Novels by มะลิซ้อน ซ่อนใจ

บทที่ 6 อาหารเช้า🔥🔞เช้าวันต่อมา คฤหาสน์หลังโตเงียบสงัดกว่าปกติเมื่อรถของคุณท่านทั้งสองแล่นพ้นรั้วบ้านไปตั้งแต่รุ่งสาง โบวี่ที่ตื่นมาพร้อมความซ่านสยิวที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกาย จัดการแจกซองโบนัสปึกใหญ่ให้เหล่าแม่บ้านและคนงานจนพากันยิ้มแก้มปริ รีบขึ้นรถตู้คฤหาสน์ออกไปช้อปปิ้งกันยกบ้านตามคำบัญชาของคุณหนูสายเปย์เมื่อทางสะดวก...วัวน้อยของเมื่อวานก็แปลงกายเป็นเมดสาวสุดร่านทันทีโบวี่สวมชุดคอสเพลย์เมดสีดำตัดขาวที่สั้นกุดจนแทบปิดแก้มก้นไม่มิด ผ้ากันเปื้อนผืนเล็กจิ๋วปักระบายฟูฟ่องตัดกับผิวขาวเนียนที่ยังมีรอยรักจางๆ ของสองหนุ่มประดับอยู่ประปราย ถุงน่องตาข่ายสีดำรัดโคนขาเนียนคู่กับรองเท้าส้นสูงสีแดงสดที่ส่งเสียง "กึก... กึก..." ยามเดินลงบันไดวนมายังห้องอาหารที่โต๊ะอาหารยาวเหยียด คมและเสกในชุดสูทบอดี้การ์ดสีดำสนิทนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่จ้องมองร่างเล็กที่เดินนวยนาดเข้ามาด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟราคะ"กริ๊ง... กริ๊ง..." เสียงกระดิ่งที่ปลอกคอเมดยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี"อรุณสวัสดิ์ครับผัวจ๋า... วันนี้ไม่มีคนอยู่บ้านแล้ว โบวี่เตรียมอาหารเช้าชุดพิเศษมาเสิร์ฟให้ถึงที่เลยนะ" โบวี่เอ่ยเสียงหวานห

บทที่ 5 ทำความสะอาด🔥🔞ร่างที่อ่อนปรกเปียกของคุณหนูโบวี่ถูกประคองขึ้นมานั่งพิพิงกับอกแกร่งของเสก ขาเรียวสวยยังคงสั่นระริกและอ้าค้างอยู่อย่างนั้นเพราะความจุกเสียดที่ยังตราตรึง คมที่ผละออกมาจัดการตัวเองชั่วครู่ก็ขยับเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาที่เต็มไปด้วยคราบรักสีขาวขุ่นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก"รูมันแดงไปหมดเลยว่ะไอ้เสก... ตอดควยพวกเราจนบวมเป่งเลย" คมพึมพำพลางใช้นิ้วแกร่งแหวกแก้มก้นมนออกกว้าง เผยให้เห็นรอยจีบสีหวานที่อ้าเผยอและมีน้ำกามเอ่อล้นออกมาไม่หยุด"งั้นก็ช่วยกันทำความสะอาดให้คุณหนูหน่อยสิมึง... " เสกสั่งเสียงพร่าพลางก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวทันใดนั้น ทั้งสองหนุ่มร่างยักษ์ก็ก้มลงประชันหน้ากันที่กึ่งกลางกายของคุณหนูโบวี่ ลิ้นร้อนระอุสองเส้นตวัดเลียลงบนรอยแยกที่แสนบอบช้ำพร้อมกัน!"อ๊างงงงง! พี่คม... พี่เสก! อื้อออออ! อย่าเลียตรงนั้น... มันเสียว... โบวี่เสียวรูไปหมดแล้ว!" ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว มือเรียวจิกเข้ากับกลุ่มผมของทั้งคู่แน่น ใบหน้าสวยเชิดขึ้นครางระงมเมื่อสัมผัสเปียกชื้นลากผ่านจุดอ่อนไหว"แผล็บ... จ๊วบ... ซี๊ดดด"คมห่อลิ้นแล้วแยงเข้าไปในรูอุ่นๆ ที่ยังขมิบตอบรับอัตโนมัติ เขาคว

บทที่ 4 คนดีของพี่🔥🔞เย็นวันนั้น แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องเข้ามายังหน้าตึกคณะการแสดง รถตู้สีดำขลับคันเดิมจอดสนิทรออยู่ที่เดิมไม่เขยิบไปไหน คมและเสกนั่งรออยู่ด้านหน้าด้วยใจระทึก สายตาของทั้งคู่จดจ้องไปยังประตูตึกอย่างไม่วางตา จนกระทั่งร่างเล็กของ คุณหนูโบวี่ เดินนวยนาดออกมาโบวี่เดินบิดสะโพกไปมาอย่างผิดปกติ ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ทุกจังหวะที่ก้าวเดิน จุกเพชรที่อุดรูก้นไว้บดเบียดกับผนังลำไส้ที่อัดแน่นไปด้วยน้ำกามของสองหนุ่มจนเจ้าตัวแทบจะสำลักความเสียวออกมากลางทางทันทีที่ก้าวขึ้นรถและประตูปิดสนิทลง โบวี่ก็ทิ้งตัวลงบนเบาะหอบหายใจถี่ "อื้อออ... พี่เสก พี่คม... โบวี่... โบวี่ไม่ไหวแล้ว มันจุก... มันจะหลุดออกมาแล้ว""ไหนมาดูซิ... อั้นไว้เก่งแค่ไหนเมียจ๋า" คมไม่พูดเปล่า เขารีบข้ามมาเบาะหลังทันที ส่วนเสกก็ดับเครื่องยนต์แล้วหันมาจ้องมองผลงานของพวกเขาเสกจับขาเรียวของโบวี่แยกออกกว้างจนกระโปรงถลกขึ้นมาถึงเอว เผยให้เห็นจุกเพชรเม็ดงามที่ยังคงปักหลักอยู่ที่ร่องก้นสีหวาน แสงจากไฟในรถสะท้อนกับเพชรดูระยิบระยับ แต่สิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่าคือคราบน้ำกามสีขาวขุ่นที่ซึมออกมาตามขอบจุกจน

บทที่ 3 ไปเรียน🔥🔞หลังจากค่ำคืนที่แสนเร่าร้อนในศาลาไม้กลางสวน คุณหนูโบวี่คนสวยก็ดูเหมือนจะติดใจในรสสัมผัสของบอดี้การ์ดและคนขับรถคู่ใจจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น ร่างเล็กโหยหาแรงกระแทกกระทั้นจนนอนกระสับกระส่ายทุกคืน และในเช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อนี้เอง ความต้องการที่สะสมมาก็ปะทุขึ้นอีกครั้งภายในรถตู้ส่วนตัวที่กำลังมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัย ท่ามกลางการจราจรที่ติดขัดในช่วงเช้า โบวี่ที่นั่งอยู่เบาะหลังในชุดนักศึกษาชายตัวสั้นจู๋เริ่มขยับกายไปมาด้วยความอึดอัด“พี่เสกครับ…โบวี่อยากได้ควยไปอยู่ในรูหีโบวี่จังเลยครับ มันคันไปหมดแล้ว อื้อ...” โบวี่เอ่ยกระซิบเสียงหวานพร่าขณะที่รถจอดสนิทเพราะสัญญาณไฟแดง มือเรียวเลิกชายกระโปรงพลีทขึ้นสูงจนเห็นขาอ่อนขาวผ่อง ก่อนจะแยกขาออกกว้างอวดช่องทางรักที่ขมิบรออย่างรู้งาน“ได้ครับคุณหนู... ผมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน” เสกไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่ไฟแดงยังเหลือเวลาอีกนาน ข้ามจากเบาะหน้าไปหาคนตัวเล็กที่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว“กูขอเย็ดคุณหนูก่อนนะเพื่อน เดี๋ยวกูค่อยไปเปลี่ยนขับรถให้มึงมาเย็ดต่อ” เสกหันไปบอกคมที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย“เออ ๆ จัดไป แต่อย่ารุนแรงจนช้ำนะโว๊ย เดี๋

บทที่ 2 หามานะ🔥🔞ภายในรถตู้เหลือเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบา คมและเสกค่อย ๆ ถอนแก่นกายขนาดยักษ์ออกจากร่างเล็กพร้อมกัน เสียง "โบล๊ะ!" ดังสะท้อนในความเงียบ พร้อมกับหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นที่อัดแน่นอยู่ภายในพวยพุ่งไหลย้อนออกมาตามง่ามขาเนียนราวกับเขื่อนแตก"น้ำเยอะฉิบหาย... รูคุณหนูตอดจนน้ำกามกูทะลักหมดแม็กเลย" คมพึมพำพลางมองดูผลงานของพวกเขาสองคนที่เลอะเปรอะเปื้อนเบาะหนังและเรียวขาขาว ทั้งคู่ช่วยกันใช้ทิชชู่เปียกเช็ดทำความสะอาดให้อย่างเบามือ ก่อนจะสวมกางเกงในลูกไม้และจัดแจงชุดนักศึกษาให้คุณหนูโบวี่ที่นอนสลบไสลไม่ได้สติกลับมาอยู่ในสภาพเรียบร้อย"คม... มึงไปขับรถ เดี๋ยวกูนั่งคู่กับคุณหนูเอง" เสกสั่งพลางขยับตัวไปประคองร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด"เออๆ ปลุกคุณหนูด้วย นี่ก็เย็นมากแล้ว เดี๋ยวพวกคุณท่านจะสงสัย" คมพยักหน้า ก่อนจะปีนกลับไปทำหน้าที่สารถี สตาร์ทเครื่องยนต์มุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ระหว่างทางที่แสงไฟข้างทางส่องกระทบใบหน้าหวาน เสกใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่เจ่อบวมของคุณหนูเบาๆ "คุณหนูครับ... คุณหนู ตื่นได้แล้วครับ" เขาเขย่าตัวเรียกเบาๆ"อือ... พี่เสก... พี่คม..." โบวี่ค่อยๆ ปรือตาขึ

บทที่ 1 โบวี่น่ารักไหม🔥🔞"คุณหนูโบวี่" ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของนักการเมืองชื่อดังกับคุณหญิงอรวรรณ คือนิยามของคำว่าสวยพิฆาตอย่างแท้จริง ด้วยความที่มารดาอยากได้ลูกสาวมาตลอด โบวี่จึงถูกฟูมฟักและจับแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าแสนหวานมาตั้งแต่จำความได้ จนกระทั่งเข้าสู่วัยมหาวิทยาลัย ร่างเล็กในชุดนักศึกษาชายที่สั่งตัดพิเศษเป็นกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่า ก็กลายเป็นภาพชินตาที่ทำให้หนุ่ม ๆ ทั้งมหาวิทยาลัยต้องเหลียวหลังเย็นวันนั้น รถตู้คันหรูจอดสนิทอยู่ที่จุดนัดพบเดิม คม คนขับรถร่างกำยำวัย 28 ปี นั่งอยู่หลังพวงมาลัยพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม สายตาคมกริบเหลือบมองกระจกหลังด้วยความกระวนกระวาย ข้างกันนั้นคือเสกบอดี้การ์ดหนุ่มคู่ใจที่มีมัดกล้ามบึกบึนไม่แพ้กัน"มึงว่าพักนี้คุณหนูแต่งตัวยั่วขึ้นป่ะวะ" คมเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำพร่าลงเล็กน้อย"เออ... กูเห็นขาขาว ๆ ในกระโปรงนั่นแล้วแม่ง... ควยสั่นฉิบหาย" เสกตอบพลางสูดปาก ความร้อนรุ่มแล่นริ้วลงไปที่กลางกายจนกางเกงสแล็คตึงเปรี๊ยะ"น่าเย็ดชะมัด..." คมพึมพำเมื่อเห็นร่างระหงในชุดกระโปรงตัวสั้นกำลังเดินนวยนาดตรงมาที่รถ "กูละอยากจะจับกดหน้าลงแล้วกระแทกควยใส่หน้า

บทที่ 3 มึงเป็นของกูแสงแดดช่วงบ่ายสาดส่องลงบนลานกว้างข้างคอกม้า ภาคินกำลังยืนคุยและหัวเราะร่าเริงกับคนงานชายคนหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองลงมาจากระเบียงสูงทันใดนั้น ดวงตาคมกริบของพ่อเลี้ยงคมก็วาวโรจน์ด้วยเพลิงหึงหวง เสียงคำรามต่ำข่มขวัญดังก้องไปทั่วบริเวณ“ไอ้ภาคิน! มึงคิดว่ากูตาบอดหรือไง!? ยืนระริกระรี้คุยกับใครอยู่ตรงนั้น!”ภาคินสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากคู่สนทนาด้วยใบหน้าซีดเผือด “พ่อเลี้ยง... คือผม...”“หุบปาก! ไม่ต้องมาพ่นคำตอแหล!” พ่อเลี้ยงคมก้าวฉับ ๆ ลงจากบันไดเรือนด้วยท่าทางคุกคามราวกับนักล่าที่พร้อมจะฉีกเหยื่อเป็นชิ้น ๆ“มึงมันเด็กดื้อไม่รู้จักจำ! กูชุบเลี้ยงมึงมาเพื่อให้มึงมาดัดจริตทอดสะพานให้ไอ้หน้าไหนก็ไม่รู้มองงั้นเหรอ!?” แรงอารมณ์พุ่งใส่เต็มปากเต็มคำ ทั้งหยาบคายและเน้นย้ำความเป็นเจ้าของจนคนงานแถวนั้นรีบก้มหน้าหนีกระเจิดกระเจิง“ไอ้เด็กเวร! มึงจำใส่กะลาหัวไว้ ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องมึง! มึงเป็นของกู! ของกูคนเดียวเท่านั้น เข้าใจไหม!”ภาคินหน้าแดงก่ำ ทั้งอับอายและหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่พ่อเลี้ยงยังไม่ยอมหยุด เขากระชากคอเสื้อลูกเลี้ยงให้เงยหน้าขึ้น

บทที่ 2 อย่าคิดลองดีแสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านเข้ามา ไก่ขันแว่วดังจากหน้าไร่ แต่ภายในห้องนอนใหญ่กลับเงียบสงัดและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกามารมณ์ที่ยังจางหายไม่หมดภาคินสะดุ้งตื่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง ขาเรียวสั่นจนแทบขยับไม่ได้ ความแสบช้ำยังคงหลงเหลืออยู่ในทุกจุดที่ถูกพ่อเลี้ยง ลงโทษเมื่อคืน เขาพยายามจะขยับตัวหนี แต่กลับถูกท่อนแขนแกร่งรวบเอวเอาไว้แน่น ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมกริบของพ่อเลี้ยงคมที่นอนมองอยู่ก่อนแล้ว“ตื่นแล้วเหรอ... เดินไหวมั้ยล่ะมึง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าเย้ยพลาวเลิกคิ้วมองภาคินรีบหันหน้าหนี ใบหูแดงซ่านด้วยความอับอาย “...คนบ้า ทำกับผมเหมือนสัตว์เมื่อคืน ยังจะมีหน้ามาถามอีก”พ่อเลี้ยงหัวเราะหึในลำคอ เอื้อมมือหนามาลูบไล้ต้นขาที่มีรอยช้ำแดงเป็นจ้ำชัดเจน “ก็เพราะมึงมันดื้อ สอนดี ๆ ไม่จำ กูเลยต้องลงมือหนักๆ ให้มันเข็ดหลาบ!”“สอนบ้าอะไร! แบบนั้นมัน...” ภาคินเงียบไป เสียงสั่นพร่าไม่กล้าพูดต่อ ใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาพ่อเลี้ยงคมสันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวซับเหงื่อของลูกเลี้ยง “อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ภาคิน... กูจำได้ดีว่ามึงครางชื่อกูเรียกหาควยก

บทที่ 1 หายหัวไปไหนมาเสียงฝนกระหน่ำลงมาทั่วไร่ กลิ่นดินชื้นคละคลุ้งปนไปกับบรรยากาศขมุกขมัว บ้านไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขา ภายในห้องโถงที่สว่างเพียงสลัว ร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงคมสันยืนกอดอกมองลูกเลี้ยงที่เพิ่งซมซานกลับมาจากในเมืองด้วยสายตาคมกริบดุจมีดวาววับ“หายหัวไปตั้งหลายวัน คิดว่ากูตายไปแล้วหรือไงถึงไม่โผล่หัวมาให้เห็น... ไอ้เด็กเวร” น้ำเสียงห้าวทุ้มกดต่ำ บ่งบอกถึงพายุอารมณ์ที่กรุ่นอยู่ภายในภาคินลูกเลี้ยงวัยยี่สิบต้น ๆ เงยหน้าสบตา ดวงตากลมโตสั่นระริกทว่ายังซ่อนความดื้อรั้นไว้ไม่มิด“ผมโตแล้ว จะไปไหนมาไหนต้องขออนุญาตพ่อเลี้ยงทุกเรื่องเลยหรือไง?”คำพูดอวดดีนั้นทำให้เส้นเลือดที่ขมับพ่อเลี้ยงเต้นตุบ เขาสืบเท้าเข้าหาด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะคว้าไหล่บางกดกระแทกเข้ากับกำแพงไม้ดัง ปึก!“มึงลืมไปแล้วรึไงว่าใครที่ชุบเลี้ยงมึงมา! ยังคิดว่าปีกกล้าขาแข็งจนจะขึ้นขี่คอกูได้แล้วหรอ ห้ะ!”“อึก...ผมแค่...” คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยาบกระด้างฉกวูบลงมาบดขยี้อย่างเอาเป็นเอาตาย ภาคินดิ้นพล่าน สองมือพยายามดันแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งราวกับหินผา แต่ยิ่งขัดขืน อ้อมแขนเหล็กนั้นกลับยิ่งรั

แนะนำตัวละคร พ่อเลี้ยงคมสัน (คม) เจ้าของไร่ส้มผู้ทรงอิทธิพล ดิบเถื่อน และเด็ดขาด เขามีบุคลิกที่เป็นนักล่าและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างรุนแรง โดยเฉพาะกับ "ภาคิน" ลูกเลี้ยงที่เขาชุบเลี้ยงมา พ่อเลี้ยงคมสันใช้ทั้งอำนาจ ความรุนแรง และความโหยหาที่บิดเบี้ยวในการกักขังภาคินไว้ใต้ร่าง แม้ปากจะหยาบคายและดุดัน แต่ภายในกลับซ่อนความหวงแหนจนบ้าคลั่งและความรู้สึกรักที่ไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้อง ภาคิน (คิน) เด็กหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ที่มีใบหน้าสวยและผิวพรรณนวลเนียน เขาเป็นลูกเลี้ยงที่พยายามดื้อรั้นและโหยหาอิสระ แต่กลับต้องพ่ายแพ้ต่อสัมผัสอันจาบจ้วงของพ่อเลี้ยงทุกครั้ง ภาคินตกอยู่ในสภาวะความขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง ทั้งเกลียดชังความป่าเถื่อน แต่ร่างกายกลับตอบสนองและโหยหาไออุ่นจากอ้อมกอดนั้นอย่างน่าละอายคำโปรย“มึงมันร่านอยู่ในสายเลือด ภาคิน... ต่อให้หนีไปถึงไหน ร่างกายมึงมันก็เรียกร้องหาแต่ของกู” เมื่อภาคินลูกเลี้ยงจอมดื้อรั้นริอาจลองดีด้วยการหนีหายไปจากไร่ มีหรือที่คนอย่างพ่อเลี้ยงคมสัน จะปล่อยให้เด็กในปกครองลอยนวลไปได้ การกลับมาครั้งนี้จึงไม่ใช่แค่การอบรมสั่งสอน แต่มันคือบทลงโทษที่ต้องทบต้นท

บทที่ 5 ปลอม🔥🔞หลังจากวันนั้นที่เขาแอบไปให้คุณอาชลเย็ดถึงที่บ้าน ความมันส์สะใจและรสสัมผัสที่ดิบเถื่อนยังคงตราตรึงอยู่ในหัวสมองของการ์ตูนไม่จางหาย วันนี้เป็นวันหยุดที่แสนน่าเบื่อ เขาเลือกที่จะนอนพักผ่อนอยู่ที่หอพักเพียงลำพัง ทว่าร่างกายเจ้ากรรมกลับเรียกร้องสัมผัสหยาบโลนจากชายรุ่นพ่อจนอยู่นิ่งไม่ได้“เบื่อจัง... ถ้าได้โดนควยใหญ่ๆ ของอาชลเย็ดอีกรอบคงจะดีไม่น้อย”เขานอนบ่นพึมพำพลางบิดเร้ากายไปมาบนเตียงนุ่ม มือบางลูบไล้ไปตามหน้าท้องเนียนลามลงไปถึงจุดกระสันที่กำลังขยับขมิบหิวกระหาย ก่อนที่สายตาซุกซนจะเหลือบไปเห็นของเล่นชิ้นโปรดที่วางแอบอยู่ข้างเตียง“หึ... เจอพอดี น่าจะพอแทนควยของอาชลได้บ้างนะ”การ์ตูนคว้าควยปลอมขนาดใหญ่พิเศษขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนล่อนจ้อน เขาเอนกายลงนอนถ่างขาเรียวสวยออกกว้างในท่าที่เชิญชวนที่สุด พลางชโลมเจลหล่อลื่นลงบนแท่งยางซิลิโคนจนฉ่ำวาว“อ๊ะ!... อื้มมมม”เขาค่อยๆ ดันควยปลอมแท่งยักษ์เข้าไปในรูหีของตัวเองอย่างเชื่องช้า ความคับแน่นทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นกามารมณ์ให้พุ่งสูง การ์ตูนหลับตาลงจินตนาการถึงใบหน้าค

บทที่ 4 นั่งลงมา🔥🔞หลังจากค่ำคืนที่เร่าร้อนในวันนั้น การ์ตูนก็มักจะหาเรื่องแวะเวียนมาที่บ้านของสายลมบ่อยขึ้นจนผิดสังเกต ซึ่งสายลมเองก็ไม่ได้เอะใจอะไร มิหนำซ้ำยังดีใจที่เพื่อนรักดูจะเข้ากับพ่อของเขาได้ดี ทว่าวันนี้การ์ตูนเลือกที่จะแวะมาโดยไม่โทรบอกเพื่อนล่วงหน้า... เพราะเป้าหมายของเขาไม่ใช่สายลมร่างเล็กถือวิสาสะเดินเข้ามาในบ้านที่คุ้นเคย ก่อนจะพบกับร่างสูงกำยำของชลที่นั่งพักผ่อนดูทีวีอยู่ที่โซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น“อาชล... สวัสดีครับ” เสียงหวานเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มอ้อยอิ่ง“อ้าวการ์ตูน... ลมไม่อยู่บ้านนะ หนูไม่รู้เหรอ?” ชลปรายตาคมกริบมองร่างเล็กที่วันนี้สวมเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นจุุด“รู้ครับ... แต่การ์ตูนไม่ได้ตั้งใจมาหาลม ตูนตั้งใจมาหาอาชลต่างหาก”“หืม... มาหาอาถึงบ้านแบบนี้ หนูเงี่ยนเหรอ?” คำถามตรงไปตรงมาแฝงความหยาบโลนทำเอาคนฟังถึงกับสะดุ้ง“บ้า... อาชลพูดอะไรก็ไม่รู้ ตูนเปล่าสักหน่อย” การ์ตูนแสร้งยืนบิดตัวไปมาทำท่าเอียงอาย ทว่าสายตากลับจ้องมองไปที่เป้ากางเกงของคุณพ่อเพื่อนอย่างไม่ลดละชลไม่ตอบอะไร แต่เขากลับจัดการปลดกางเกงตัวเองออกต่อหน้าต่อตาเด็กหนุ่ม เผยให้เห็นล

บทที่ 3 ทดสอบรู🔥🔞ชลลุกพรวดจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ร่างกำยำสมชายชาตรีเดินตรงเข้าหาเด็กแสบที่นั่งทำหน้าซื่อตาใสอยู่เพียงไม่กี่ก้าว มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วก่อนจะออกแรงยกตัวการ์ตูนขึ้นไปนั่งแหมะบนโต๊ะอาหารท่ามกลางจานกับข้าวที่ยังไม่ได้เก็บ“เงี่ยนควยอามากเหรอ หนูการ์ตูน... ถึงได้กล้าเอาตีนมาเขี่ยควยอาเล่นใต้โต๊ะแบบนี้” ชลถามเสียงพร่าพลางบีบเน้นขาอ่อนขาวนวลจนเนื้อบุ๋ม“ก็การ์ตูนอยากโดนคุณอาเย็ดนี่ครับ... อยากจนสั่นไปหมดแล้ว” การ์ตูนไม่พูดเปล่า ลากนิ้วเรียวผ่านแผงอกแกร่งใต้สาบเสื้อเชิ้ตของชลเบาๆ สายตาฉ่ำปรือจ้องมองเป้ากางเกงที่นูนเป่งอย่างไม่อายฟ้าดิน“ร่านควยดีว่ะ อาชอบ... แต่อาคงต้องเช็กรูหีหนูก่อนละนะ ว่ามันยังแน่นจริงอย่างที่ปากว่าไหม หรือโดนใครกระแทกจนหลวมโครกไปหมดแล้ว”“รูหีตูนแน่นมากครับ... ควยใหญ่ๆ ของคุณอาเข้ายากแน่นอน”“พูดขนาดนี้ อาแม่งอยากทดสอบจะแย่แล้วละ” ชลเค่นยิ้มร้ายสบตาเด็กขี้ยั่วที่อ้าขาค้างไว้บนโต๊ะ“รออะไรละครับ รูหีของการ์ตูนต้องการควยจนรูสั่นพั่บๆ หมดแล้ว!”ชลไม่รอช้า เขาช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกในท่ากระเตง ก่อนจะก้าวยาวๆ ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ทันทีที่ถึงห้อ

บทที่ 2 ทำครัว🔥🔞ชลพลิกตัวร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาคว้าเอวคอดก่อนจะยกตัวการ์ตูนขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนหรูหราที่เย็นเฉียบทว่ากลับทำให้ไฟในกายปะทุ แรงยกส่งผลให้กระโปรงเลิกขึ้นไปกองอยู่ที่เอวสอบ เผยให้เห็นเรียวขาขาวโพลนและสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงชั้นในตัวบางต่อสายตาคมเข้ม“หืม... อยากให้อาช่วยจริง ๆ หรือเปล่า?” ชลถามพลางขยับเข้าไปยืนแทรกกลางหว่างขา กระซิบเสียงทุ้มข้างใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ“อยากครับ... ตูนอยากโดนคุณอาเย็ดจะแย่แล้ว” การ์ตูนโพล่งออกมาอย่างลืมอาย ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าคมเข้มอย่างร้องขอ จริตความใสซื่อถูกสลัดทิ้ง เหลือเพียงความต้องการที่เอ่อล้น“เด็กสมัยนี้... ทำไมแรดจังนะ” ชลแค่นยิ้มในลำคอ แต่ฝ่ามือกลับจับเรียวขาทั้งสองข้างให้แยกออกกว้างแล้วตั้งฉากขึ้นกับเคาน์เตอร์ จัดวางในท่ายากที่เปิดเปลือยทุกส่วนให้เขาเชยชม“แรดเหรอครับ... การ์ตูนอ่อยคุณอาขนาดนี้แล้ว คุณอาไม่รู้สึกเงี่ยนบ้างเหรอครับ?” ร่างเล็กย้อนถามเสียงพร่า ท่าทางเย้ายวนเกินวัย“เงี่ยนสิ... แต่ตอนนี้อายังเย็ดเราไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าลมมันจะสงสัย”“งั้น... การ์ตูนเย็ดนิ้วคุณอาแทนก็ได้นะครับ การ์ตูนเงี่ยนจนท

บทที่ 1 พ่อเพื่อนท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นหลังเลิกเรียนภายในคณะศิลปกรรมศาสตร์ การ์ตูน เด็กหนุ่มร่างเล็กเจ้าของผิวขาวเนียนละเอียดกำลังเก็บพู่กันลงกระเป๋าด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง ใบหน้าหวานล้อมกรอบด้วยผมสีอ่อนดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา ทว่าการแต่งกายกลับสวนทางกับใบหน้า วันนี้เขาสวมเสื้อนักศึกษาตัวสั้นพอดีตัวคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเหนือเข่าที่อวดเรียวขาขาวผ่อง... ชุดที่เจ้าตัวรู้ดีว่ามันเรียกสายตาจากคนทั้งคณะได้มากแค่ไหนในกลุ่มเพื่อนสนิทสี่คนสายลมคือคนที่สนิทกับเขาที่สุด ลมเป็นคุณหนูตระกูลดังที่ขัดใจที่บ้านมาเรียนศิลปะ แทนที่จะไปสวมสูทเรียนบริหารตามที่ครอบครัวต้องการ“เฮ้ยพวกมึง วันนี้ไปกินข้าวบ้านกูไหม” สายลมเอ่ยทำลายความเงียบขณะที่กลุ่มเพื่อนกำลังแยกย้าย“ทำไมวะ นึกคึกอะไรชวนไปบ้าน” การ์ตูนเอียงคอถาม เสียงหวานใสติดจะฉอเลาะตามนิสัย“วันนี้วันเกิดพ่อกูว่ะ ท่านบอกว่าอยากเจอเพื่อน ๆ ที่กูสนิทด้วย”“โห... โทษทีว่ะลม วันนี้กูมีนัดกับที่บ้านแล้ว” เพื่อนอีกสองคนในกลุ่มส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ไว้คราวหน้านะมึง ฝากแฮปปี้เบิร์ดเดย์คุณอาด้วย”สายลมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะหันมามองเพื่อนตัวเล็กที่ยืนตาใสอยู่ข้างๆ

บทที่ 6 บ้านหลังใหม่ 🔥🔞รถหรูสีดำขลับจอดรออยู่ที่หน้าอาคารผู้ป่วยวีไอพี วันนี้เป็นวันที่เสี่ยกันต์ได้รับอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ร่างหนานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีว่าน พยาบาลหนุ่มคู่กายคอยอำนวยความสะดวกให้ไม่ห่าง สายตาคมดุของเสี่ยจ้องมองแผ่นหลังบางของคนที่กำลังจัดการเอกสารการออกจากโรงพยาบาลด้วยความหิวกระหายทันทีที่อยู่กันลำพังในห้องพักครู่สุดท้าย เสี่ยกันต์ก็คว้าข้อมือว่านให้เข้ามายืนระหว่างขาของเขา"ว่าน... มึงไปอยู่กับกูที่บ้านไหม" เสี่ยกันต์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของพยาบาลหนุ่มว่านชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัว "ผมไปได้เหรอครับเสี่ย... ผมยังมีกะที่ต้องเข้า ต้องทำงานตามหน้าที่นะ""เดี๋ยวกูเลี้ยงมึงเอง" เสี่ยพูดสวนขึ้นมาทันทีพลางบีบเฟ้นสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าพยาบาลอย่างแรง "มึงไม่ต้องเหนื่อยมาคอยรองมือรองเท้าหมอหรือใครที่นี่อีก หน้าที่ของมึงมีแค่อย่างเดียว... คือดูแลกู และคอยอ้าขาให้กูกระแทกเวลาที่กูเงี่ยน"ว่านหน้าร้อนผ่าว ลมหายใจเริ่มติดขัดกับคำพูดที่แสนจะดิบเถื่อนนั้น "จริงเหรอครับเสี่ย... เสี่ยจะเลี้ยงว่านจริง ๆ นะ""จริง... กูอยากให้มึงไปอยู่กับ

บทที่ 5 กายภาพ🔥🔞เมื่อถึงเวลาทำกายภาพบำบัดช่วงบ่าย บรรยากาศในห้องพักฟื้นกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ว่านต้องฝืนสวมวิญญาณพยาบาลผู้ซื่อสัตย์ ทั้งที่ใต้ชุดยูนิฟอร์มสีขาวนั้นเขายัง รู้สึกถึงความแฉะชื้นจากการช่วยตัวเองเมื่อครู่ยังทำให้เขารู้สึกสยิวทุกครั้งที่ก้าวเดิน"เสี่ยครับ... ได้เวลาฝึกขยับขาแล้วครับ เดี๋ยวว่านจะช่วยพยุงเสี่ยลุกนั่งก่อนนะ" ว่านพูดเสียงเบาพลางเลื่อนกายเข้าไปใกล้เตียง"ขาข้างซ้ายกูมันไม่มีแรงเลยว่ะว่าน... เหมือนมันตายไปแล้ว มึงมาพยุงกูใกล้ ๆ หน่อยสิ" เสี่ยกันต์แสร้งตีหน้าเศร้า พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดูน่าสงสาร แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองไปที่สะโพกมนของพยาบาลหนุ่มอย่างมีเลศนัยว่านโน้มตัวลงไป แขนเรียวโอบรอบแผ่นหลังกว้างเพื่อพยุงให้ร่างยักษ์ลุกขึ้นนั่ง แต่เสี่ยกันต์กลับทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด จนหน้าอกของว่านบดเบียดเข้ากับหัวไหล่แกร่งอย่างจัง"อ๊ะ! เสี่ย... ระวังครับ""ขากูมันก้าวไม่ออกจริง ๆ ว่ะ... มึงต้องเข้ามาพยุงกูแบบประคองกอด แล้วเอาขาของมึงสอดเข้ามาแทรกตรงกลางขาของกูไว้ จะได้เป็นฐานพยุงกู..." เสี่ยกันต์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่งว่านไม่มีทางเลือก เขาต้อ

บทที่ 4 ฟื้น🔥🔞เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่ดูจะปกติเหมือนทุกวัน ว่านจัดเตรียมกะละมังน้ำอุ่นและผ้าสะอาดเพื่อทำกิจวัตรเดิม ๆ สายตาพยาบาลหนุ่มจ้องมองเป้ากางเกงที่นูนเด่นของเสี่ยกันต์ด้วยความย่ามใจ เขาวางผ้าลงแล้วกำลังจะเอื้อมมือไปปลดกางเกงนอนเพื่อหวังจะขึ้นไป ควบขย่มให้หนำใจเหมือนอย่างที่แอบทำมาตลอดหนึ่งเดือนทว่า... มือเรียวกลับต้องชะงักค้าง เมื่อเห็นเปลือกตาหนาของชายร่างยักษ์บนเตียงค่อยๆ ขยับยิบๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นช้าๆ"ขอ...น้ำ...หน่อย" เสียงทุ้มแหบพร่าแต่ทรงพลังดังขึ้นจากลำคอแกร่ง"คะ...ครับ! รอสักครู่นะครับเสี่ย!" ว่านสะดุ้งสุดตัว ใจหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เขารีบกุลีกุจอเทน้ำใส่แก้วให้คนไข้ดื่มด้วยอาการลนลาน ก่อนจะรีบกดกริ่งเรียกทีมแพทย์มาตรวจอาการยกใหญ่ผ่านไปเกือบชั่วโมง หลังจากหมอและพยาบาลตรวจเช็กจนแน่ใจว่าเสี่ยกันต์ฟื้นคืนสติอย่างปาฏิหาริย์และสรุปว่าต้องทำกายภาพบำบัดอีกระยะถึงจะกลับบ้านได้ ทุกคนก็ทยอยออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างพยาบาลหนุ่มกับเจ้าของสวนมะพร้าวผู้ทรงอิทธิพล"เป็น...เป็นยังไงบ้างครับเสี่ย รู้สึกปวดตรงไหนไหม" ว่านถามออกไปเสียงสั่น พยายามรัก

บทที่ 3 ชุดเสว🔥🔞บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพียังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วเบา หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อวานที่หมอเข้ามารุมล้อมตรวจร่างกายเสี่ยกันต์ ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างน่าประหลาด ผลตรวจบอกว่าร่างกายของเสี่ยเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองมากขึ้น ซึ่งนั่นแทนที่จะทำให้ว่านกลัว เขากลับยิ่งได้ใจมากกว่าเดิมพยาบาลหนุ่มเดินนวยนาดเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง สายตาคมจ้องมองร่างหนาที่นอนสงบนิ่งพลางเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย“เสี่ย... ว่านว่าเสี่ยตื่นมาได้แล้วนะ นอนกินแรงว่านมานานพอแล้ว” ว่านโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคนป่วย เสียงนุ่มนวลแต่เนื้อความกลับเปี่ยมไปด้วยตัณหา “ถ้าเสี่ยตื่นมาตอนนี้ได้นะ ว่านจะยอมให้เสี่ยเอาควยใหญ่ ๆ ของเสี่ยกระแทกรูว่านให้แตกจนเดินไม่ไหวเลยเอาไหม...”ว่านใช้นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามแผงอกกว้าง ลากต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกงนอนที่ปิดกั้นสิ่งมหึมาเอาไว้“ตื่นมาใช้ควยหน่อยเร็วเสี่ย... แค่ว่านพูดถึงมัน รูว่านก็แฉะไปหมดแล้วเนี่ย... อยากโดนเสี่ยเ×็ดจะแย่แล้ว”พยาบาลหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปจัดการภารกิจเดิมที่ทำจนชินมือ เขาเด

บทที่ 2 ของเล่นชิ้นใหม่ 🔥🔞นับตั้งแต่วันนั้น ร่างกายของว่านก็เหมือนเครื่องจักรที่เสพติดรสสัมผัสจากคนไข้พิเศษไปเสียแล้ว ทุกวันที่ญาติพี่น้องของเสี่ยกันต์กลับไปจนหมด ความเงียบเชียบในวอร์ดวีไอพีจะกลายเป็นช่วงเวลาสวรรค์ของเขา พยาบาลหนุ่มเดินไปล็อกประตูห้องอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะรูดม่านทึบ แต่วันนี้... ว่านไม่ได้มาตัวเปล่า"เสี่ยครับ... วันนี้ว่านมีของเล่นมาอวดด้วยแหละ ไซส์มันสูสีกับของเสี่ยเลยนะ"เขาหยิบ 'ดิลโด้' ขนาดมหึมาที่เพิ่งแอบสั่งซื้อมาออกมาจากกระเป๋าพยาบาล ผิวสัมผัสซิลิโคนมันวาวนั่นดูดุดันไม่ต่างจากแก่นกายของเจ้าของสวนมะพร้าวที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ว่านจัดการปลดชุดพยาบาลออกจนเปลือยเปล่า ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับเตียงสีขาวสะอาดตา เขาคลานขึ้นไปคร่อมทับบนร่างหนาของเสี่ยกันต์ พลางใช้สายตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าคมเข้ม"วันนี้เสี่ยคอยดูว่านนะ... ดูว่านโดนของใหญ่ๆ ของเสี่ยกระแทกจนรูฉีก"ว่านพึมพำกระซิบข้างหูคนป่วยด้วยถ้อยคำหยาบโลนตามจินตนาการที่ฟุ้งซ่าน เขาละเลงเจลหล่อลื่นลงบนช่องทางรักสีหวานและของเล่นชิ้นเขื่องก่อนจะค่อย ๆ กดสะโพกลงไปช้า ๆ"ซี๊ดดด... อ่า... เสียวรูฉิบหายเลยเสี่ย... ดันเข้

บทที่ 1หน้าที่ดูแล🔥🔞ท่ามกลางกลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อภายในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ‘ว่าน’ พยาบาลหนุ่มวัย 25 ปี ยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแบบสีขาวสะอาดตา วันนี้เป็นวันแรกที่เขาต้องรับหน้าที่ดูแลคนไข้พิเศษ ในห้องวีไอพีชั้นบนสุด ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดอ่อนและต้องใช้แรงกายมากกว่าปกติสาเหตุที่เขาถูกย้ายด่วนมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดในการทำงาน แต่เป็นเพราะ ขนาดตัวของคนไข้ที่พยาบาลสาว ๆ ในแผนกต่างพากันถอดใจ การขยับร่างกายชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพื่อเช็ดตัวหรือเปลี่ยนเสื้อผ้านั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับผู้หญิงร่างเล็ก“มาพอดีเลยน้องว่าน” เสียงใสของฝน พยาบาลหัวหน้าแผนกเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา“สวัสดีครับพี่ฝน” ว่านยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมรอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้าใสซื่อตามฉบับเจ้าตัว“จ้ะ มาก็ดีแล้ว พี่ฝากดูแลคุณกันต์ต่อหน่อยนะ เขาประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาเป็นเดือนแล้วล่ะ หน้าที่หลัก ๆ ของเราก็คือเช็ดตัว เปลี่ยนสายน้ำเกลือ ดูแลความเรียบร้อยทั่วไป แล้วช่วงสาย ๆ จะมีญาติเขาเข้ามาเยี่ยม ยังไงก็เตรียมความพร้อมไว้หน่อยนะ”“รับทราบครับพี่ฝน