ตอนที่ 5 คืนแก้พิษ

          ผู้ปกครองแคว้นนึกครึ้มใจเมื่อได้หาทางกลั่นแกล้งหวังให้นางเครียดบ้าง เพราะตั้งแต่ตกลงมาน้ำขิงไม่มีท่าทีเป็นกังวล อาจมีตกใจบ้างแต่สุดท้ายแล้วสายตานางก็เจิดจรัสกว่าพระอาทิตย์ ยามสำรวจใบหน้ากับเรือนร่างของพระองค์

          ทว่าผิดคาด นอกจากนางไม่เครียดยังปีนไปบนเตียงจนพระองค์ต้องรีบลุกถอยหลังคอยมองว่านางจะทำอย่างไรต่อไป และภาพต่อมาก็ทำเอาพระองค์ตะลึงกับความกล้าจนเกินหญิงของนาง

          “ยั่วยวนไปก็เท่านั้น” ฮ่องเต้สบประมาทด้วยสีพระพักตร์เป็นต่อ เพราะคิดว่าต่อให้นางกล้าอย่างไรก็ไม่อาจทำให้พระองค์ตื่นตัวได้ หากอยู่ในชุดคลุมเช่นนี้

          น้ำขิงดึงหมอนข้างมากลางเตียง หันหน้าตัวเองให้ตรงกับฝ่าบาท นั่งคร่อมบนหมอนนั้นส่งผลให้ชายชุดคลุมเลิกขึ้นเห็นขาอ่อนพร้อมกับเสียงร้องครางแผ่วเบาดังจากริมฝีปากงามนั้นก็พลันจะทำให้พระองค์ทานทนไม่ไหว

          “อื้อ อ๊ะ อ๊าาาา ฝ่าบาท…” เอวเล็กเริ่มโยกใส่หมอนเสมือนว่ายามนี้กำลังควบขี่บนเรือนกายของบุรุษ ส่งเสียงร้องครวญครางหลับตาพริ้มสองมือบีบหน้าอกตัวเองจินตนาการไปว่ากำลังขย่มบนตัวผู้ชายหุ่นแซ่บ

          “หยุดร้องเสียงน่ารังเกียจนั้นซะ!” เสียงดุดันตวาดลั่น

          เมื่อเริ่มต้านความต้องการไม่ไหวพระองค์รีบรับสั่งให้นางหยุดการกระทำน่าละอายในตอนนี้เสีย ก่อนที่คืนนี้นางจะไม่ต้องหลับต้องนอน

          “ซี๊ดดด ฝ่าบาท อร๊างงงง น้ำขิงเสียว” ชุดคลุมตัวใหญ่ถูกน้ำขิงแหวกออกเผยหน้าอกภูเขาลูกใหญ่เบียดชิดเป็นร่องกระเพื่อมตามแรงโยกของหญิงสาว

          “กระแทกน้ำขิงแรง ๆ เลย อ๊าาา ฝ่าบาทขาาาา อ๊าาาา ซี๊ดดดด”

          น้ำขิงงัดทุกเสียงทุกท่าทางที่คิดว่าเซ็กซี่ออกมายั่วยวน ไม่สนว่ายามนี้สีพระพักตร์จะแดงก่ำเพราะทนมองนางร่อนเอวใส่หมอนด้วยความรู้สึกริษยา เพราะความจริงพระองค์ต่างหากที่ควรอยู่ตรงนั้น

          “เจ้าไปสรรหาวิธีปลุกเร้าบุรุษเช่นนี้มาจากที่ใดกัน”

          ฮ่องเต้มองสตรีตรงหน้าพระเนตรเบิกกว้าง รู้สึกแล้วว่าแท่งหยกของพระองค์กำลังเริ่มเจ็บปวดทรมานเพราะความต้องการนางที่นอนร้องควรครางถึงพระองค์อยู่นี้

          “อ๊าาา อยากให้น้ำขิงทำแบบนี้ให้บ้างมั้ยเพคะฝ่าบาท”

          ฮ่องเต้กำหมัดแน่น

          สายชุดคลุมไม่รักดีเริ่มคลายตัวออกเผยเรือนร่างบนอาภรณ์ลายลูกไม้ที่ปกปิดสิ่งใดเอาไว้ไม่มิดก็พานให้ความหื่นกระหายของฮ่องเต้พลุ่งพล่าน

          “หึ หน้าด้านนัก แล้วเจ้าจะต้องเสียใจที่ทำเรื่องนี้”

          เรือนกายสูงสง่าย่างตรงเข้าหาร่างงามที่กำลังโยกกายใส่หมอนข้าง โดยมือบางบีบขย้ำเต้าอวบล้นมือของตนเองไปด้วย

          แคว่ก

          มือน้อยดึงเสื้อฝ่าบาทให้เปิดออกอวดหน้าท้องเป็นลอนกล้าม อดให้น้ำขิงส่งปลายลิ้นเลียตั้งแต่ใต้สะดือขึ้นไปบนหน้าอกแน่นไม่ได้

          “อื้ม แค่เจ็ดราตรีกับเงิน น้ำขิงไม่ขอสิ่งใดเพิ่มเพคะ”

          ขอเพียงเท่านี้นางไม่ต้องการสิ่งใดเพิ่ม แค่เงินกับเซ็กส่วนหลังจากนั้นนางจะหาวิธีกลับโลกปัจจุบันเอง นางตกจากเครื่องบินมาอยู่ที่นี่ด้วยร่างกายเดิมเสื้อผ้าชุดเดิมนั่นแปลว่ายังไม่ตาย แค่หลุดมาในยุคโบราณเท่านั้น

          “เช่นนั้นก็จงทำหน้าที่แก้พิษไป อย่าได้หวังสูง”

          พระองค์ตรัสน้ำเสียงกระด้างทว่าริมฝีปากหยักกลับพรมจูบตามซอกคอน้ำขิงไม่ห่าง หมอนข้างใบยาวถูกฝ่าบาทโยนทิ้งไปข้างเตียงและพระองค์เข้ามาดึงนางไปนั่งคร่อมบนตักแทน

          “น้ำขิงหวังต่ำกว่าสะดืออยู่แล้วเพคะ”

          วาจายั่วยวนพร้อมกับชุดคลุมที่นางปลดทิ้งเหลือเพียงอาภรณ์ประหลาดยั่วตัณหาของน้ำขิงทำให้พระองค์ร้อนผ่าว

          “เจ้าจะต้องจำเจ็ดวันนี้ไปจนตาย”

          ฮ่องเต้แค่นเสียงตอบกลับ รั้งต้นคอนางให้เข้าใกล้เพื่อชิมความหวานจากปากกระจับช่างเถียงช่างยั่วนี้

          “อ๊าาา เพคะใส่เข้ามาในตัวน้ำขิงเลย”

          เสียงหวานไม่นึกสลดเพราะอย่างไรนางก็ไม่ได้คิดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตอยู่แล้ว ที่ทำอยู่ก็เพื่อเอาตัวรอดและหาความสุขให้ตัวเองเท่านั้น

          มันต้องมีวิธีที่ดีให้ดีกว่าการเป็นเมียคนที่ใหญ่สุดในแคว้นนี้บ้าง

          หากคิดว่านางแรดก็ไม่สน เพราะคนนั่งคุยกับนอนคุยมาตรฐานการต่อรองมันต่างกัน ถึงจะอยู่แบบถูกเกลียดแต่ฮ่องเต้ก็ไม่มีทางประหารนางแน่นอน อย่างน้อยก็ไม่ใช่เร็ว ๆ นี้

          น้ำขิงผ่านพบผู้ชายมาหลากหลายรูปแบบพอรับมือได้อยู่แล้ว หากว่าต้องหลอกผู้ชายสักคนเธอเชื่อว่าตัวเองจะไม่พลาดอย่างแน่นอน

          “ให้น้ำขิงช่วยถอดมั้ยเพคะ” นางดันร่างสูงให้ถอยห่างมองกางเกงยาวรุ่มร่ามอย่างต้องการปลดมันให้พ้นจากเรือนกายกำยำตรงหน้านี้ และผลก็เป็นไปตามคาดฮ่องเต้ทรงยอมปล่อยนางให้เป็นอิสระก้าวลงจากเตียงไปยืนให้นางปลดกางเกงจากกาย

          “หน้าไม่อายราวกับทำเป็นเรื่องเคยชิน”

          เสียงดูถูกหยามเกียรติดังมาเป็นระยะพอให้ระคายหู แต่น้ำขิงไม่สนใจบุรุษปากร้ายกายอยากตรงหน้านัก เพราะยิ่งยากน้ำขิงยิ่งชอบ เธอเติบโตมามีคนเอาใจตลอด เจอแบบนี้ก็ท้าทายไปอีกแบบ

          “ฝ่าบาทสนพระทัยแค่ช่วงเวลานี้ก็พอเพคะ อย่าได้ทรงตรัสสิ่งใดให้มากความนัก”