เมื่อฮองเฮาปีศาจ ชวนอ๋องทรราชกู้บัลลังก์

ห้องเช่าย่านชานเมือง ตีหนึ่งสี่สิบเจ็ด

พัดลมตัวเก่าที่ส่ายไม่สุดหมุนอยู่ตรงมุมห้องพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะทุกครั้งที่หันกลับมาทางที่นอน

ซูอวี้นอนคว่ำอยู่บนที่นอนผืนบางที่ปูกับพื้นห้องขนาดสี่คูณหกนั้น เท้าทั้งสองข้างชี้ฟ้า มือถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่แบตเหลืออยู่สิบสองเปอร์เซ็นต์ และตรงหน้าจอมีเอกสารที่แปลค้างอยู่หนึ่งไฟล์

งานชิ้นนี้ต้องส่งพรุ่งนี้เที่ยง ค่าจ้างสามร้อยหยวน

เธอแปลไปได้สิบเจ็ดหน้าจากยี่สิบสี่หน้า แล้วก็มาติดอยู่ตรงย่อหน้าที่เขียนถึงระบบภาษีอากรของประเทศหนึ่งซึ่งอ่านซ้ำไปสามรอบแล้วก็ยังไม่เข้าใจว่าคนเขียนต้องการจะสื่ออะไร

เธอวางโทรศัพท์ลงแล้วยกมือขึ้นกดขมับ

ในกล่องข้าวพลาสติกที่วางอยู่ข้างที่นอนยังเหลือข้าวไข่เจียวจากมื้อเย็นอยู่ครึ่งกล่อง เย็นชืดไปแล้วตั้งแต่สามชั่วโมงก่อน กลิ่นน้ำมันทอดที่เคยหอมตอนร้อน ๆ เหลือเพียงกลิ่นมันจาง ๆ ทว่าพรุ่งนี้เช้าก็คงต้องกินมันอยู่ดีเพราะซื้อใหม่ไม่ไหว

ติ๊ง

หน้าจอเด้งข้อความขึ้นมาจากคนที่ชื่อว่าหลินหลิน

[อ่านหรือยัง]

ซูอวี้มองข้อความนั้นอยู่สามวินาที ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้า

ลิงก์นิยายที่ถูกส่งมาตั้งแต่วันจันทร์ พร้อมข้อความว่าเรื่องนี้ดีมากต้องอ่าน แต่วันนี้วันศุกร์แล้ว เธอยังไม่แม้แต่จะเปิดอ่านด้วยซ้ำ

[กำลังอ่านอยู่จ้า]

เธอพิมพ์ตอบไปแบบนั้นด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย ก่อนจะกดเข้าไปในลิงก์นั้นจริง ๆ เพราะถ้าไม่อ่านตอนนี้ก็คงต้องโกหกต่อไปอีกทั้งอาทิตย์

สละบัลลังก์เลือด กำราบฮองเฮาปีศาจ

‘ชื่อยาวจัง’ เธอคิดในใจอย่างขี้เกียจ ก่อนจะกดเข้าไปในบทที่หนึ่ง

บทแรกเปิดมาด้วยฮองเฮาองค์หนึ่งกำลังป้อนยาให้ฮ่องเต้ที่นอนป่วยอยู่บนพระแท่น

ผู้เขียนบรรยายฉากนั้นไว้ยาวมาก ทั้งม่านไหมสีทอง ทั้งกลิ่นยาต้ม ทั้งแสงเช้าที่ลอดบานเกล็ดไม้เข้ามาเป็นริ้วเอียงตกลงบนพื้นกระเบื้อง

ซูอวี้อ่านไปได้ครึ่งหน้าก็เริ่มเลื่อนเร็วขึ้น

บทที่สองเป็นเรื่องของฮองเฮาคนเดิมที่วางแผนกำจัดสนมคนหนึ่งด้วยวิธีที่ซับซ้อนมาก มีการวางยาซ้อนยา มีการใส่ร้ายซ้อนสามชั้น

เธอเลื่อนผ่านมันไปในสิบวินาที

บทที่สามเป็นฉากที่ตัวละครชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในท้องพระโรง ผู้เขียนบรรยายไว้ยาวเป็นหน้าว่าคนคนนี้น่ากลัวขนาดไหน ทหารสั่นขนาดไหน ขุนนางก้มหน้าขนาดไหน

ซูอวี้อ่านชื่อเขาผ่านตาไปโดยที่ไม่ได้จำเลยสักนิด

เพราะตอนนั้นในหัวของเธอกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่

คิดว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นหกโมงเพื่อไปส่งงาน คิดว่าค่าห้องเดือนนี้ยังไม่ได้จ่าย คิดว่าเดือนหน้าต้องหางานเพิ่มอีกสองชิ้นถึงจะพอ และคิดว่าเมื่อไหร่ชีวิตแบบนี้มันจะจบลงสักที

พอถึงบทที่สี่ เธอก็เลื่อนไปดูคอมเมนต์ใต้ตอนแทนที่จะอ่านเนื้อเรื่อง

[รอวันที่นางตายมาตั้งแต่ย่อหน้าที่สองแล้ว]

[ตัวร้ายแบบนี้ต้องตายไว ๆ ผู้เขียนอย่าให้อยู่นานนะคะ]

[บทห้าเธอตายแล้วใช่ไหมคะ ใครสปอยล์หน่อย]

[ใช่ค่ะ บทห้าตาย สะใจมาก]

ซูอวี้อ่านสี่คอมเมนต์นั้นแล้วก็ยิ้มออกมานิดหนึ่ง

‘ก็ดีนะ อย่างน้อยตัวร้ายในนิยายก็ยังรู้ว่าตัวเองจะตายบทไหน’ เธอคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่าย

แล้วเธอก็กดปิดแอปนั้นทิ้ง กลับไปแปลเอกสารที่ค้างอยู่ต่อ

ตีสองสิบเอ็ด

เธอแปลไปได้อีกสองหน้าครึ่งก่อนที่ตาจะเริ่มพร่า

ซูอวี้วางโทรศัพท์ลงข้างหมอน แล้วนอนหงายมองเพดานห้องที่มีคราบน้ำรั่วเป็นวงกลมอยู่ตรงมุมมาสองปีแล้วโดยที่เจ้าของห้องยังไม่มาซ่อมสักที

ในหัวเธอตอนนั้นไม่มีอะไรพิเศษเลยสักอย่าง มีแต่ความคิดธรรมดา ๆ ของคนที่เหนื่อยจนไม่อยากเหนื่อยแล้ว คิดว่าถ้าตื่นมาพรุ่งนี้แล้วโลกมันเปลี่ยนไปเลยก็คงดี

คิดว่าถ้าได้ไปอยู่ที่ไหนสักที่ที่ไม่มีใครรู้จักเธอเลยก็คงดี

คิดว่าอยากมีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นในชีวิตบ้าง อะไรก็ได้ ขอให้มันไม่ใช่การตื่นมาแปลเอกสารสามร้อยหยวนทุกวันไปจนแก่ก็พอ

ข้างนอกหน้าต่างมีเสียงมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับผ่านไป เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ห่างออกไปตามถนน แล้วทุกอย่างก็เงียบลงอีกครั้ง

เธอหลับตาลงพร้อมกับความคิดสุดท้ายที่ว่า

‘ขออะไรก็ได้ที่มันไม่ใช่แบบนี้เถอะ’ เธอคิดอย่างหมดแรง

และในบรรดาความคิดโง่ ๆ ทั้งหมดที่มนุษย์คนหนึ่งจะคิดได้ก่อนนอน นั่นคือความคิดที่ราคาแพงที่สุดที่ซูอวี้เคยคิดมาในชีวิต

พัดลมตัวเก่ายังคงหมุนต่อไปพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนดับหน้าจอลงเองตอนแบตหมด

และเช้าวันรุ่งขึ้น ผู้เช่าห้องที่สิบสองก็ไม่ได้ออกไปส่งงานตอนหกโมงอย่างที่ตั้งใจไว้

เพราะไม่มีใครอยู่ในห้องนั้นแล้ว