Masukบทส่งท้ายผู้ใหญ่หมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่หมู่ห้า เมื่อพ่อแม่ไม่อยู่บ้านก็ไม่ต่างจากปล่อยปลาย่างเอาไว้กับแมว วันแดงเดือดมีหลักฐานประจักษ์อยู่ที่พื้น เสื้อแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดหล่นอยู่หัวเตียง เสื้อลิเวอร์พูลหล่นอยู่ปลายเตียง ฝ่ายเย้าสีแดง(ผู้ใหญ่ยักษ์) ฝ่ายเยือนสีขาว(ผู้ใหญ่เหลือม) แต่ไม่ว่าจะสีอะไร เสื้อตัวนี้ก็ไม่มีประโยชน์เมื่อทั้งสองไม่ได้ใช้ เจ็ดโมงเช้าที่ต้องตื่นแล้ว กลับกำลังมอบความสุขให้กันทั้งที่เมื่อคืนก็...หลายครั้ง! “เหลือม...”น้ำเสียงผู้ใหญ่ยักษ์ขาดห้วงเมื่อลำแก่นกลางกายตอนนี้กำลังถูกครอบครองโดยริมฝีปากหนา สองมือยื่นไปบีบไหล่แกร่งเอาไว้ เชิดหน้าเผยอริมฝีปาก ปล่อยอารมณ์ไปตามการพาไปของคนรักจนกระทั่งเขาปลดปล่อยธารขุ่นเปรอะเลอะมือหนา และโดนกวาดล้างโดยริมฝีปากนี้ “เหลือม ในเมื่อผมมีความสุขแล้ว คราวนี้...” เว้นคำพูดเอาไว้ให้อีกฝ่ายคิดต่อเอง “แล้วเราค่อยไปหาข้าวเหนียวหมูปิ้งกันต่อเนอะ” หมูปิ้งได้รับประทานหลังจากนี้ ส่วนผู้ใหญ่ยักษ์นั้นคือสิ่งที่ผู้ใหญ่เหลือมจะทานในตอนนี้ จับร่างคนรักหันหลัง บรรเลงท่วงทำนองเพลงรัก
บทที่ ๓๖เมื่อพ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน เพียงชั่วข้ามคืนชาวบ้านหมู่สี่หมู่ห้าก็ทราบแล้วว่าผู้ใหญ่หมู่บ้านตนได้มีการขอแต่งงานกันแล้ว ดูจากคลิปวิดีโอที่โพสต์ลงในเฟซบุ๊กด้วยแคปชั่น ‘ไม่โสดแล้วจ้า’ กอปรกับเด็กวัยรุ่นที่เป็นสาววายพากันแชร์ต่อ ยิ่งทำให้คลิปเป็นกระแส ผุดแฮชแท็กผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมอีกครั้ง ประชุมหมู่บ้านในวันนี้ ชาวบ้านไม่ได้อยากทราบสาระการประชุม แต่อยากทราบว่า... “ผู้ใหญ่จะจัดงานแต่งกันวันไหน บอกป้าเด้อ เดี๋ยวป้าจะมาช่วยทำกับข้าว” “ขอบคุณครับป้า” ผู้ใหญ่ยักษ์ยกมือขอบคุณป้าลูกบ้าน เช่นเดียวกับสถานการณ์ทางฝั่งผู้ใหญ่เหลือมที่มีคนกล่าวแสดงความยินดีแทบทุกคนที่พบหน้า หลังจากที่ทั้งสองประชุมลูกบ้านเสร็จ (ตั้งใจนัดประชุมวันเดียวกัน) ก็นัดเจอกันที่บ้านผู้ใหญ่เหลือม ด้วยวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่หลามกับโมจะกลับกรุงเทพฯ “น้องแบมจะกลับไปเป็นเด็กกรุงเทพฯ แล้ว ย่าจะต้องคิดถึงหนูแน่ ๆ เลย” แม่ยุ้ยอุ้มแบมไม่ปล่อย หลามที่กำลังสอยมะม่วงเอากลับกรุงเทพฯ หันมาพูดกับผู้ใหญ่ยักษ์ “น้ายุ้ยแกพูดประโยคนี้ยี่สิบครั้งได้แล้วม
บทที่ ๓๕สาระสำคัญอยู่ที่ตรงนี้ แต่งงานจดทะเบียนกันไปเลย คำพูดของแม่ยุ้ยหลอนหูผู้ใหญ่ยักษ์ข้ามคืน หวังว่าการมาอาบน้ำมนต์ในวันต่อมาจะช่วยห้ามความคิดนี้เอาไว้ได้บ้าง ในใจท่องยุบหนอพองหนอ ห้ามแพ้เสียงในหัวหนอ จนกระทั่งน้ำมนต์ขันแรกจากหลวงพ่อประโคมศีรษะ ซ่า! “เย็นสมคำร่ำลือเลยครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่เหลือมร่างสั่นขนลุกซู่ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใหญ่ยักษ์ที่คำพูดของแม่ยุ้ยหลุดออกจากหัวไปได้ชั่วขณะ ตามมาด้วยขันสองขันสามจนน้ำมนต์หมดถัง “เอา! แคล้วคลาดภยันตรายทั้งปวงโยม เอาน้ำมันในขวดนี่ไปใส่ในอ่างอาบน้ำด้วยเด้อโยมผู้ใหญ่” “กราบนมัสการขอบพระคุณครับหลวงพ่อ” ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกล่าวพร้อมกันประโยคเดียวกัน ยกมือไหว้ระดับสูงปลายนิ้วโป้งจรดหน้าผาก ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้เมื่อหลวงพ่อเดินจากไป ให้เด็กวัดจัดการเก็บเก้าอี้ ถังน้ำ “เหลือมหนาวหรือผีเข้า สั่นเสียแรงเลย” ผู้ใหญ่ยักษ์เสยผมขึ้น ดึงเสื้อยืดสีขาวที่แนบลำตัวออก ดวงตามองเรือนร่างคนรัก สำรวจความเรียบร้อย ก่อนที่จะเห็นแขนแกร่งกอดอกตัวเองเอาไว้เมื่อเงยหน้าข
บทที่ ๓๔ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง (แคล้วคลาด) ผู้ใหญ่ยักษ์ผู้ใหญ่เหลือมกลับบ้านตนเองก็ตอนที่ทุกอย่างทางนี้เรียบร้อยดีแล้ว หลังจากที่กลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงนอนในกระท่อม แบมเห็นแบบนั้นก็ขึ้นมานั่งบนหน้าท้องผู้ใหญ่เหลือม “เหลือม เหลือม...” ผู้ใหญ่เหลือมลืมตาขึ้น กอดแบมตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอด ขอชาร์จพลังจากคนที่ไม่รู้ตัวว่าเป็นพลังให้กับผู้ใหญ่เช่นเขาสองคนได้ ผู้ใหญ่ยักษ์เองก็ยื่นมือมาจับแขนเล็กเขย่าเบา ๆ รู้สึกได้รับพลังขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ “แบมผู้วิเศษ แค่จับตัวก็เหมือนได้รับการชาร์จพลังแล้ว” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มแบม ฟอด~ หน้าเห่อร้อนเมื่อผู้ใหญ่เหลือมหอมแก้มแบมบริเวณที่เขาเพิ่งหอมแก้มไป ยิ่งเห็นรอยยิ้มชอบใจผู้ใหญ่เหลือมก็ทราบว่าเขาตั้งใจ ลอบบิดเอวโดยที่ไม่ให้ใครเห็น ถลึงตาใส่ห้ามไม่ให้ส่งเสียงออกมาด้วย ผู้ใหญ่เหลือมทำอะไรไม่ได้นอกจากเม้มปากเอาไว้ เมื่อสาแก่ใจผู้ใหญ่ยักษ์แล้วเขาถึงได้ปล่อยมือ เอื้อมไปจี้เอวแบมเบา ๆ จนเขาจักจี้หัวเราะเสียงใส “ติดใจแล้ว ยักษ์หลานนายติดใจการจักจี้แล้ว” ผู้ใหญ่ย
บทที่ ๓๓ไม่อาจทิ้งความเป็นผู้นำ “ผู้ใหญ่ทม!” เสียงกรี๊ดร้องยังดังต่อเนื่องเมื่อผู้ใหญ่ทมกราดยิงไปทั่ว ไม่สนว่าจะถูกลูกเล็กเด็กแดงคนใด กำนันสั่งให้ทุกคนไปหลบในที่ปลอดภัย วิ่งขึ้นบ้านไปนำปืนลูกซองมาตอบโต้ “วินาศไปพร้อมกับกูเถอะพวกมึง...ตาย!” ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติด ก่อนที่จะเงียบหายไปเมื่อผู้ใหญ่ทมหยุดใส่กระสุน จังหวะนี้ทุกคนถึงได้ถือโอกาสวิ่งหนี ใครคว้ารถใครได้ขับไปก่อนขอแค่เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์นี้ให้ได้เป็นพอ ด้านผู้ใหญ่ยักษ์และผู้ใหญ่เหลือมได้หาที่ซ่อนตัว ต่อให้จะเป็นผู้นำชุมชนก็ต้องพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยก่อน ผู้ใหญ่ยักษ์หันไปมองด้านหลัง ตาลุกวาวเมื่อเห็นเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบหกล้ม “เหลือม! หยุดก่อน” ผู้ใหญ่ยักษ์ยื้อผู้ใหญ่เหลือมเอาไว้จะเข้าไปช่วยเด็กน้อยที่ตอนนี้ร้องไห้ กลัวจนไม่อาจลุกขึ้นวิ่งหนีต่อไปได้แล้ว “ยักษ์ไปหลบก่อน คนที่ผู้ใหญ่ทมอยากฆ่าให้ตายที่สุดก็คือเราสองคน” “แต่น้อง...” “เดี๋ยวผมไปช่วยเอง!” ผู้ใหญ่เหลือมดันตัวผู้ใหญ่ยักษ์หล
บทที่ ๓๒มารวมกันงานแต่งโดยนัดหมาย “เหลือม ยังไม่ลงเหรอ” ผู้ใหญ่ยักษ์เอ่ยเมื่อรถจอดหน้างานแต่งแล้ว แต่คนรักยังไม่ดับเครื่อง หน้ามองตรงไม่มองหน้าเขาด้วยเช่นกัน ยื่นมือไปเขย่าตัวอีกครั้งเรียกสติ “หะ! อ๊ะ อ้อ ลง ๆ” ผู้ใหญ่เหลือมถอดเข็มขัดนิรภัยก่อนดับเครื่อง ผู้ใหญ่ยักษ์ถึงต้องยื่นมือไปบีบแขน “เหลือมตั้งสติ ผมแค่หอมแก้มคุณเองนะ”...ต้องเสียทรงขนาดนี้เลยเหรอ ประโยคหลังผู้ใหญ่ยักษ์พูดกับตัวเองในใจ ด้วยรู้สึกกระดากอายที่จะพูดเช่นกัน “แค่อะไรกันเล่า ดูถูกตัวเองเกินไปแล้ว” ตอนนี้ผู้ใหญ่เหลือมหน้าแดง หูแดง วิธีการข่มใจตัวเองได้ดีที่สุดก็คือการพาตัวเองไปจากบนรถนี้ “รีบลงกันเถอะ เดี๋ยวคนฟ้องผิดพฤตินัย” คราวนี้เป็นผู้ใหญ่ยักษ์ที่ไปไม่เป็นบ้าง รีบลงจากรถก่อนที่จะอดใจไม่ไหวจริง ๆ วันนี้ทั้งสองใส่ชุดสุภาพ แต่ยังคงเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์เอาเสื้อเข้าด้านในตามธีมการ์ดเชิญ ตอนไปถึงหน้างานบ่าวสาวยืนรอต้อนรับแขกโดยที่กำนันสะอาดก็อยู่ต้อนรับแขกด้วยเช่นกัน “ผู้ใหญ่เหลือมกับผู้ใหญ่ยัก







