉันกลืนน้ำลายเบา ๆ ไม่เข้าใจ... หรือจริง ๆ แล้วไม่กล้าเชื่อว่าคนปากแข็งแบบเขาจะถามคำถามนี้ออกมาระหว่างเขากับเสี่ยดาร์กถ้าให้เลือกจริง ๆ คำตอบของฉันก็มีมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้งแต่ในเมื่อเขาไม่เคยยอมพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา ฉันก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายเฉลยให้เขาง่าย ๆ เหมือนกัน ฉันเงยหน้ามองเขาตรง ๆ ก่อนถามกลับช้า ๆ "พี่ถามน้องจูนแบบนี้...หมายความว่ายังไง" "แค่ตอบ" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆเขาเป็นแบบนี้ตลอด อยากรู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยยอมบอกอะไรฉันสูดหายใจเข้า ก่อนยกยิ้มบาง ๆ "ถ้าพี่ยังให้คำตอบฉันไม่ได้..." ฉันเว้นจังหวะ มองหน้าเขาอีกครั้ง "...งั้นฉันขอตัวไปหาเสี่ยก่อนนะ ไม่อยากให้เสี่ยรอนาน" คำพูดของฉันทำให้กรามของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้าย... เขาก็พูดออกมาเพียงคำเดียว "อืม" แค่นั้น ไม่มีการรั้งไม่มีคำอธิบายไม่มีแม้
ผัวเถื่อน มึงจะเลือกใคร
“ตื่นแล้วเหรอ...” (ตื่นมาก็หน้าเป็นยักษ์เลยเชียว!) “ยังมั้ง! ถามควาย ๆ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” “แป๊บนะ ขอคุยกับผัวน้อยก่อน” ฉันพลิกตัวหันกลับมาจะพิมพ์คุยกับน้ำอุ่นต่อ แต่แล้ว... ติ๊งต๊อง! ข้อความใหม่จากไลน์เสี่ยดาร์กเด้งขึ้นมาแทน ดาร์ก: ทำไรอยู่วะ ดาร์ก: อีก 2 วันกูกลับไทย น้องจูน รีบกลับมาหาน้องจูนหยอออ ดาร์ก: อืม! น้องจูน:คิดถึงน้องจูนหยอ ถึงรีบกลับ คิก ๆ ดาร์ก: อืม! กูรีบกลับ... ไปจับหมอ มึงเอาของมึงมาให้กูจับดิอีจูน ฉันกำลังจะพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์ก แต่จู่ ๆ พี่ภูมิก็เอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันอย่างรวดเร็ว! “พี่ภูมิ!! เอาโทรศัพท์น้องจูนคืนมานะ!” ฉันพยายามจะแย่งคืน แต่พี่ภูมิใช้วงแขนอีกข้างดันตัวฉันติดเตียงไว้ เขาเอานิ้วรัวเขี่ยหน้าจอ ขมวดคิ้วทำหน้าโมโหอย่างหนัก ก้มหน้ากด ๆ อะไรบางอย่างรัว ๆ “พี่ภูมิ! เอาโทรศัพท์คืนมา!!” พี่ภูมิโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน ฉันรีบคว้าขึ้นมากดดูทันที... พอเห็นข้อความที่เขาพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์กไป แทบอยากจะกรี๊ด! ข้อความตอบเสี่ยดาร์กคือ (จับแม่มึงสิไอ้สัส) ส่วนของพี่น้ำอุ่นส่งไปว่า (ควย?) ยังไม่พอ อิพี่ภูมิมันยังกดบล็อกไลน์ของทั้งสองคนเรียบ
ผัวเถื่อน กินตีนกูไหม
[23:50 น.] “อื้อ... พะ... พี่ภูมิ อ๊ะ... พะ... พอแล้ว” พี่ภูมิจับฉันพลิกตัวนอนหงาย แล้วจัดการดึงถางขาแยกออกกว้าง ก่อนจะตอกบดแทรกท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์เข้ามาร่องรักฉ่ำน้ำอีกครั้งอย่างรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม! “ซี้ดดด~ อื้มมม...” พี่ภูมิหลับตาแน่น กรามเกร็งพร้อมขบฟันครางกระหึ่มอยู่ในลำคอด้วยความเสียวซ่านสะใจ ส่วนฉันในตอนนี้แทบไม่เหลือเสียงจะครางหรือเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้ว โดนเขาตักตักสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าเขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้กระหน่ำป๊าบ ๆ เอาเสียน้ำรักแทบทะลักหมดตัวขนาดนี้! เราสองคนจัดหนักกันตั้งแต่งออกจากสนามบินช่วงสี่โมงเย็น จนกระทั่งตอนนี้ห้าทุ่มกว่าเกือบจะเที่ยงคืน พี่ภูมิก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักกิจกรรมบนเตียงอันดุเดือดนี้เลยสักนิด มีแต่จะจับเหวี่ยง เปลี่ยนท่า แล้วกระแทกสวบเน้น ๆ ไม่หยุด! “อ๊า... พี่ภูมิ พอแล้ว น้องจูนแสบหมดแล้ว...” “ซี้ดดด~ อื้มมม... กูใกล้จะเสร็จแล้ว ซี้ดดด!” พี่ภูมิเอามือหนาทั้งสองข้างรวบจับเอวบางของฉันยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกระหน่ำซอยเอวกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อเข้าออกรัวถี่ดุจม้าพยศ! “โอยยย~ อ๊าาา... อื้อ... อ๊ายยย! พี่ภูมิ เบา ๆ!” ฝ่ามือหน
ผัวเถื่อน Nc20+++
หมับ! ฉันรีบคว้าแขนพี่ภูมิไว้ ขณะที่เขากำลังจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง แต่ทว่าพี่ภูมิกลับอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า แล้วพาตรงไปที่รถของเขาทันที “พี่ภูมิ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ปึ้ก! ปึ้ก! ฉันใช้กำปั้นทุบแผ่นหลังหนาอย่างแรงเพื่อให้เขาปล่อย แต่ไร้ผล... เขาทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ลมอากาศ พี่ภูมิเปิดท้ายรถเพื่อเก็บกระเป๋า ก่อนจะแบกฉันเดินอ้อมไปทางฝั่งคนขับ เขาเปิดประตูแล้วยัดฉันเข้าไปด้านใน พร้อมกับแทรกตัวตามเข้ามาติด ๆ ฉันรีบกะเถิบหนีไปอีกฝั่งเพื่อจะเปิดประตูออก แต่ทว่ามันกลับถูกล็อกไว้แน่นหนา “พี่ปลดล็อกประตูรถเดี๋ยวนี้เลยนะ! น้องจูนจะกลับบ้าน!” “เดี๋ยวกูไปส่ง” “ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้ โทรบอกกิ๊กให้มารับที่สนามบินแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนให้พี่ไปส่งหรอก!” “กิ๊กเยอะนะมึง! เป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้หรือไง ถึงได้ร่านแหกกีไปคุยกับคนโน้นทีคนนี้ที!” จำเป็นต้องตะคอกใส่หน้ากันขนาดนี้ไหม! “สงสัยฉันคงเป็นอย่างที่พี่ว่าละมั้ง ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้เห็นคนหล่อไม่ได้เลย เห็นทีไรก็อยากได้เขามาเป็นผัวทุกคน!” “แรด!” “แล้วมันเกี่ยวกับพี่ไม่ทราบ! ฉันจะแรดมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับพี่สักห
ผัวเถื่อน หมดโปรจริงหรือเปล่า
"นี่...ไอ้พี่ภูมิ..." เพี๊ยะ! ยังไม่ทันที่ประโยคนั้นจะหลุดออกมาจนครบ ผมก็ยกมือขึ้นตีปากมันเบา ๆ หนึ่งที "โอ๊ย!" อิมึนรีบยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองทันที ก่อนหันมาค้อนผมตาเขียว แก้มพองด้วยความไม่พอใจ สงสัยคำที่ผมพูดไปเมื่อกี้จะไม่เข้าหูมันเลยสักคำ ผมปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลงช้า ๆ วางไว้ข้างตัว ก่อนหันไปมองหน้ามันนิ่ง ๆ "เมื่อกี้มึงเรียกใคร...ไอ้" อิมึนชะงักไปนิด แต่ยังทำเป็นเชิดหน้าใส่เหมือนไม่รู้สึกผิด ผมเลิกคิ้วมองมันตรง ๆ "กูรุ่นไหนแล้วมึงรุ่นไหน กูอายุเยอะกว่ามึงหลายปี ยังจะเรียกกูว่าไอ้อีก เดี๋ยวมึงจะโดนหลังแหวน" มันกลอกตาใส่ผมทันที ก่อนเบะปากเหมือนรำคาญเต็มทน "จะบอกว่าตัวเองแก่ก็พูดมาเหอะ ถึงพี่ไม่พูด แค่ดูรอยตีนกาบนหน้าพี่ก็รู้แล้วว่าพี่แก่" พูดจบก็ยังไม่วายมองบนใส่ผมอีก ผมถอนหายใจเบา ๆ เกลียดจริง ๆ... ไปอยู่กับไอ้ดาร์กแค่คืนเดียว ปากดีขึ้นเป็นกอง ผมวางหนังสือลงข้างตัว แล้วค่อย ๆ หันเข้าหามันทั้งตัว อิมึนที่เมื่อกี้ยังเถียงไม่หยุด พอเห็นผมขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าก็ค่อย ๆ จางลง ตัวมันเอนหนีโดยไม่รู้ตัว จนไหล่แนบกับพนักเบาะ มือที่เคยชี้หน
Anda juga akan menyukai
