บทที่3.เพียงฝันไป... 2

“คงงั้น... แต่รีบๆ ดีไหมฮะ ถึงบอสจะอนุญาตให้พบ แต่บอสก็เปลี่ยนใจได้น๊า”

          แองเจิ้ลเตือน เมื่อสองสาวยังไม่คิดจะเข้าไปด้านใน หากลูคัสเปลี่ยนใจขึ้นมา...จะเป็นการมาเสียเที่ยวเปล่า

          “ค่ะ... ขอบคุณค่ะ นี่ขนมอร่อยๆ เอมเอามาฝาก...เผื่อเจ้านายของพี่สาวจะพอยกโทษให้เราบ้างหากได้รับรสหวานๆ จากขนมอร่อย”

          เอรินทร์สอดมือลงไปในกระเป๋าสะพายที่คล้องไว้ที่หัวไหล่เธอหยิบถุงขนมสีสันสวยงามออกมา ก่อนจะยื่นให้แองเจิ้ลเป็นการติดสินบนเรื่องการมาช้าของตัวเอง

          “อืม...ได้เวลาน้ำชาพอดี เดี๋ยวแองเจิ้ลเอาเข้าไปเสิร์ฟ เผื่อบอสของแองเจิ้ลจะอารมณ์ดีขึ้น”

          เลขานุการคนสวยขยิบตาให้เอรินทร์ เธอยิ้มให้แล้วจึงผลักประตูเปิดเมื่อเคาะเบาๆ ส่งสัญญาณเรียบร้อย โดยมีมิแรนดาเดินเชิดหน้าตามมาติดๆ

          ลูคัสวางปากกาในมือลง พร้อมกับถอดแว่นสายตาวางไว้ข้างตัว

          “พวกคุณมาสาย!!”

          เป็นคำตำหนิที่มิแรนดาไม่สะท้าน เพราะเธอไม่ได้ผิดเต็มร้อย กว่าจะผ่านด่านอรหันต์มาได้ เธอเสียเวลากับคนของเขาหลายด่าน

          “ฉันไม่ขอแก้ตัวนะคะ แต่คุณควรรู้ กว่าจะผ่านมาแต่ละด่านฉันต้องเสียเวลาอธิบายขนาดไหน!!”

          มิแรนดาตอบกลับ เธอเม้มปากแน่น ไม่พอใจกับคำตำหนิของอีกฝ่าย เมื่อเขาไม่ได้เปิดทางให้เธอเข้าพบง่ายๆ

          “ช่างเถอะ...อย่าเสียเวลาเลย เธอมีเวลาเหลือแค่เท่าที่ผมให้นะมิแรนดา...เพราะหลังจากนี้ ผมไม่มีเวลาเหลือแล้วล่ะ ผมต้องเดินทางไปวอชิงตัน ดี.ชี”

          ชายหนุ่มโบกมือตัดบท เขากำลังจะเดินทางกลับบ้านเกิด เพื่อไปทำอะไรบางอย่าง บางอย่างที่สำคัญมาก มากเสียจนแทบอดใจรอไม่ไหว

          เอรินทร์สะดุ้ง กล้องกับกระเป๋าสะพายแทบหลุดมือ เธอชำเรืองมองลูคัส และเขาเองก็กำลังมองมาที่เธอเช่นกัน หญิงสาวรีบเสหลบตา แต่เธอก็ทันเห็น มุมปากของชายหนุ่มเหมือนจะมีรอยยิ้ม ยิ้มในแบบที่เธอเห็นทีไร ขนลุกทุกที

          เขาจะไปทำอะไรที่นั่น?

          “เชิญนั่ง...เธอเหลือเวลาอีกแค่...30 นาที” เขาเอ่ยถามบอก เมื่อเห็นว่ามิแรนดายังคงโอ้เอ้

“หึ!!” หล่อนสะบัดหน้า กระแทกเท้าแรงๆ เดินมาหยุดเบื้องหน้าโต๊ะทำงานของลูคัส “เอมจด!!” หันมาตวาดเอรินทร์อีกครั้ง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เมื่อชายหนุ่มผายมือเป็นเชิงเชื้อเชิญ

“ไม่ทราบว่าคุณคิดยังไงมาจับธุรกิจตัวนี้คะ เมื่อคู่แข่งของคุณคือบาร์วคอมโพสิต?” หล่อนถามตรงประเด็นแบบเจาะลึก แต่เอรินทร์สะดุ้งเช่นเคย

“ไม่ได้คิดอะไรเลย เพราะหากผมล้มช้างได้!! หมายความว่าผมเก่ง” เขาตอบพร้อมกับมุมปากที่กระดกขึ้นเหมือนยิ้ม

“ล้ม... บาร์ว คุณคิดว่ามันจะง่ายๆ หรือคะ เมื่อบาร์วเขาแน่นปึก!!” มิแรนดาพูดเหมือนเยาะ ความฝันของลูคัสยิ่งใหญ่ แต่เหมือนจะเป็นฝันเฟื่อง

ลูคัสเงียบไปชั่วครู่ เขาอมยิ้ม “มันก็ไม่แน่ไม่ใช่เหรอ อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้...หากผมมีความตั้งใจจริง”

          “มันก็ใช่ เพราะเวลาแค่3 ปีคุณยังมาไกลได้ขนาดนี้ แต่คงอีกสัก10ปีมั้งคะ คุณถึงจะโค่นบาร์วออกไปถนนธุรกิจได้ เมื่อเขาน่าจะแน่พอตัวไม่อย่างนั้นคงไม่ยืนยงนานขนาดนี้ได้หรอกค่ะ”

          มิแรนดาไม่ได้เอนเอียงข้างใด เธอพูดตามเนื้อผ้า บริษัทเกิดใหม่จะมาสู้ฐานแน่นปึกของเจ้าธุรกิจเก่าๆ ได้ยังไง ถึงเขาจะเป็นหนุ่มไฟแรง แต่ประสบการณ์น้อยเกินไป

          เอรินทร์นึกห่วงบิดาจับใจ หากลูคัสเอาจริง เธอคิดว่าเขาทำได้ เพราะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เขายังผงาดขึ้นมายืนเทียบข้างบิดาเธอได้ แล้วเวลาต่อไปนี้ล่ะ หากเขาคิดจะล้มบาร์วจริง!! มีหรือเขาจะทำไม่ได้...

          มือของเธอจึงสั่นและลูคัสก็มองเห็น เขายิ้มเยาะและคิดในใจ สารที่เขา ‘ฝากส่ง’ คงถึงหูคนของบาร์วในไม่ช้า

          “ผมไม่เคย ‘โกง’ เพื่อให้ตัวเองยืนยง สิ่งที่เดมเชียทำคือความซื่อตรง และความซื่อตรงอันนี้แหละที่ทำให้ เดมเชียมีทุกวันนี้ไงครับ”

          ลูคัสแอบเหน็บ บาร์วไม่สนใจวิธีการ ไม่ว่าจะต่ำทรามยังไง หากเป้าหมายที่บาร์วต้องการ เขาพร้อมทำ ซึ่งมันไม่ใช่วิถีของลูคัส เขามีกึ๋น มีสมอง ไม่ร้อยเล่ห์ พันเหลี่ยมเหมือนบาร์ว แต่ก็ไม่โง่!!

          “น้ำชาค่ะบอส”

          ตัวช่วยชั้นดีที่ทำให้บรรยากาศน่าอัดอัดคลายลงบ้าง แองเจิ้ลยกถาดที่มีกาน้ำชากับขนมหวานมาเสิร์ฟ เจ้าหล่อนส่งเสียเจื้อยแจ้วพร้อมกับยิ้มหวานจ๋อย

          “กำลังคอแห้งพอดี...แล้วนี่อะไร?”

          ลูคัสยกแก้วน้ำชาร้อนๆ ที่แองเจิ้ลรินส่งให้เขา พร้อมกับหยิบขนมสีสวยโยนใส่ปาก ตามด้วยการจิบน้ำชาช้าๆ

          “แหะๆ” เลขานุการคนสวยยิ้มกร่อยๆ “ไม่รู้สิฮ้า คุณคนนี้เอามาฝาก แองเจิ้ลเห็นว่าหน้าตาน่าทานดี เลยยกมาเสิร์ฟ” ลูคัสชะงัก ฟันที่เคี้ยวหงุบหงับหยุดลง แล้วก็เคี้ยวหยับๆ ต่อเมื่อรสหวานหอมในอุ้งปากแผ่กระจายไปทั่ว ทั้งกลิ่นและรสแปลกๆ ไม่เคยได้ลิ้มรสมาก่อน

          “อาลัว เป็นขนมไทยค่ะ เอมเอาติดมาด้วย...เลยอยากแบ่งให้ชิม”

          หญิงสาวตอบพร้อมกับรีบหลบสายตา เมื่อลูคัสตวัดสายตามามองเธอ

          “แปลกดี นุ่มๆ กรอบๆ หอมเหมือนมีดอกจัสมินเต็มปาก” ชายหนุ่มเปรย เขาชอบก็บอกตรงๆ มันหวานหอมเหมือนคนเอามา น่าลิ้มลองจนแทบอดใจรอไม่ไหว มันคงเป็นเกมสุดสนุกที่ได้กระชากดวงใจของคลอลิน...เขาเล็งทั้งเอรินทร์และเฮนน่า สองสาวที่เขาจะปั่นหัวทำให้ไอ้แก่คลอลินคลั่งตาย!!

          “มีส่วนผสมของดอกไม้ที่คุณเอ่ยถึงค่ะ แต่ที่หอมติดจมูกจริงๆ น่าจะเป็นควันเทียน”

          กรรมวิธีในการทำยุ่งยากเสียจนเอรินทร์ถอดใจ เธอชื่นชอบขนมไทยทุกชนิดเมื่อมารดาปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ร้านอาหารไทยเป็นสิ่งเดียวที่จะฉกสตางค์ไปจากกระเป๋าเธอได้ เมื่อเอรินทร์มักจะไปนั่งนึกถึงความหลังระหว่างตัวเองกับมารดา และลิ้มรสอาหารรสจัดจ้าน กับขนมหวานหอมมัน

          “อืม...ผมรู้จักสาวไทยหลายคนนะ แต่ไม่ยักกะมีใครนำเสนอ เธอเป็นคนแรกที่แบ่งปั้นความอร่อยแบบนี้มาให้ เธอเป็นคนไทยเหรอ? ผมคิดว่าน่าจะใช่!!”

          ลูคัสแสร้งชวนคุย เขาจิบน้ำชาไปเรื่อยๆ สลับกับการโยนขนมก้อนเล็กๆ ใส่ปาก โดยที่มิแรนดาได้แต่นั่งทำหน้าเซ็ง มหาเศรษฐีอย่างลูคัสนิยมบริโภคขนมหน้าตาแปลกๆ แบบนี้เองเหรอ