บทที่3.เพียงฝันไป... 3

“ไม่ใช่แท้ๆ หรอกค่ะ เอมเป็นลูกเสี้ยว” เธอตอบเลี่ยงๆ พยายามดึงประเด็นให้ไกลตัว “ที่โรมนี่ เอมเห็นมีร้านอาหารไทยด้วย หากคุณชอบ แวะไปที่นั่นค่ะ ขนมนี่เป็นของขึ้นชื่อและมักจะมีขาย แต่อีกหลายอย่างก็ชวนลองนะคะ เอมชอบทุกอย่างที่เป็นไทยแลนด์ สักวันเอมจะไปที่นั่น”

          ความฝันของเอรินทร์คือการไปเยือนประเทศบ้านเกิดของมารดาสักครั้ง นำอัฐิของเอมิกาคืนสู่บ้านเกิดและกลับไปซุกอกตา-ยาย ที่เคยเห็นแต่ในรูปภาพ สองท่านนั่นจะต้องเผื่อแผ่ความรักให้เธออย่างแน่นอน เมื่อดวงตาของคนทั้งคู่อ่อนโยนไม่แพ้มารดาของเธอเลย

          “น่าสนใจ...ผมคิดว่าน่าจะมีสาขาของเดมเชียอยู่ที่นั่นนะ อืม...ไม่ค่อยแน่ใจ...แต่น่าจะมี”

          ชายหนุ่มทำท่าครุ่นคิด เขามองเอรินทร์ยิ้มๆ สาวใสนัยน์ตาชวนฝัน ปั่นหัวได้ไม่อยาก และที่สำคัญเขาแน่ใจ ในแววตาที่หล่อนพยายามแอบซ่อนไว้ มีแววชื่นชมเขาเต็มๆ

          “เวลาใกล้จะหมดแล้วนะคะ แรนดาคิดว่าคุณน่าจะตอบคำถามของแรนดาดีกว่า การสนใจขนมพื้นๆ แบบนี้”

          มิแรนดาพูดแทรก...หล่อนเริ่มเคืองเอรินทร์มากขึ้นทุกขณะ ไม่ว่าใครก็ตามที่เป็นผู้ชาย หากได้ใกล้ชนิดแม่สาวสุดเชยคนนี้ ดูเหมือนจะหลงเสน่ห์หล่อนทุกคน ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่ไม่เต็มร้อยอย่างอัลเฟรด

          “คุณก็ถามผมมาสิมิแรนดา...ผมพร้อมจะตอบอยู่แล้ว...นี่คุณเงียบ...ผมก็ต้องหาเรื่องคุย ไม่อย่างนั้นเซ็งตายห่...”

          ลูคัสตวัดตาใส่นักข่าวหัวเห็ด เขาตอบเสียงขุ่น เกือบเผลอสบถด้วย ดีที่ยังไว้ทัน

          สาวสุดเฉี่ยวเกือบตวาด ดีที่ช้อนสายตามองสบตาอีกฝ่ายเสียก่อน ดวงตาของลูคัสแข็งกร้าว หากเธอลืมตัวแบบนั้น สงสัยคงได้ไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นเพราะถูกชายหนุ่มหิ้วปีกออกไปโยนทิ้ง

          “ต่อเลย... หากคุณอยากได้บทสนทนาของผมไปขึ้นปกปารีสเพรส”

          ชายหนุ่มเอ่ยต่อเหมือนไม่แคร์ เขาไม่ได้สนใจชื่อเสียงขจรไกลสักนิด เขาเบื่อที่ตกเป็นเป้าสายตา แต่บางครั้งก็ต้องพึ่งพาสื่อ เมื่อมันเป็นการโฆษณาชวนเชื่อชั้นยอด หลังเขามีข่าวถี่ๆ เดมเชียอินดัสเทรียสก็พุ่งสูงติดลมบน ทั้งชื่อเสียงและเงินวิ่งเข้าใส่ทุกทิศ ไม่ว่าจะขยับตัวหรือนั่งเฉยๆ มีคนสนใจเขาเพิ่มขึ้น รวมทั้งคู่ค้าที่เห็นฝีมือด้วย

          “ขอเรื่องส่วนตัวสักนิดได้ไหมคะ? มันจะเป็นอรรถรสชั้นยอดที่เรียกเลทติ้งให้คุณได้อีก”

          มิแรนดาตัดความไม่พอใจทิ้ง ตรงหน้าเธอคืองาน หากยังอารมณ์ขึ้นเพราะท่าทีของเขา งานที่เธอรับมามันก็จะไม่สำเร็จ คนที่เสียประโยชน์คือเธอเอง

          “ส่วนตัวที่พอจะเปิดเผยได้ ผมก็ไม่ขัดข้อง”

          ชายหนุ่มไหวไหล่ หากล้วงลึกมากไป เขาก็คงต้องละไว้

          “ไม่ถึงขนาดคุณมีใครหรือยัง? แค่... อะไรที่ทำให้คุณฮึดได้ขนาดนี้คะ มันต้องมีแรงบันดาลใจ ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่ขวนขวายขนาดนี้เมื่ออยู่เฉยๆ ก็คงสบายไปทั้งชาติ เท่าที่ทราบ... คุณร่ำรวยจากคาสิโนมาไม่ใช่น้อย”

          มันไม่ใช่เรื่องลับ!! ที่ลูคัสคิดจะปิด เขามีเงินก้อนนั้นเพราะการเสี่ยงโชค เป็นที่มาของเงินจำนวนมหาศาลหลังจากเข้าลงมือปลุกปล้ำกับธุรกิจเดียวกับบาร์ว!!

          “มันไม่ใช่แรงบันดาลใจ” ลูคัสหยุดพูด เขาจ้องมองไปที่เอรินทร์ และดูเหมือนหล่อนจะรู้ตัว เมื่อศีรษะทุยได้รูปก้มต่ำลงอีก แต่ปลายนิ้วที่จับปากกากับสั่นจนคนมองยังรู้สึก... “มันคือความแค้น แค้นที่ถูกตลบหลังจากคนที่เราคิดว่าเป็นคนดี แต่เปล่า...พวกมันคือหมาป่าเจ้าเล่ห์ และบังเอิญว่าแด๊ดผมเป็นคนโง่!! ไม่เป็นไร... มันคือเกม คนชนะหัวเราะร่าสะใจ คนแพ้ก็หนีตายไปซะ แต่มันคงไม่สนุกถ้ามันจบแบบนั้นว่ามั้ย?” ชายหนุ่มเปรยเหมือนจะถาม “เกมนี้มันอีกยาว...แต่รับรองได้ เดมเชียจะไม่มีวันแพ้ซ้ำ!!” ชายหนุ่มย้ำเสียงเย็น เขายกแก้วชาขึ้นจิบ ก่อนจะเอื้อมหยิบขนมสีสวยขึ้นมามองดู พร้อมกับมุมปากที่ยกยิ้ม

          “น่าสนใจ...เดมเชียเทรดเป็นเครสที่น่าตกใจมาก ไม่คิดเหมือนกันค่ะว่าคุณจะกอบกู้มันขึ้นมาใหม่ได้”

          “เปล่า...ที่นี่คือดัมชียอินดัสเทรียส เดมเชียเทรดน่ะคืออดีต!! เราไม่มีวันจะเดินซ้ำรอยเดิม ด้วยแผนตื่นเขินของความไว้ใจที่มิตรคนหนึ่งหยิบยื่นให้... ในอนาคตผมจะถลกหนังแกะตัวนั้น เปิดไส้ในให้ทุกคนได้รู้... ภายใต้ใบหน้าของความซื่อตรง มันคือคราบกลโกงของหมาป่าหิวโซ ที่ไม่รู้จักความพอดี”

          ความบอกเล่าของลูคัส คือคำขู่กลายๆ ที่เขาจงใจฝากถึงบาร์วทุกคน เกมนี้ยังไม่จบ มันเพิ่มเริ่มต้น หายนะของบาร์วคือเป้าหมายที่เขาต้องการ พวกมันทุกคนต้องชดใช้ ไม่เว้นแม้แต่ใครสักคน....

          “ขนมหวานเคลือบยาพิษ...”

          ชายหนุ่มเปรยซ้ำ เขาโยนขนมชิ้นนั้นกลับไปที่เดิม แล้วจึงยกแก้วชาขึ้นจิบ

          “คุณประสบความสำเร็จแบบเหลือเชื่อ...น่าตกใจมากกับเวลาแค่นี้เอง คุณทำได้ยังไงคะ?”

          ลูคัสเหยียดยิ้ม เขาทุ่มเทแรงกาย แรงใจ ไม่ประสบความสำเร็จได้ยังไง และพระเจ้าคงต้องการเห็นเขา ‘เอาคืน’ จึงทำให้เขาคว้าชิ้นงานใหญ่ๆ มาได้หลายครั้ง และเมื่อบวกกับสมองกับฝีมือ ชื่อเสียงของเดมเชียจึงเป็นที่วางใจอีกครั้ง เขาไม่เคยทำให้ลูกค้าหรือนายจ้างผิดหวัง เงินทุนของเขามีไม่จำกัด...และยิ่งเมื่อชื่อของเขาติดลมบน...งานและเงินก็โถมเข้าใส่

          “มันเป็นของขวัญจากพระเจ้า เพื่อให้ผมสมหวังกับ...ทุกสิ่งที่ตั้งใจ!!”

          คำตอบของลูคัสมิแรนดาไม่เข้าใจ ใครๆ ก็หวังพรจะพระเจ้า แต่ไม่มีใครได้รับไปแบบเต็มเม็ดเหมือนลูคัส!! เขาโชคดีเสียจนน่าตระหนก!! จากคนที่ไม่เหลืออะไรเลย ฟื้นขึ้นมาได้แบบปาฏิหาริย์ แต่คนที่รู้อยู่เต็มอกใจหายแวบ...เวลานั้นลูคัสเหมือนนกปีกหัก...บินร่อนถลาร่วงหล่นบนพื้น ไร้แรงที่จะต่อสู้ เวลานี้นกตัวนั้นฟื้นคืนชีพมาแล้ว ลูคัสคงเป็นนกฟินิกซ์ ที่ฆ่ายังไงก็ไม่ตาย มันจะฟื้นคืนชีวิตขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับพลังอำนาจที่มากขึ้น เอรินทร์รู้สึกเป็นห่วงบิดาจับใจ กลับจากโรมไปนี่ เธอคงต้องแวะไปหาท่าน เพื่อเตือน...ลูคัสน่ากลัวขึ้นทุกวัน จนเธอแอบหวั่นใจ หากเขาทำอย่างที่เคยประกาศก้อง เวลานี้บาร์วมีศัตรูที่น่ากลัวมากๆ เขาเหมือนพญามารที่จ้องมองและคอยโอกาส มีแรงผลักดันคือความแค้น...แบบนี้คลอลินบิดาจะรอดหรือไม่?

          “บอสครับ!!”