All Chapters of ผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ ๒ มาช้าดีกว่าไม่มานายกสายเสมอ เอ๊ย! สมร “ถ้าพร้อมแล้ว...” “เดี๋ยวก่อนค่ะท่านโฆษก!” ความมุ่งมั่นกระหายในชัยชนะของทุกคนหายไปพร้อมกับเสียงของโฆษกกีฬาสี ทุกคนหันไปมองหญิงสาววัยสามสิบตอนต้นที่วิ่งเข้ามากลางสนามด้วยสีหน้ารู้สึกผิดไม่น้อย แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อนี่คืองานของเธอ “เลขาแอม อย่าบอกว่าท่านนายกสายเสมอ เอ๊ย! สายสมรใกล้เดินทางมาถึงแล้ว” หลายคนหัวเราะเสียงครืด เมื่อท่านโฆษกแกล้งพูดผิด ซึ่งเป็นการพูดผิดที่เอาเรื่องจริงมาพูด คนที่หัวเราะเสียงดังกว่าใครก็คือผู้ใหญ่ทม “อยากสิหัว! แข่งกีฬาจะจบกันแล้ว ยังจะมารอเปิดงานทำไมอีกน้อ” “ชู่! พี่ผู้ใหญ่อย่าเสียงดังแหมะ” ผู้ใหญ่นิดยกนิ้วชี้อังริมฝีปากทั้งที่เมื่อครู่หัวเราะเสียงดังไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าใคร “ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ เดี๋ยวขอรอท่านนายกสักครู่นะคะ แอมขอเก็บภาพไว้สักนิดหนึ่งก็ยังดีค่ะ เดี๋ยวจะเอาไปลงเพจของตำบลเรา จะลงภาพของทุกคนด้วยค่ะ” เลขาแอมสาวสวยพูดแบบนี้แล้ว ท่านโฆษกหรือจะใจไม้ไส้ระกำ พูดผ่านไมโครโฟนให้เตรียมเปิดเพลงต้อนรับท่านนายกสายสมร นายกองค์กา

บทที่ ๔สี่สิบดีกรีคือปริมาณความมึนเมา หลังจากที่เปลี่ยนชุดแข่งกีฬาเป็นชุดไปรเวต ผู้ใหญ่ยักษ์ก็ขี่รถจักรยานยนต์คู่ใจไปบ้านเป้าหมาย ลูกบ้านหมู่สี่สมหมายที่กักน้ำเข้านาทั้งปี ปลูกข้าวโพด ทำนาข้าว ปลูกข้าวโพดรอบที่สอง เรียกได้ว่าเป็นคนที่ใช้น้ำจากลำคลองธรรมชาติตลอดทั้งปี บ้านสมหมายอยู่เหนือทำนบน้ำ หน้าบ้านมีเหมืองขนาดเล็กด้านหลังมีคลอง ผู้ใหญ่ยักษ์ต้องเจรจาให้สมหมายยอมเปิดทำนบน้ำฝั่งเหมืองให้ไปใช้น้ำที่ฝั่งคลองแทน ผู้ใหญ่ยักษ์ขี่รถจักรยานยนต์มาจอดเอาไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างถนน มองเข้าไปในตัวบ้านสมหมาย มุ่นคิ้วทันทีเมื่อเห็นว่าผู้ใหญ่เหลือมที่ควรอยู่งานกีฬาสี กลับกำลังนั่งดื่มเหล้าขาวสี่สิบดีกรีอยู่กับสมหมาย “อะไรกัน ดื่มตั้งแต่หัววันเลยเหรอ” ผู้ใหญ่ยักษ์หยุดยืนอยู่ที่หัวสะพาน ยังไม่ได้ข้ามสะพานไป จนกระทั่ง... “โฮ่ง! โฮ่ง!” สุนัขตัวสีน้ำตาลส่งเสียงเห่าใส่คนแปลกหน้า ตอนนั้นเองที่เจ้าของบ้านและผู้ใหญ่เหลือมหันมาให้ความสนใจสุนัขจนเขาได้รับความสนใจตามไปด้วย “เอา...ผู้ใหญ่ยักษ์” สมหมายทักทายอย่างอารมณ์ดี ผู้ใหญ่ย

บทที่ ๖ภาษีสังคมของผู้ใหญ่ แม่ยุ้ยที่กำลังจุดเตาต้มหน่อไม้เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์คู่ใจของลูกชายเข้ามาจอดใต้ถุนบ้าน มือฉีกกาบมะพร้าว ตาจับจ้องไปยังร่างสูงที่ไม่ได้ใส่ชุดเดิม “เอาชุดใครมาใส่” “เรื่องมันยาวครับแม่ ขอผมไปอาบน้ำก่อนเด้อ เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังครับ” “เมื่อไรที่พูดว่าเรื่องมันยาว เพราะจิตใจกำลังฟุ้งซ่านอยู่ ยังบ่อยากเล่าตอนนี้ก็บ่ฝืนใจหนู แม่จะต้มหน่อไม้ไว้รอท่าเด้อ กว่าจะค่ำก็หวานพอดี” ผู้ใหญ่ยักษ์หยิบโทรศัพท์มือถือที่ใส่ถุงพลาสติกเอาไว้ใต้เบาะรถขึ้นมาดูเวลา รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้พกโทรศัพท์ติดตัวไปด้วย มิเช่นนั้นได้เสียเงินถอยเครื่องใหม่มาอีกแน่ “แม่จะทำน้ำพริกอะไร กะทิหรือว่ากะปิ” “หนูอยากกินน้ำพริกอะไรล่ะ มะพร้าวก็มี กะปิก็มี แม่ทำให้ได้ทั้งนั้น” ผู้ใหญ่ยักษ์เดินเข้ามาหาแม่ยุ้ย ย่อกายลงสวมกอดแม่จากด้านหลัง “น้าสมหมายยอมเปิดน้ำให้แล้วเด้อ แต่ว่าผมบ่ได้เป็นคนคุย ผู้ใหญ่เหลือมเป็นคนคุยให้” แม่ยุ้ยที่ไม่เห็นว่าเรื่องนี้น่าหนักใจมีคนช่วยเจรจาย่อมดีเช่นกันแกะแขนลูกชายออกเอียงหน

บทที่ ๘ ถ้านี่ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านที่ขยันที่สุดในตาแบก ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้าอยู่ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่ยักษ์ ซึ่งเป็นสถานที่ติดต่อราชการทั่วไป แต่วันไหนมีประชุมหมู่บ้านจะจัดประชุมที่ศาลาเอสเอ็มแอล[1]ซึ่งหนึ่งเดือนจะมีหนึ่งครั้ง เพื่อไม่ให้รบกวนเวลาของชาวบ้านที่ส่วนใหญ่เป็นชาวไร่ชาวสวน เช้าออกจากบ้าน เย็นกลับจากเทือกสวน เดิมทีผู้ใหญ่ยักษ์คิดจะสร้างไลน์กลุ่มหมู่บ้าน แต่ไม่ใช่ชาวบ้านทุกคนจะใช้อินเทอร์เน็ต ดังนั้นจึงยังต้องมีการประชุมพบปะกันที่ศาลาเอสเอ็มแอลให้เห็นหน้าค่าตากัน ผู้ใหญ่ยักษ์ถือคติต้องเตรียมตัวให้พร้อมอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์หรือนักขัตฤกษ์ หากเขาไม่ได้ติดธุระที่ไหนจะนั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ถุนบ้าน ทำตัวให้พร้อมรับการติดต่อจากชาวบ้านทุกคน กิจวัตรประจำวันผู้ใหญ่ยักษ์ ตีห้าตื่นหุงข้าวให้แม่ยุ้ย ประกอบอาหารที่เตรียมวัตถุดิบตั้งแต่เมื่อวานทำเมนูง่าย ๆ เตรียมใส่บาตร หกโมงเช้าเขาจะต้องอยู่ในชุดสุภาพรอนิมนต์พระใส่บาตรพร้อมมารดา พระท่านจะบิณฑบาตเวลาเดิมทุกวัน มาถึงหน้าบ้านผู้ใหญ่ยักษ์ไม่เกินหกโมงสิบห้า “นิมนต์จ้ะหลวงลุง”

บทที่ ๑๐ทำงานร่วมกันแบบภาพรวม ผล.ทรงพลได้รวบย่อเรื่องราวที่สนทนากับผู้ใหญ่ยักษ์ไปก่อนหน้านี้แล้วแก่ผู้ใหญ่เหลือม หลังจากที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดจบ ผู้ใหญ่เหลือมก็กอดอกทำหน้าครุ่นคิดถึงอดีตเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่ได้เจอกันตั้งแต่อายุสิบสอง ผู้ใหญ่ยักษ์เห็นอีกฝ่ายคิดนานก็เอ่ยถาม “ดูผู้ใหญ่ใช้ความคิด ติดปัญหาตรงไหนครับ” ผู้ใหญ่เหลือมเหลือบตามองคนถาม “ไม่ได้เจอกันมาสิบห้าปีได้แล้ว ผมนึกหน้าเธอออกอยู่ แต่นึกไม่ออกว่าเราผ่านประสบการณ์อะไรด้วยกันมา ถ้าจะให้ใช้ความสัมพันธ์ในอดีตมาช่วย ผมคิดว่าอย่าเลยดีกว่า” แววตาผู้ใหญ่ยักษ์เข้มขึ้นเมื่อคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ช่วย พยายามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งที่สุด “ความหมายก็คือ ผู้ใหญ่เหลือมปฏิเสธให้การช่วยเหลือ” ผู้ใหญ่เหลือมตัดพ้อ “โธ่~โดนตัดสินจากผู้ใหญ่ยักษ์เสียแล้ว ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วย แต่บอกว่าถ้าจะใช้ความสัมพันธ์ในอดีตมาช่วย ผมแนะว่าอย่าดีกว่า” ผอ.ทรงพลที่รอคำพูดนี้อยู่ยิ้มดีใจ “ผู้ใหญ่เหลือมตกลงช่วยเหลือแล้ว ขอบคุณนะครับ ถ้าวันนี้ไม่ติดปัญหาอะไร เราไปกันเลยดีไหมครับ” สองสายตาหันขวั