91

พระตำหนักคุนหนิง ยามโฉ่ว

ท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาลที่มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีตามลมหนาว อวิ๋นซินเยว่ พลันตื่นจากภวังค์การหลับใหลด้วยความรู้สึกมวลในช่องท้องที่รุนแรงกว่าทุกวัน นางรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่แผ่กระจายจากส่วนล่างของแผ่นหลังวนมายังยอดมดลูก มันไม่ใช่ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพียงชั่วคราว แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและถี่ขึ้นเรื่อยๆ นางพยายามจะพลิกตัว แต่แล้วความรู้สึกเหมือนมีบางอย่างตึงจนสุดทางก็พุ่งพล่านขึ้นมา

"โผละ!"

เสียงนั้นก้องอยู่ในหู พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบที่พรวดออกมาจากร่างกาย นางรู้ทันทีในฐานะผู้ที่มีความรู้จากอนาคตว่านี่คือ 'ภาวะถุงน้ำคร่ำแตก' น้ำคร่ำใสๆ ปริมาณมหาศาลไหลออกมาจนชุ่มที่นอน แสงจันทร์สลัวสะท้อนให้เห็นหยดน้ำที่ไหลนองตามง่ามขา

อวิ๋นซินเยว่หอบหายใจหนัก “หมอหญิง...ใครก็ได้ เร็วเข้า น้ำคร่ำแตกแล้ว!”

เสียงของนางทำลายความเงียบในทันที บรรดาหมอหญิงอาวุโสที่ซินเยว่ฝึกฝนมาอย่างดีรีบกุลีกุจอเข้ามาประจำตำแหน่ง บางคนรีบจัดท่าทางให้นางนอนหงายชันเข่า บางคนเตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาดที่ผ่านการต้มฆ่าเชื้ออย่างดี

อวี้เหยียน เสด็จพรวดเข้ามาในห้องพระบรรทมแม้อี้กงกงจะห้ามปรามก็ไม่