บทที่ 1

เสียงหอบกระเส่าและเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องพักอันมืดสลัว กลิ่นกำยานเจือปนไอเสน่หาที่ยังคุกรุ่นบนเตียงกว้าง ร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าบดเบียดขับเคลื่อนอย่างดุดันเอาแต่ใจ ฝ่ามือหนาบีบเค้นเอวคอดกิ่วจนขึ้นรอยแดงช้ำ ปลายนิ้วของซูเหมยจิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างอันเต็มไปด้วยมัดกล้าม หยาดเหงื่อชโลมกายจนเหนียวเหนอะหนะ แต่รสสุขสมทางกายที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด กลับไม่อาจสร้างความอบอุ่นในหัวใจของนางได้แม้เพียงนิดเดียว

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง สัมผัสแนบชิดพลันเย็นเยียบในพริบตา แสงเช้าของวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่าง ตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย

‘จ้าวเฟยหลง’ ชินอ๋องผู้กุมกำลังทหารนับแสน ผละออกจากร่างเปลือยเปล่าของนางทันทีโดยไม่เหลือเยื่อใย ตลอดสามปีที่ผ่านมา บนเตียงเขาอาจตักตวงจากนางอย่างบ้าคลั่ง แต่ยามลืมตาตื่น เขากลับไม่เคยแม้แต่มองนางด้วยความอ่อนโยน ร่างสูงก้าวลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมตัวในขึ้นมาสวมใส่อย่างลวกๆ ท่าทีเร่าร้อนเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนบรรยากาศรอบตัวพลอยหนาวเหน็บ

“ข้ากำลังจะรับพระชายาเข้าจวน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงราวกับคมมีด

“ตั้งแต่วันนี้ไป จงเก็บตัวอยู่เงียบๆ แล้วออกไปจากชีวิตของข้าเสีย อย่าได้มาให้ว่าที่พระชายาของข้าต้องขัดหูขัดตา”

สิ้นคำพูดไร้หัวใจ ถุงเงินใบใหญ่ที่อัดแน่นด้วยทองคำก็ถูกโยนกระแทกลงบนที่นอนตรงหน้านาง เสียงกระทบหนักแน่นนั้นดังก้องพอๆ กับเสียงแตกสลายของหัวใจ

ความเจ็บร้าวแล่นริ้วจากสะโพกไปทั่วท่อนล่าง รอยรักสีกุหลาบที่เขาฝากไว้ตามเนินอกยังคงอุ่นซ่าน แต่ภายในใจกลับหนาวเหน็บจนด้านชา มือบางที่สั่นเทายื่นไปหยิบถุงเงินขึ้นมากำแน่นจนเล็บจิกเนื้อ... เจ็บปวดที่ถูกตีราคาไม่ต่างจากหญิงคณิกา แต่ลึกๆ ในอกกลับมีความโล่งใจผุดขึ้นมา

อย่างน้อย เงินก้อนนี้ก็มากพอจะซื้อยาและต่อลมหายใจให้คนที่เฝ้ารอนางอยู่ในเรือนร้างท้ายจวน

นางแค่นยิ้มเยาะเย้ยชะตาชีวิตตนเอง สตรีสูงศักดิ์ ชาติตระกูลเพียบพร้อม และบริสุทธิ์ผุดผ่องผู้นั้น... ช่างโชคดีเหลือเกิน ช่างแตกต่างจากเศษดินเปื้อนโคลนเช่นนางลิบลับ

ซูเหมยสูดลมหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากที่บวมช้ำกลั้นก้อนสะอื้น ซ่อนความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ใต้ใบหน้านิ่งสงบ นางฝืนพยุงร่างกายที่ปวดร้าวลุกขึ้นจากเตียง ค่อยๆ ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ทีละชิ้นอย่างช้าๆ แต่มั่นคง

เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย ซูเหมยจึงหันไปสบตากับบุรุษที่ตนรักสุดหัวใจเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะย่อตัวทำความเคารพอย่างถูกต้องตามธรรมเนียมที่สุดเท่าที่คนต่ำต้อยจะทำได้

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ ขอบพระทัยสำหรับเงินถุงนี้... ขอให้ท่านอ๋องและว่าที่พระชายา ครองรักกันอย่างมีความสุขเพคะ”

สายตาคมกริบของจ้าวเฟยหลงหรี่ลงเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ ท่าทียอมรับง่ายๆ และคำอวยพรที่นิ่งเฉยไร้การตัดพ้อของนางทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาด แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร...

ร่างบางก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

นางเดินลัดเลาะผ่านเรือนพักอันเงียบสงบ มุ่งตรงสู่ประตูลับด้านข้างจวน ก้าวเท้าพาความชอกช้ำออกสู่อากาศหนาวและสายหมอกยามเช้าของโลกภายนอก โลกแห่งความจริงที่ตอกย้ำว่า นางเป็นเพียงเงาในความมืดที่ไม่มีวันได้ยืนเคียงข้างเขาใต้แสงตะวัน