เข้าหา

“วันนี้แกรีบแต่งตัวไปไหนแต่เช้า” นิน่าที่กำลังจะไปเรียนถามฉันทันทีที่เห็นว่าฉันลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่เช้า

“ไปโรงบาล” ตอบออกไปโดยไม่ได้มองหน้านิน่าเพราะมัวแต่วุ่นกับซิปด้านหลังที่มันรูดไม่ขึ้น

“ไปโรงบาล!!! แต่งแบบนี้เนี๊ยะนะ”

“อือก็ฉันไม่ได้ป่วยนิทำไมจะแต่งแบบนี้ไม่ได้” ชุดที่ฉันใส่มันเป็นชุดเดรตสั้นสีดำเกาะอกแต่ฉันก็มีเสื้อคลุมไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะโป้

“ไม่ได้ป่วยแล้วไปทำ เห้ย!!!อย่าบอกนะ” มันชี้หน้าฉันทันทีที่มันนึกออกว่าฉันไปทำไม

“อืมฉันจะไปหาหมอคริสเตียน” เหวอเลยทีนี้เพื่อนฉัน

“เอาจริงดิ”

“แต่งขนาดนี้คิดว่าโรสมาเล่นๆ หรอคะคุณนิน่า” นี้ฉันทำให้มันตกใจขนาดนั้นเลยหรอ

“แล้วแกรู้แล้วหรอว่าจะเข้าใกล้เขาได้ยังไงถ้าแกจะอ้างว่าป่วยโรคเดียวที่แกเป็นได้คือโรคหัวใจเพราะเขาเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก” อันนั้นน่ะฉันตัดทิ้งไปนานแล้วคนอย่างโรเซ็ทต้าถ้าคิดจะทำอะไรแล้วไม่เคยมีพลาด

“ช่างฉันเถอะแกไปเรียนได้แล้วไป๊” ฉันไล่ให้มันไปเรียนก่อนที่จะเดินตามมันไปเอารถก่อนจะขับออกไป

[โรงพยาบาลโรเซ็ทต้า]

“สวัสดีค่ะติดต่อสอบถามอะไรหรอคะ” ทันทีที่ฉันเดินไปที่หน้าประชาสัมพันธ์พยาบาลที่ทำหน้าที่ก็ถามฉันอย่างกับอัดเทปไว้

“เอ้อคือดิฉันมาหาคุณหมอคริสเตียน คาซานดร้าน่ะค่ะ”

“ไม่ทราบว่าได้นัดไว้หรือปล่าวคะ” จะตอบว่าอะไรดีละนัดหรือไม่นัดดีถ้าฉันตอบว่านัดเข้าไปเขาก็ต้องสงสัยฉันแน่เลย แต่ถ้าเกิดฉันตอบว่าไม่เขาจะให้ฉันเข้าพบไม

“สรุปว่านัดไว้หรือป่าวคะ”

“นัดค่ะนัด”

O_O!!!!!!!

เห้ย!!!

นี้ฉันตอบว่านัดไว้งั้นหรอแล้วถ้าเข้าไปเจอหน้าเขาฉันจะทำไงดีจะแก้ตัวว่าอะไรดี เอาแล้วไงยัยโรส....

“รอสักครู่นะคะ” แล้วพยาบาลคนนั้นก็ยกโทรศัพท์โทรหาใครสักคนก่อนที่จะบอกให้ฉันเดินมาห้องๆ หนึ่ง

“คุณคือคนไข้ที่หมอคริสนัดไว้ใช่มั้ยคะ” ฉันยิ้มแหยะๆ ไปให้พยาบาลที่อยู่หน้าห้อง

“คะ ค่ะ”

“รอสักครู่นะคะ” เธอบอกก่อนที่ลุกขึ้นไปเคาะประตูแล้วบอกว่า “คุณหมอมีคนไข้มาขอพบค่ะ”

“ให้เข้ามาได้” เสียงคนข้างในบอกออกมา แต่ก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปฉันเห็นพวกพยาบาลที่อยู่แถวนั้นมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำไม ฉันไม่เหมือนคนไข้ตรงไหน

“เชิญนั่งครับ” เขาเชิญฉันนั่งทั้งๆ ที่ไม่เงยหน้ามามองฉันเลยเนี๊ยะนะ โห!!!มารยาทเนาะ

“คุณหมอคะ” ฉันเรียกเขาให้เงยหน้ามามองฉันนี้ถ้าเกิดฉันเป็นคนไข้จริงๆ คงเสียความรู้สึกน่าดูเลยเนาะ

“เห้ย!!!!” พอเขาเงยหน้ามาเห็นว่าเป็นฉันก็ตกใจอย่างกับเห็นนางฟ้า

“ตกใจทำไมคะ นี้ฉันเอง” ฉันทำหน้าอย่างไม่รู้ชะตากรรม

“ก็เพราะเป็นคุณนี้แหละผมถึงตกใจ…”

“น่าน้อยใจชะมัด” ฉันทำหน้างอทันที

“แล้วคุณมาอ้างว่าเป็นคนไข้ของผมทำไมแล้วยังมาบอกว่าผมนัดอีก”

“ฉันแค่อยากเล่นอะไรสนุกๆ ก็เลยบอกว่าเป็นคนไข้ของคุณ” เป็นการแก้ตัวแบบหน้าด้านๆ มาก

“แต่ผมไม่สนุกด้วย อีกอย่างผมไปนัดคุณตอนไหนไม่ทราบ”

“เมื่อวานไง”

“ตอนไหน!!!” เขาถามฉันเสียงสูงไม่แปลกหรอกที่เขาจะจำไม่ได้เพราะเขาไม่ได้นัดฉันไว้ฉันแค่แถเอาตัวรอด

“ตอนนั้นไงตอนที่…ที่คุณเดินออกห้องไปฉันยังพูดกับคุณไม่จบฉันก็เลยถือเป็นการนัด”

“หึ ข้ออ้างชัดๆ ถ้าคุณพูดยังไม่จบทำไมไม่เรียกผมไว้” เอาแล้วไงฉันยิ่งตอบเขาก็ยิ่งถามจนฉันจะจนมุมแล้ว

“เรียกสิทำไมจะไม่เรียกก็ที่ฉันบอกคุณว่า เอ้อ…” ฉันคิดไม่ออกว่าเมื่อวานยัยเมลินเรียกเขาว่าอะไร

“เดี๋ยวก่อนสิคะคุณหมอ!!” เขาพูดแทรกฉันขึ้นมาพร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อยจนน่าตบ

“เอ้อๆ นั้นแหละเห็นมั้ยคุณก็ได้ยิน” ฉันไม่กล้าที่สบตาเขาเท่าไหร่

“ได้ยินสิได้ยินชัดด้วยว่าคนที่เรียกผมคือเมลิน”

“นี้นายจำเสียงยัยนั้นได้ด้วยหรอ เหอะ เจอกันได้ไม่นานเรียกเหมือนสนิทสนมกันเลยเนอะ” เขามองหน้าฉันนิ่งไม่พูดอะไรสักคำ

“ผมจะเรียกอะไรก็เรื่องของผมว่าแต่คุณเถอะมาทำไม”

“ก็มาหาหมอนะสิถามได้” ฉันไม่รู้จะตอบอะไรแล้วจริงๆ ถึงได้ตอบออกไปแบบนั้นโดยไม่รู้เลยว่ามันกำลังทำให้ฉันจนมุม

“หาหมอ…หมออะไร” เขาถามฉันพร้อมกับยิ้มบางๆ ออกมาจะว่าไปเวลาเขายิ้มก็น่ารักเหมือนกันนะ

ไม่สิ ไม่สิ!! ฉันคิดบ้าอะไรเนี๊ยะ พอรู้ตัวว่าคิดอะไรออกมาฉันรีบสบัดหน้าเรียกสติที่มันเกือบหลุดให้เข้าที่เข้าทาง

“ยิ้มอะไรของนาย”

“ยิ้มให้กับคนจนมุม” หึย!ฉันก็ลืมคิดไปว่าเขาเป็นหมอยังไงไอคิวเขาก็มากกว่าฉันอยู่แล้วถึงทำให้คนอย่างโรเซ็ทต้าจนมุมได้แบบนี้

“เอ้อๆๆ ยอมรับแล้วก็ได้…ฉันอยากเจอคุณ” ถึงมันจะเป็นคำตอบที่น่าอายสำหรับฉันแต่มันก็ช่วยฉันไว้ได้

“คุณเนี๊ยะนะอยากเจอผม…” เขาถามเหมือนไม่เชื่อ

“ก็ใช่น่ะสินายไม่เชื่อฉันหรอ”

“ก็คงจะเชื่ออยู่หรอกวันนี้อยากเจอผมทั้งที่เมื่อวานเชิดใส่ผมขนาดนั้น” จะจำอะไรนักหนา

“ก็ที่ฉันเชิดใส่นายเพราะฉันไม่ชอบนายยังไง”

“ไม่ชอบแล้วมาหาผมทำไมครับ” ทำหน้าระลื่นใส่อีก

“มาให้นายถามชื่อ” คิดได้เนาะยัยโรสมาเพื่อให้เขาถามชื่อรู้ถึงไหนอายถึงนั้น

“ห๊ะ!!! ถามชื่อเนี๊ยะนะ”

“อืม! ก็เมื่อวานนายไม่ถามชื่อฉันแถมยังเมินฉันอีกเกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับฉันแบบนายมาก่อนเลย” รัวใส่เขาเป็นชุด

“ท่าจะประสาท!! อยู่ๆมาให้คนอื่นถามชื่อเนี๊ยะนจะบ้าหรือเปล่าคุณ”

“เอ้อ!!! จะถามไม่ถาม” ฉันยังคงดันทุรังต่อไป

“ไม่!! ถาม!!!” เขาเน้นเสียงใส่ฉันเลยอ่ะ

“หึ! ไม่ถามก็ไม่ต้องถามฉันบอกเองก็ได้ ฉันชื่อโรเซ็ทต้า ลีโอน่า หรือจะเรียกฉันว่าโรสก็ได้” ฉันยืดอกพูดชื่อตัวเองอย่างมั่นใจในนามสกุล

“จบยัง” หัวเกือบทิ่มโต๊ะกับคำถาม

“นี้!!! นายช่วยมีมารยาทกับฉันหน่อยได้มั้ย”

“แล้วทำไมผมต้องมีมารยาทกับคุณด้วยคุณต่างหากที่ต้องมีมารยาทกับผม”

“แล้วทำไมฉันต้องมีมารยาทกับนายด้วย”

“นั้นไงขนาดคุณยังไม่ทำแล้วทำไมผมถึงต้องทำ” อึก!! ฉันกลืนน้ำลงคอแถบไม่ทันนี้เขายอกย้อนฉันได้ดีจริงๆ คิดผิดคิดถูกหว่ะมาเถียงกับกับผู้ชายแบบนี้

“ทีเมื่อวานนายยังทำกับเมลินเลย”

“เห้ยคุณพูดให้มันยาวดิพูดแค่นั้นความหมายก็เปลี่ยนหมดหรอก”

“นายพูดอะไรของนายความหมายอะไรเปลี่ยน” ฉันก็พูดของฉันแบบนี้ไม่เห็นความหมายจะเปลี่ยนตรงไหน

“ช่างมันเถอะ สรุปที่มาคือต้องการให้ผมมีมารยาทกับคุณเหมือนที่มีมารยาทกับเมลินงั้นหรอ…อิจฉาว่างั้นที่ไม่มีใครสนใจ” สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วบอกตัวเองว่าเย็นไว้หนอ เย็นไว้

“ฉันไม่ได้อิจฉา แล้วที่บอกว่าไม่มีใครสนใจรู้ได้ไงว่าไม่มี”

“ถ้ามีคุณคงไม่เรียกร้องแบบนี้หรอก” ฉันยิ้มให้เขาไปก่อนจะพูดต่อ

“ใครไม่สนก็ช่างแค่นายสนใจฉันคนเดียวก็พอ” ไปไม่เป็นเลยล่ะสิงานนี้

“อะไรของคุณห๊ะ” นี้จะมีสักครั้งมั้ยที่เขาจะทำหน้ารับรู้เรื่องที่ฉันพูด

“ฉันชอบนายแล้วก็หลังจากนี้ฉันจะจีบนาย” เอาสิอายเป็นอายงานนี้ฉันมาไกลเกินกลับแล้วอีกอย่างก็อยากรู้ด้วยเหมือนกันว่าเขาจะรักคนยากจริงหรอ

“อย่ามาตลกชอบผมทั้งที่พึ่งเจอกันสองครั้งฟังดูไม่เข้าท่าเอาซะเลย”

“ไม่เคยได้ยินหรอรักแรกพบ”

“เคยสิทำไมจะไม่เคย” อ้าวเข้าโหมดเศร้าสะงั้นฉันว่านะเขาต้องมีความหลังกับเรื่องรักๆใคร่ๆ นี้แน่เลย

“แต่ผมไม่เข้าใจว่าคุณจะมาชอบผมทำไม หือ????” เขาถามฉันพร้อมกับจ้องหน้าเหมือนต้องการหาสิ่งโกหกบนหน้าฉัน

“นายหล่อจบนะ แค่นี้บาย” แล้วฉันก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาจากห้องทันทีปล่อยให้คุณหมอสุดหล่อนั้นนั่งงงต่อไปฉันก็พอจะ รู้อยู่หรอกว่าเขาไม่เชื่อที่ฉันพูดแต่จะทำไงได้ถ้าฉันไม่รุกตอนนี้มีหวังยัยเมลินทำคะแนนตัดแน่ แค่เมื่อกี้เขาพูดชื่อยัยนั้นเหมือนคนที่สนิทสนมกันมานานมันก็ทำให้ฉันควันออกหูแล้วแต่ก็ต้องเก็บเอาไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยเคลียร์หลังจากฉันกับเขาคบกันแล้ว…ฝากไว้ก่อนเมลินดาฉันไม่ยอมแพ้เธอหรอก