All Chapters of ผัวเถื่อน: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 01 : รุกแรงแซงโค้ง ร้าน Coffee Love “พี่คะ... มีเมียหรือยังจ๊ะ มีเมียหรือยังเอ่ย? สนใจมาเป็นผัวหนูไหมจ๊ะ... หนูทำงานบ้านเก่งนะ จิบอกให้ :)” ฉันโปรยยิ้มหวานหยาดเยิ้มใส่ผู้ชายมาดนิ่งตรงหน้า คติประจำใจของ ‘น้องจูน’ คนนี้คือ อ่อยวันละนิดจิตแจ่มใส และเป้าหมายเบอร์หนึ่งในวันนี้ก็คือ ‘พี่ภูมิ’ หนุ่มมาดนิ่งที่ดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ แต่กลับมีแรงดึงดูดมหาศาลจนฉันอยากจะจับมาทำผัวให้รู้แล้วรู้รอด พี่ภูมิไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนเดิม คนคนนี้นิ่งมาตั้งแต่วันแรกที่ฉันเจอแล้ว นิ่งจนบางครั้งฉันก็สงสัยว่าเขาแอบคิดเงินทุกคำที่พูดหรือเปล่า แต่เอาเถอะค่ะ ว่าที่ผัวเป็นคนเงียบ ฉันรับได้ เพราะฉันพูดเก่งอยู่แล้ว เราเติมเต็มกันสุด ๆ จิบอกให้ :) “มึงเหนื่อยไหม?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ จนฉันเผลอยิ้มกว้าง ในที่สุดพี่ภูมิก็ยอมพูดเพิ่มอีกหนึ่งประโยคแล้วค่ะ “ไม่เหนื่อยค่ะ แค่นั่งมองพี่เฉย ๆ ก็หายเหนื่อยแล้ว” ฉันตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องคิด เสียฟอร์มได้ แต่เสียผัวไม่ได้ค่ะ “กูหมายถึง... เหนื่อยไหม ที่ต้องลดตัวลงมาอ่อยกูทุกวัน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันได้ขึ้นเตียงกับกูสักที”

"พรวด!"เหล้าพุ่งออกจากปากพี่ก้องทันที ส่วนฉันชะงักมือแทบไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยเสียทีเดียว "พวกมึงสองคนจะเล่นหนังสดกันกลางผับหรือไงวะ!" พี่ก้องสำลักไอ "ไป! ไอ้ภูมิ พาเมียมึงไปลงหม้อด่วน!" "คิก ๆ เห็นไหมคะ พี่เขาเรียกจูนว่าเมียพี่" "ยังไม่ปล่อยอีกอีมึน"น้ำเสียงพี่ภูมินิ่งสนิท แต่เย็นจนฉันขนลุก "ลุก" "ไม่!" ฉันกอดคอเขาแน่นเหมือนเดิมพี่ภูมิหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังข่มอารมณ์ตัวเอง "ไอ้ก้อง ฝากดูทางนี้ด้วย" เขาพูดเรียบ ๆ "กูจะเอาอีลิงนี่ไปปล่อยวัด" "เออ ๆ เบา ๆ หน่อยนะเว้ย" "ปล่อยกู แล้วลุกเดินดี ๆ" ฉันยอมคลายมือ แต่ไม่ยอมปล่อยกอดสุดท้ายพี่ภูมิจึงลุกขึ้นทั้งที่ฉันยังเกาะติดอยู่กับตัวเขา แขนกอดคอ ขากอดเอวแน่นราวกับลูกลิงเกาะต้นไม้ ภาพที่ออกมาคล้ายพ่ออุ้มลูกไม่มีผิด พอเดินออกมาถึงลานจอดรถ พี่ภูมิก็หยุดฝีเท้า "ปล่อย" "ไม่!" พึ่บ! โลกทั้งใบหมุนคว้างเพราะพี่ภูมิจับฉันทุ่มลงบนพื้นอย่างไม่ปรานี "โอ๊ยย~ พี่ภูมิ!" ฉันร้องโอดโอยพลางกุมเอวตัวเองนี่เขาเห็นฉันเป็นผู้ชายหรือไง ถึงได้โยนลงพื้นแรงขนาดนี้ แต่แปลก..จูนชอบนะ :) "สม"เขาหันไปเปิดประตูรถทันที ฉันเล

"__" พี่ภูมิมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ก่อนเปิดประตูแล้วดันตัวฉันเข้าไปในห้องนอน "มึงอยากได้กูเป็นผัวมากใช่ไหม? ได้!" พี่ภูมิเหวี่ยงฉันลงบนโซฟาอย่างแรง ก่อนถอดเสื้อสูทสีดำออกแล้วโยนลงบนพื้น พร้อมเนกไทที่ถูกดึงออกตามมา พี่ภูมิปลดกระดุมเสื้อของตัวเองสองสามเม็ด ก่อนพับแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้าง ตึก ตัก... ตึก ตัก... เสียงหัวใจของฉันเต้นรัวจนไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวหรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันตื่นเต้นต่างหาก ในที่สุดความฝันของฉันก็เป็นจริง ต่อให้เขาใช้ความป่าเถื่อนกับฉัน... ฉันก็ยอม ถ้ามันจะทำให้ฉันได้เขามาเป็นผัว พึ่บ! "__" พี่ภูมิขึ้นมาคร่อมอยู่เหนือร่างฉัน แล้วปลดเข็มขัดของตัวเองออก ส่วนฉันก็นอนนิ่ง พร้อมส่งยิ้มกรุบกริบให้เขา มันก็รู้สึกเขินอายอยู่นิดหน่อย อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ฉันก็จะได้เป็นเมียของพี่ภูมิอย่างสมบูรณ์แบบ "พี่ภูมิ... ทำเบา ๆ นะ มันเป็นครั้งแรกของน้องจูน คิกคิก" ฉันพูดพลางยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง "หึ!" สักพักพี่ภูมิก็เริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาของฉัน ก่อนจับขาของฉันชันเข่าขึ้นข้างหนึ่ง "พี่ภูมิ... มันจะเจ็บไหม" "เดี๋ยวมึงก็รู้" "อ๊ะ... พี่ภูมิ จูน

พอกินเสร็จ ฉันก็ลุกออกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำ ทั้งที่ยังมีโซ่ล่ามขาฉันอยู่ ห้องน้ำ ซ่า~~ “สบู่ยี่ห้ออะไรนะ ทำไมหอมจัง” มันหอมเหมือนกลิ่นผลไม้อะไรสักอย่าง จำไม่ได้แน่ชัด แต่สดชื่นจับใจมาก ฉันถูฟองสบู่ทั่วเรือนร่างทุกซอกทุกมุม แต่พอถูตรงร่องลึก กลับรู้สึกแสบเล็กน้อย “พี่ภูมินะพี่ภูมิ… ถ้าเอาปืนแหย่เข้ามา แล้วเผื่อลั่นใส่จูน รูโบ๋ขึ้นมาจะทำไง!” “คิดถึงไอ้ปืนผัวมึงเหรอ อีมึน” ขวับ!! ฉันรีบหันกลับไปมอง เห็นพี่ภูมิยืนกอดอกอยู่ตรงประตูห้องน้ำ “พี่ภูมิ” — ไม่ต้องแปลกใจนะว่าทำไมไม่ล็อกประตู เพราะโซ่ที่ล่ามตัวอยู่ ทำให้ปิดประตูสนิทไม่ได้ พี่ภูมิเดินเข้ามาได้ตามใจ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ฉันเปลือยเปล่าอยู่ ถึงฉันจะดูทะลึ่งบ้าง แต่ก็ยังมีความอายหลงเหลืออยู่บ้าง พี่ภูมิดันตัวฉันชิดติดกำแพงห้องน้ำ แววตาคมกริบกวาดมองเรือนร่าง ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ไง… กูถามเมื่อกี้ว่า คิดถึงไอ้ปืนผัวมึงเหรอ” เขายื่นหน้ามาใกล้จนแทบจะชนจมูก “จะบ้าเหรอ ใครจะไปคิด…” ฉันพูดไม่ทันจบคำ ก็ต้องอ้าปากค้างค้าง เมื่อรู้สึกเหมือนมีของแข็งๆ ลูบไล้เบาๆ ตามร่องลึก ฉันเหล่ตาก้มมองลงไป เห็นพี่ภูมิเอาปากกระบอกปืนมาลู

พี่ภูมิดันตัวเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ที่หัวเตียง “อืม ว่าไงไอ้ก้อง” “…” “เออ กูไม่ลืมหรอก เดี๋ยวกูรีบไปสนามบินเดี๋ยวนี้” แล้วเขาก็วางสายทันที “ลุก!” “ไม่!! น้องจูนยังไม่ได้จูบพี่เลยนะ” เสียงฉันงอแงทันทีด้วยความหงุดหงิด “กูจะไปทำงาน ลุก!” “ไม่!! ให้น้องจูนจูบก่อน” “ใครให้มึงจูบ กูยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ” “ก็เมื่อกี้จูบขอพี่แล้ว พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่นา” เพี้ยะ! “อ๊ะ!!…” ฝ่ามือหนัก ๆ ฟาดลงกลางกบาลฉันเต็ม ๆ “มึงนี่ทั้งมึนทั้งมั่วเลยนะ ลุกออกจากตัวกูได้แล้ว กูจะรีบไปสนามบิน เดี๋ยวกูขึ้นเครื่องไม่ทัน” “ขึ้นเครื่องพี่จะไปไหน” “ไปญี่ปุ่น” “จูนไปด้วย” “กูไปทำงาน ไม่ได้ไปเที่ยว” “จูนขอไปด้วยนะ นะ ๆๆ” “ไม่” “จูนสัญญาเลยนะว่าจะเป็นเด็กดี ไม่งอแง ไม่ซน ไม่ดื้อ ไม่มึนเลย ขอไปด้วยนะพี่ภูมิสุดหล่อ” “อย่ามาทำหน้าอ้อนใส่กู ยังไงกูก็ไม่ให้ไป” พี่ภูมิผลักฉันออก แต่ฉันกลับดีดตัวขึ้นไปเกาะหลังเขาทันที “อีมึน! มึงลงเดี๋ยวนี้ กูจะรีบไป” “ไม่!! ผัวไปไหน เมียต้องไปด้วย” “มึงหมายถึงไอ้ปืนผัวมึงน่ะเหรอ เดี๋ยวกูเอาไว้ให้มึงเอาไปใช้แหย่เล่นก็แล้วกัน”