ผัวเถื่อน

บทที่ 01 : รุกแรงแซงโค้ง

ร้าน Coffee Love

“พี่คะ... มีเมียหรือยังจ๊ะ มีเมียหรือยังเอ่ย? สนใจมาเป็นผัวหนูไหมจ๊ะ... หนูทำงานบ้านเก่งนะ จิบอกให้ :)”

ฉันโปรยยิ้มหวานหยาดเยิ้มใส่ผู้ชายมาดนิ่งตรงหน้า คติประจำใจของ ‘น้องจูน’ คนนี้คือ อ่อยวันละนิดจิตแจ่มใส และเป้าหมายเบอร์หนึ่งในวันนี้ก็คือ ‘พี่ภูมิ’ หนุ่มมาดนิ่งที่ดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ แต่กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลจนฉันอยากจะจับมาทำผัวให้รู้แล้วรู้รอด

พี่ภูมิไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม คนคนนี้นิ่งมาตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอแล้ว นิ่งจนบางครั้งฉันก็สงสัยว่าเขาแอบคิดเงินทุกคำที่พูดหรือเปล่า แต่เอาเถอะค่ะ ว่าที่ผัวเป็นคนเงียบ ฉันรับได้ เพราะฉันพูดเก่งอยู่แล้ว เราเติมเต็มกันสุด ๆ จิบอกให้ :)

“มึงเหนื่อยไหม?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ จนฉันเผลอยิ้มกว้าง ในที่สุดพี่ภูมิก็ยอมพูดเพิ่มอีกหนึ่งประโยคแล้วค่ะ

“ไม่เหนื่อยค่ะ แค่นั่งมองพี่เฉย ๆ ก็หายเหนื่อยแล้ว”

ฉันตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด เสียฟอร์มได้ แต่เสียผัวไม่ได้ค่ะ

“กูหมายถึง... เหนื่อยไหม ที่ต้องลดตัวลงมาอ่อยกูทุกวัน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันได้ขึ้นเตียงกับกูสักที”

โอ๊ย! คนปากหมาแบบนี้ทำไมหล่อจังคะ ได้ยินแล้วหัวใจน้องจูนเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แต่มีหรือที่ฉันจะยอมแพ้ ฉันขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วส่งยิ้มหวานกลับไปทันที

“พูดแบบนี้... พี่ภูมิอยากชวนน้องจูนขึ้นเตียงแล้วใช่ไหมล่ะ? คิกคิก”

พี่ภูมิมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ไม่ตอบอะไรอีกตามเคย แต่ฉันก็ยังมองโลกในแง่ดีนะ อย่างน้อยเขาก็มองหน้าฉันอยู่ตั้งหลายวินาที ถ้าไม่สนใจกันจริงจะมองนานขนาดนั้นทำไม จริงไหมคะ :)

“ไปค่ะ... น้องจูนยินดีสมยอม”

ฉันตอบอย่างหนักแน่นจนตัวเองยังนับถือในความกล้าหาญของตัวเอง คนเราต้องมีความฝัน ส่วนความฝันของฉันก็นั่งอยู่ตรงหน้านี่แหละค่ะ

“กาแฟที่สั่งได้แล้วค่ะ”

เสียงหวานของพนักงานสาวหน้าใหม่ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ฉันหันไปมองทันที ก่อนจะเห็นว่าเจ้าหล่อนกำลังส่งยิ้มหวานให้พี่ภูมิแบบไม่คิดจะปิดบังอะไรเลย ส่วนพี่ภูมิรับแก้วกาแฟไปด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม แค่เหลือบตามองกลับไปนิ่ง ๆ อีกฝ่ายก็ชะงักไปทันที

ฉันมองภาพนั้นอยู่สองวินาทีแล้วพยักหน้าเบา ๆ เออ... เข้าใจแล้วค่ะว่าพี่ภูมิงานดี แต่ยืนมองผัวชาวบ้านออกหน้าออกตาแบบนี้มันก็ไม่ไหวนะ

“เสร็จแล้วก็ไสหัวไปทำงานสิคะ”

พนักงานสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมามองหน้าฉัน

“ยืนจ้องผัวคนอื่นแบบนี้ ระวังนันยางที่เท้าฉันจะไปประทับที่หน้าเอานะคะ... จิบอกให้ :)”

ฉันยิ้มหวานส่งท้ายราวกับเพิ่งชวนคุยเรื่องสภาพอากาศ พนักงานสาวหน้าเสียทันทีจนฉันแทบหลุดหัวเราะออกมา ส่วนนันยางคู่ใหม่ที่เพิ่งถอยมาเมื่อวาน ดอกยางแน่น ๆ แบบนี้ถ้าใครอยากทดลองคุณภาพ ฉันก็พร้อมบริการนะคะ

สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินหนีไปอย่างเสียไม่ได้ ทิ้งให้ฉันมองตามด้วยความพอใจเล็ก ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาพี่ภูมิอีกครั้ง พี่เขายังคงนั่งนิ่งเหมือนเดิม หล่อเหมือนเดิม และไม่สนใจฉันเหมือนเดิม แต่ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเป็นคนอดทน เรื่องแค่นี้ไม่ทำให้น้องจูนยอมแพ้หรอก

หึ... เห็นไหมล่ะ สุดท้ายก็เหลือฉันนั่งเฝ้าพี่ภูมิอยู่คนเดียวเหมือนเดิม จิบอกให้ :)

“สงสัยกูคงมีกรรมหนัก ถึงมีเจ้ากรรมนายเวรอย่างมึงตามติดเหมือนเงาตามตัว”

“อย่างน้อยเจ้ากรรมนายเวรก็จะเป็นว่าที่เมียพี่ในอนาคตนะคะ จิบอกให้ :)”

“ถ้ามีมึงเป็นเมีย กูขอลาบวชสักสิบชาติให้มันจบ ๆ ไป”

“งั้นน้องจูนก็จะตามไปจองล้างจองผลาญ บวชเป็นแม่ชีน้อยถือศีลคู่กับพี่ในสายแห่งธรรมเองค่ะ :)”

“เฮ้อ... อีมึน”

นั่นล่ะค่ะ คือชื่อเล่นที่พี่ภูมิชอบเรียกเวลาหมดคำจะด่าฉัน ฉันยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาเดินออกจากร้านกาแฟไปจนรถหรูคันนั้นเคลื่อนตัวหายไปจากสายตา ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปจ่ายตลาด ฉันคงวิ่งตามติดไปนานแล้ว แต่ไม่เป็นไรค่ะ ในเมื่อคนอย่างน้องจูนหมายตาแล้ว ยังไงก็ต้องได้!

“สักวันพี่ต้องตกเป็นของน้องจูน :)”

ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ

#ตัดมาที่บ้านคุณหนูมิลิน

ช่วงเย็น

“คุณหนูจะไปไหนคะ”

ฉันเอ่ยถามเมื่อเห็นคุณหนูมิลินกำลังแต่งตัวเตรียมออกจากบ้าน

“ฉันจะไปผับ เธอเฝ้าบ้านไปดี ๆ”

“แต่สีหน้าคุณหนูดูไม่ค่อยดีเลยนะคะ”

ช่วงนี้คุณหนูแปลกไปจริง ๆ ทั้งอาเจียน ทั้งเพลีย ฉันสังเกตเห็นมาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ถามตรง ๆ

“ฉันไม่เป็นไร!”

“งั้นจูนขอตามไปดูแลนะคะ จูนเป็นห่วง”

“อืม... ตามใจเธอแล้วกัน ฉันจะไปรอที่รถ”

ได้ยินแบบนั้นฉันก็รีบแจ้นขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวทันที ไปผับทั้งทีจะให้โทรมได้ยังไงคะ เกิดเจอเนื้อคู่ขึ้นมาจะทำยังไง

...

โอเคค่ะ

เนื้อคู่ที่ว่าก็คือพี่ภูมินั่นแหละ