พนันรักร้ายเดิมพันหัวใจนายเย็นชา

พนันรักร้ายเดิมพันหัวใจนายเย็นชา

last updateÚltima atualização : 2025-01-05
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
13Capítulos
640visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

เมื่อเดิมพันคือหัวใจ! ต่อให้จะแพ้ฉันก็คือผู้ชนะ ต่อให้จะชนะฉันก็คือผู้แพ้! เพราะเดิมพันในครั้งนี้นอกจากหัวใจของเขา ก็คือความเจ็บปวดของฉันเหมือนกัน ชีวิตนี้ของฉันนอกจากพ่อที่ต้องเสียให้พวกเธอไปก็อย่างหวังว่าจะได้อะไรจากตรอบครัวของฉันไป แม้สิ่งนั้นจะไม่ใช่ของฉันก็ตาม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ในเมื่อเขาเป็นสิ่งของที่ฉันอยากได้

Ver mais

Capítulo 1

บทนำ

"Strip"

A shiver ran down my spine when I heard the word that I was dreading. I was waiting for my hands to get free from the handcuffs and finally, when they were free the voice paralyzed me to my place because it sounded too familiar.

Every fiber of my being was urging me to escape from this nightmare but I found myself bound to my place with invisible ropes.

"Didn't you hear what I said?" The voice pierced through the air as he again spoke in his thick and authoritative voice which flinched me at my place, breaking the chain of my thoughts.

Slowly my shaky hands and fumbling fingers moved up to loosen the blindfold. As the fabric slipped away, my eyes widened in horror, my jaw dropped and my breath hitched in my throat looking at the man standing in front of me whom I was least expecting to be a part of this dreadful and sinful scenario.

Suddenly the room felt smaller as he looked tall and scary like a dark shadow looming over me.

"Strip!" He ordered again, his voice tinged with impatience and I could feel a fresh wave of fear coursing through my veins.

My mind was still trying to grapple with the reality of the situation and what has transpired with me within a single, harrowing day.

Three months ago, my brother was murdered by a mafia gang which left me and my family completely devastated. The reason for his murder and the murderer is unknown. Even the police were not ready to help us in the matter and they dismissed us by calling it an accident. As a lawyer, I decided to collect the pieces of evidence against all the running Mafia gangs and file a case against them in court.

Everything was going fine and today I was about to win the case but in a nightmarish twist of events I was abducted from my home, last night. And in the morning I found myself getting auctioned among those I dared to challenge and sold to the highest bidder as the punishment of going against them.

I still couldn't shrug off the feeling when I woke up in a dark room, filled with masked men, whose eyes were moving on my body, vying for their chance to own me.

I protested and fought but nothing was of use because my hands and legs were tied tightly to the chair and my pleas went to dead ears while I was being auctioned like an object.

One million, two million, three million, the price of bidding are still echoing in my head and my final price was fifty million dollars. No one dare to outbid it as if the bid came from the Mafia Lord himself whom no one could defy.

I didn't have any idea where they were taking me because my eyes were blindfolded until now, engulfing me in the world of darkness which was waiting for me ahead.

But now that my eyes have opened and I could see everything, I have become even more confused.

"Damien?" The first thing that came out of my mouth was the name of the person standing in front of me. My voice quivered and the confusion was quite audible in my voice.

I blinked multiple times to make sure that I was not in any Haze and that what I was seeing was right.

"It's Sir for you. I have bought you by paying the highest price" he wasn't sounding like the person I know. His words were harsh which blew me in the guts.

He was never so rude and inconsiderate. What happened to him all of a sudden?

And what baffled me, even more, was that he was among the Mafias.

How and when?

My brain was filled with so many questions at the same time that I couldn't think of anything.

Is it possible that he has come here as my savior?

"You brought me here to protect me from all those men. Right?" I asked to confirm, staying positive even in the darkest times.

"I don't want to keep you in any misunderstanding"

He made himself comfortable on the couch, his posture oozing arrogance as he spread his arms and legs like a King on his throne, looking at me as if I was his slave.

"I haven't bought you to save you from anyone but to satisfy my needs. I wanted your body from the first moment I laid my eyes on you" he admitted with unsettling bluntness.

My heart sank in the pit of my stomach as his words sank in, revealing the side of him that shattered the image that I had of him in my mind.

There was not even one percent of emotions in those green orbs. He was looking at me as if I was a stranger to him which hurt me even more.

In these three months, he has changed so much physically and emotionally. Now everything about him screams darkness and danger, a shift that chills down my bones.

"Now come here" he commanded, patting his thigh, signaling me to sit on his lap.

I shuddered and I could feel the goosebumps rising on my skin. I always looked at him with admiration but I never knew that such a devil was lurking behind that handsome face, his dirty intentions were now radiating off him.

Philip was right when he used to ask me to stay away from him. Maybe he knew his real face and now he is taking advantage of my brother not being with me.

The fact that I wanted to find Charming was now looking like a nightmare to me.

He was waiting for me to make any move but I stayed at my place, too afraid to move even an inch.

"Damien, how could you do this to me when you know I am your friend's sister" I was on the verge of a breakdown.

"But not mine" he retorted sharply, his words crisp and harsh.

"But Philip?" I managed to blurt out, my throat tightening with my emotions as I struggled to keep my composure "You know he has been killed brutally. Instead of standing by me, you..."

Before I could complete myself, he lunged to his feet, his hand shooting out like lightning to wrap around my throat, cutting off my words and my breath. Panic surged through me as his grip tightened, leaving me gasping for air.

"Don't take that wretched pig's name in front of me" his voice dipped with venom, his nails digging sharply into my skin "or I will make it more painful for you than it is already going to be"

I could see nothing else than raw anger and hatred in his eyes as they bore into mine. I could see his veins pulsing angrily on his neck and temple.

The once gentle emerald pools of his eyes have now transformed into a tumultuous storm, blazing with an intense fury that was enough to burn with a simple gaze.

Those eyes which once used to pull me like a magnetic force towards him with just a glance were filled with hatred for me, leaving me thinking about where I went wrong to receive this from him.

His hands, the very ones, which have helped me countless times were now wrapped around my neck, ready to squeeze the life out of me.

His closeness which used to fasten my heartbeat was now threatening me to the core.

I am sure my face has turned red due to the lack of oxygen. Just when I felt my strength waning and I thought I would die if he kept his hold for one more second he left me and I coughed loudly, gasping for air.

"What has happened to you?" I asked once I was fine "You and Philip have spent your entire teenage together and you two were inseparable during those days. You have visited our house so many times, our mother used to love you so much but we never saw this side of yours before"

A sudden rage seems to urge through his veins listening to my words.

"Your brother is responsible for this!" He seethed through his clenched teeth.

Philip?

What has he done that changed Damien so much?

"He is dead now" I reminded him and the tears that I was holding all this time rolled down my cheeks as I missed my brother badly. I am still not over to his death.

"No one knows that better than me" his words slashed through the air "because I am the one who killed him with my own hands!"

My eyes widened to the point of coming out of their sockets, the ground below me slipped and it seems like someone has thrown tons of bricks over me.

"And now you dear Angelica"

His voice became chillingly intimate and I shivered as the temperature of the room suddenly dropped by several degrees. His finger which he might have used to kill my brother trailed down from my temple to my jaw and rested below my chin to lift it up

"You are going to be my plaything"

~~~~~~

Warning - This story contains violence/sexual scenes which may be triggering for some readers.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
13 Capítulos
บทนำ
บทนำ…“แม่คะโรสรักแม่มากเลยนะคะ” เด็กหญิงวัยสิบเจ็ดปีที่นอนหนุนตักผู้เป็นแม่มันเป็นอะไรที่ดูแล้วมีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้“โรสหนูรักแม่มากมั้ยลูก”“ก็ต้องรักมากสิคะก็แม่เป็นแม่ของโรส”“งั้นลูกสาวคนเก่งของแม่ไหนบอกแม่มาสิคะว่าโตมาหนูอยากเป็นอะไร”“โรสอยากเป็นหมอเหมือนแม่ค่ะ” เด็กสาวบอกกับผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนทุกครั้ง“แม่ต้องอยู่กับโรสแบบนี้ตลอดไปนะคะ”“จ๊ะแม่จะอยู่กับโรสแบบนี้ตลอดไปลูกรักของแม่”“คุณหนูคะ!! คุณหนู!!! ตื่นได้แล้วค่ะสายแล้วนะคะ”“เห้อ...นี้ฉันฝันไปอีกแล้วหรอ”“คุณหนูฝันว่าอะไรหรอคะป้าเห็นคุณหนูยิ้มมีความสุขเชียว” ป้ามะลิที่เป็นแม่บ้านและก็ยังเป็นคนที่ดูแลฉันมาตั้งแต่ที่คุณแม่จากฉันไปก็มีเพียงแค่ป้ามะลิเท่านั้นที่เป็นเหมือนแม่คนที่สองของฉัน“โรสฝันว่าโรสนอนหนุนตักคุณแม่ค่ะ" แต่มันก็แค่ความฝันเพราะยังไงซะท่านก็ไม่กลับมาหาฉันอีกแล้วคำสัญญาพวกนั้นไม่มีจริง“อย่าร้องไห้แบบนี้สิคะคุณหนูของป้า” ป้ามะลิเข้ามาเช็ดน้ำตาให้ฉันมันยิ่งเป็นเชื้อเพลิงอย่างดีที่ทำให้น้ำตาไหลมามากกว่าเดิมฉันโผล่เข้ากอดป้ามะลิทันที“โรสคิดถึงแม่จังเลยค่ะ”“ป้าก็คิดถึงคุณผู้หญิงเหม
Ler mais
เกลียดยิ่งกว่าอะไร
[BET LOVE VEILBETHEART]{เกลียดยิ่งกว่าอะไร}หลังจากที่ฉันมาถึงบริษัทได้สักพักพ่อของฉันก็ตามมาพร้อมกับยัยสองแม่ลูกนั้นที่ไม่รู้จะมาทำไมงานการก็ไม่เห็นจะทำแถมยังจะมานั่งปั้นหน้าใส่ให้ฉันได้หมั่นไส้อีก“คุณโรสจะรับกาแฟมั้ยคะเดี๋ยวดิฉันไปชงให้ค่ะ” เลขาของฉันเข้ามาถามทันทีที่ฉันเข้ามาในห้องทำงาน“ไม่ต้องฉันกินอะไรไม่ลงหรอก” จะให้กินอะไรลงได้ไงในเมื่อยัยสองแม่ลูกนั้นมันมาประจบคุณพ่อขนาดนั้น“ค่ะงั้นดิฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ” เธอก้มหัวให้ฉันเล็กน้อยก่อนที่จะเดินออกไป แล้วกลับเข้ามาใหม่“มีอะไรไหนว่าจะไปทำงาน”“เอ้อ…คือท่านประธานเรียกคุณโรสเข้าพบด่วนค่ะ”“อืมเดี๋ยวฉันไป” พ่อจะเรียกฉันเข้าไปหาทำไมหรือว่ายังไม่จบกับเรื่องเมื่อเช้าฉันเก็บเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะให้เข้าที่ก่อนที่จะออกไปหาท่านที่ห้องทำงานใหญ่ก๊อก ก๊อก ก๊อก“เข้ามา” เสียงคนข้างในบอกหลังจากที่ฉันเคาะประตู“เรียกโรสมาทำไมหรอคะ” ทันทีที่เข้าไปสายตาของฉันก็ไปปะทะกับยัยสองแม่ลูกที่นั่งตรงโซฟาในห้องนั้นพอดี“นั่งก่อนสิโรสพ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย”“ถ้ามันเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้นพ่อก็ไม่ควรเอาคนนอกมายุ่งด้วย” ฉันพูดพร้อมกับแลตาไปยังสองแ
Ler mais
แรกพบสบตา
{แรกพบสบตา}อาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์ไม่มีวันไหนเลยที่ฉันจะว่างแบบคนอื่นๆเขาตอนแรกลาออกจากมหาลัยมาก็เพื่อที่จะมาช่วยงานที่บริษัทเพราะกลัวว่าจะถูกคนอื่นแย่งไปโดยไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเหนื่อยจนหัวหมุนได้แบบนี้ และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันต้องทำงานหนักกว่าทุกวันที่ผ่านมาเพราะวันนี้มันเป็นวันเซ็นสัญญาระหว่าบริษัทของฉันกับโรงพยาบาลอะไรนั้น“คุณโรสคะเอกสารที่ให้เตรียมเสร็จแล้วนะคะ” เลขาที่อยู่หน้าห้องช่วยเตรียมเอกสารให้ฉันทั้งคืนขอย้ำว่าทั้งคืนเพราะมันมีเยอะมาก“มาวางให้ฉันที่โต๊ะเลยส่วนเธอวันนี้ไปพักซะไม่ต้องเข้าทำงาน” ฉันบอกเธอก่อนที่ฉันจะหยิบซองสีน้ำตาลที่ใส่เอกสารขึ้นมาถือไว้แล้วเดินออกจากห้องไป“เดี๋ยวค่ะคุณโรส!!!”“มีอะไร” ฉันหันไปถามเลขาที่วิ่งตามฉันออกมา“คุณโรสจะไปยังไงคะ พอดีเมื่อเช้าดิฉันเห็นท่านประทานออกไปแล้วนะคะ”“ฉันรู้แล้วเดี๋ยวฉันเอารถไปเอง เธอยังไม่ชินอีกหรอที่ฉันไม่ไปรถกับคุณพ่อ” หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็จะไม่มีวันไปนั่งรถคันเดียวกับยัย กาฝากนั้นแน่ ฉันเดินตรงมาเอารถลัมโบคู่ใจของฉันขับออกจากบริษัทแล้วมุ่งหน้ามายังโรงพยาบาลคาซานดร้าทันที[โรงพยาบาลคาซานดร้า]“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าห้
Ler mais
หาทางเข้าใกล้
[หาทางเข้าใกล้]หลังจากที่ฉันถูกเมลินดาว่าให้เมื่อวานมันทำให้ฉันโกรธเธอมากจนฉันไม่อยากจะกลับบ้านไม่ใช่ว่าฉันกลัวที่จะต้องเจอเมลินดาแต่ที่ฉันไม่อยากกลับบ้านก็เพราะฉันไม่อยากเจอหน้าพ่อเพราะคำพูดของเมลินที่บอกว่าแม้แต่พ่อยังไม่สนใจฉันมันดังกล้องอยู่ในหูฉันตลอดเวลา แต่มันก็คงจะจริงอย่างที่เธอพูดฉันไม่ใช่ลูกรักของพ่ออีกต่อไปแล้วนี้นา“ไงหงอยอะไรมาอีกถึงไม่ยอมกลับบ้าน” นิน่าถามฉันที่เอาแต่นั่งทำหน้าหงิงอยู่บนเตียงของเธอ“เปล่าไม่มีอะไร”“จะให้ฉันเชื่อแกดีมั้ยหน้าแกมันฟ้องขนาดนั้นว่ามีเรื่องมา สรุปจะเล่าหรือไม่เล่า” มันจะคาดคั้นจากฉันให้ได้ใช่มั้ย“เอ้อๆ เล่าก็เล่าแต่แกต้องสัญญาก่อนว่าคืนนี้จะให้ฉันอยู่ที่คอนโดแก” ทุกอย่างบนโลกนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน“นั่งบนเตียงฉันขนาดนี้ไม่ต้องมาถามแล้วมั้งว่าจะให้อยู่มั้ย”“แฮ่ๆ ก็แหมฉันทำงานมาทั้งวันก็ขอนั่งเตียงนุ่มๆ ขอแกหน่อยจะเป็นไรไป”“ไม่ต้องมาชวนเปลี่ยนเรื่องเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแกไม่ยอมกลับบ้าน” อุส่าพยายามหาประเด็นอื่นมาพูดแล้วมันยังมีหน้าวกเข้าเรื่องนี้อีกต่อมเผือกของนิน่านี้น่าเคารพจริงๆ“ก็วันนี้อ่ะดิพ่อฉันเอายัยกาฝากเมลินนั้นไปด้วย”“แค่เน
Ler mais
เข้าหา
“วันนี้แกรีบแต่งตัวไปไหนแต่เช้า” นิน่าที่กำลังจะไปเรียนถามฉันทันทีที่เห็นว่าฉันลุกขึ้นมาแต่งตัวแต่เช้า“ไปโรงบาล” ตอบออกไปโดยไม่ได้มองหน้านิน่าเพราะมัวแต่วุ่นกับซิปด้านหลังที่มันรูดไม่ขึ้น“ไปโรงบาล!!! แต่งแบบนี้เนี๊ยะนะ”“อือก็ฉันไม่ได้ป่วยนิทำไมจะแต่งแบบนี้ไม่ได้” ชุดที่ฉันใส่มันเป็นชุดเดรตสั้นสีดำเกาะอกแต่ฉันก็มีเสื้อคลุมไม่ต้องห่วงหรอกว่าจะโป้“ไม่ได้ป่วยแล้วไปทำ เห้ย!!!อย่าบอกนะ” มันชี้หน้าฉันทันทีที่มันนึกออกว่าฉันไปทำไม“อืมฉันจะไปหาหมอคริสเตียน” เหวอเลยทีนี้เพื่อนฉัน“เอาจริงดิ”“แต่งขนาดนี้คิดว่าโรสมาเล่นๆ หรอคะคุณนิน่า” นี้ฉันทำให้มันตกใจขนาดนั้นเลยหรอ“แล้วแกรู้แล้วหรอว่าจะเข้าใกล้เขาได้ยังไงถ้าแกจะอ้างว่าป่วยโรคเดียวที่แกเป็นได้คือโรคหัวใจเพราะเขาเป็นศัลยแพทย์ทรวงอก” อันนั้นน่ะฉันตัดทิ้งไปนานแล้วคนอย่างโรเซ็ทต้าถ้าคิดจะทำอะไรแล้วไม่เคยมีพลาด“ช่างฉันเถอะแกไปเรียนได้แล้วไป๊” ฉันไล่ให้มันไปเรียนก่อนที่จะเดินตามมันไปเอารถก่อนจะขับออกไป[โรงพยาบาลโรเซ็ทต้า]“สวัสดีค่ะติดต่อสอบถามอะไรหรอคะ” ทันทีที่ฉันเดินไปที่หน้าประชาสัมพันธ์พยาบาลที่ทำหน้าที่ก็ถามฉันอย่างกับอัดเทปไว้“เอ้อคื
Ler mais
เริ่มรุก
Ep05… [เริ่มรุก][คฤหาสน์ลีโอน่า]“จะไปไหนแต่เช้าห๊ะยัยโรส” พ่อถามขณะที่ฉันกำลังสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ“ไปทำงานค่ะ”“งานอะไรวันนี้แกไม่ต้องเข้าบริษัทไม่ใช่หรือไง”“ค่ะ แต่โรสมีงานอย่างอื่นต้องทำค่ะ” ฉันตอบพ่อโดยที่ไม่ชายตา.มองสองคนแม่ลูกนั้นแม้แต่น้อย“หนูโรส…”“สมองเสื่อมหรือไงฉันเคยบอกเธอว่ายังไง...ห้ามเรียกฉันแบบนั้น” ฉันเหลียวไปเอ็ดเสียงใส่แมรี่แม่เลี้ยงที่ไม่ต้องการของฉัน“เอ้อ ขอโทษค่ะคุณโรส” ปากบอกขอโทษแต่สายตาเครียดแค้นยิ่งกว่าอะไร“สรุปจะไปไหน” พ่อยังไม่ลดความพยายามที่จะถามฉัน“สนใจทำไมคะปกติไม่เคยเห็นจะถาม” ตอนแรกก็ว่าจะตอบดีๆ แล้วนะแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะเถียง“โรสพ่อถามดีๆนะ”“โรสก็ตอบดีแล้วนี้คะ” ฉันยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป“คงออกไปหาผู้ชายสินะถึงไม่ยอมบอก” ยัยเมลินดาหันมาว่าให้ฉันต่อหน้าทุกคน แต่คุณพ่อของฉันกลับไม่ว่าอะไรยัยนั้นสักคำ เหอะ! นี้เขากำลังว่าให้ลูกตัวเองอยู่นะ อ่อ! ฉันลืมไปว่าไม่มีใครสนใจฉันอยู่แล้ว“ค่ะโรสออกไปหาผู้ชายคุณพ่อมีอะไรมั้ยคะ” ฉันตอบด้วยความประชดประฉัน“ยัยโรส!!!”“หึ! พ่อไม่ต้องขึ้นเสียงใส่โรสหรอกค่ะเพราะผู้ชายที่โรสจะไปหา…เขาเป็นถึงนายแพทย์เลยนะคะ
Ler mais
คู่แข่ง
ตอนที่6… [คู่แข่ง]12:30น.รู้งี้ฉันทานข้าวเช้ามาก่อนก็ดีใครจะไปคิดละว่าเขาจะออกมาทานข้าวตอนเที่ยงครึ่งตอนแรกก็คิดว่ามาทานเที่ยงตรงฉันก็คงไม่ต้องมาเจ็บท้องหิวข้าวอยู่แบบนี้ ฉันเอามือกุมท้องตัวเองไว้เหมือนว่าโรคกระเพาะจะเริ่มเล่นงานฉันซะแล้ว จากที่เริ่มเจ็บน้อยๆตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับในท้องพร้อมกับบีบเข้ามา“เป็นอะไร” คนที่เดินนำหน้าฉันออกมาเหลียวกลับมาถามพร้อมกับสายตาที่มองตำแหน่งมือที่ฉันจับท้องเอาไว้“ไม่มีอะไร""เจ็บท้องหรอ""......" ทำไมอยู่ๆถึงใช้น้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้กับฉัน"โกหกใครก็โหกไปแต่อย่ามาโกหกหมอสิคุณ""ก็แค่ปวดท้องนิดหน่อยเอง พอดีเมื่อเช้าฉันรีบออกมาเลยไม่ทันได้กินข้าว" กับเขาคนนี้ชีวิตนี้ฉันโกหกอะไรไม่ได้เลยสินะ“ก็บอกกแล้วไงว่าถ้าหิวก็ให้มากินก่อนเลยไม่ต้องรอฉัน”“ได้ไง…ถ้าฉันมาก่อนก็ไม่ได้กินข้าวกับนายนะสิ” ฉันฉลาดพอถ้าฉันมาก่อนมีหวังเขาคงไม่มากับฉันหรอก“ดื้อจริงๆ งั้นกินที่ร้านในโรงบาลนี้แหละไม่ต้องไปไหนไกล”นี่ห่วงฉันหรือขี้เกียจออกไปกับฉันกันแน่ แล้วดูในโรงบาลสิมีอะไรให้น่ากินฉันอุส่านั่งอดทนรอตั้งแต่เพื่อที่จะออกมากินโรงอาหารใน โรงบาลเนี๊ยะนะ“ห่วงฉั
Ler mais
ความอ่อนแอ
ตอนที่ 7 ความอ่อนแอวันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ฉันต้องมาโรงพยาบาลทั้งๆ ที่ไม่ได้เป็นอะไรแต่ที่มาก็เพราะคุณหมอที่นี่น่าจับทำสามีฉันเลยต้องมาบ่อย ๆ แม้ว่าเวลาของฉันมันเป็นเงินเป็นทองแต่เผื่อเขาฉันยอมเสียเงินเสียทองไปเลยก็ได้ ฉันล่อเล่นอย่าคิดจริงจังไปได้ที่มาวันนี้มีแค่เหตุผลเดียวเท่านั้นต่อให้ฉันจะต้องเสียอะไรไปฉันไม่มีทางในเมลินสมหวังหรอก แต่ที่แน่ๆ วันนี้เขาไม่ว่างมานั่งเล่นกับฉันเพราะเขาต้องรีบไปรักษาคนไข้ที่รอการช่วยเหลือจากเขาอยู่ ฉันก็เลยต้องมานั่งรอเขาในห้องไม่อยากเชื่อเลยว่าการผ่าตัดมันจะนานปานนี้ถ้ารู้จักฉันจริงเขาจะต้องรู้ว่านิสัยของฉันเกลียดการต้องรอโดยเฉพาะรอในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อะไรกับตัวเอง ยกเว้นคุณหมอคนนี้เพราะเขาสามารถทำประโยชน์ให้ฉันได้แม้ว่าจะต้องนั่งรอจนเกือบจะสามชั่วโมงก็เถอะจะว่าไปเขาก็เป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้ฉันอดทนตั้งตารอจนแทบจะหลับคาห้องเขาฉันก็เบื่อเป็นเหมือนกันเกิดมาฉันยังไม่เคยต้องมานั่งรอใครนานเท่านี้มาก่อนเขาคนแรก ไหนๆ ก็ไหนๆฉันก็เลยขอถือโอกาสครั้งนี้เดินสำรวจห้องพักเขาสักหน่อยก็ แล้วกันฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายแบบเขาทำไมถึงชอบตกแต่งห้องเป็นโทนสีดำแต่
Ler mais
รู้เมื่อสายไป
ตอนที่8... [รู้เมื่อสายไป][คริสเตียน]วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ผมต้องเข้ามาดูแลคนไข้ตามนัดผมมาทำงานที่โรงพยาบาลตามปกติแต่ที่ไม่ปกติสำหรับผมตั้งแต่เช้าผมยังไม่เห็นหน้าใครบางคนที่มาได้ทุกวันเหมือนคนไม่มีการไม่มีงานทำไม่รู้ว่าตั้งแต้เมื่อไหร่เหมือนกันที่ผมรู้สึกว่าการได้เจอโรเซ็ทต้าทุกเช้ามันคือกิจวัตรประจำวันไปแล้วพอไม่ได้เจอกลับรู้เหมือนมีบางอย่างหายไป แล้วทำไมผมต้องไปสนใจด้วยละจะมา หรือจะไปไม่มันก็เรื่องของเธอ“วันนี้แฟนคุณหมอไม่มาหรอคะ” พยาบาลที่เอากาแฟเข้ามาให้ถามผมขึ้นมาจนผมต้องเงยมองหน้าเธอ“แฟนผม?” ผมชี้นิ้วมาใส่ตัวเองอย่างงงๆ ผมไปมีแฟนตอนไหน“ก็คุณผู้หญิงคนที่สวยๆที่มาหาคุณหมอทุกวันยังไงละคะ”“เธอไม่ใช่แฟนผมครับ”นอกจากโรเซ็ตต้าที่พักนี้จะเข้าออกห้องทำงานผมก็ไม่มีใครแล้วหากไม่นับรวมคนในโรงพยาบาลเธอนี่แหละที่เป็นต้นตอขอคำถามเมื่อกี้ แล้วการที่ผมตอบไปแบบนั้นก็ทำเอาพยาบาลตรงหน้าดูงงไม่น้อยทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่โรเซ็ทต้ากลับทำให้คนอื่นที่มองมาเข้าใจผิดไปไม่น้อย หึ! ผู้หญิงแบบเธอมันน่ากลัวจริงๆ“อ้าวหรอคะพี่ก็นึกว่าเป็นแฟนหมอคริสซะอีกเมื่อวานเห็นร้องไห้ออกไปคิดว่าทะเลาะกัน”“ร้อง
Ler mais
ไม่เนียน
ตอนที่9… [ไม่เนียน]วันนี้ถือเป็นการขึ้นต้นเดือนใหม่ที่ดีเลยทีเดียวเพราะตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพนักงานทุกคนในบริษัทจะไม่มีใครมาว่ารองผู้บริหารแบบฉันว่ามาสายได้อีกแล้วเพราะหลังจากนี้เป็นต้นไป ฉัน! โรเซ็ทต้า ลีโอน่า จะไม่ไปเสียเวลาตามตื้อ ตามจีบ ตามรังขวานไอ้หมอบ้านั้นอีกพอกันทีเสียทั้งงาน เสียทั้งสุขภาพจิตนอกจากไม่ได้อะไรกลับมาแล้วฉันยังถูกมองเป็นผู้หญิงไร้ยางอายเพราะฉะนั้นนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเรื่องเดียวที่จะไม่แย่งชินกับกาฝากนั้นก็คือหมอนี่แหละ"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณโรส” ตายยากตายเย็นจริง ๆ อุส่าคิดว่าเป็นวันที่ดีพอมาเจอสองคนแม่ลูกในห้องทำงานของฉันวันดี ๆ วันนี้หมดไปโดยไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง“ใครให้เธอสองคนแม่ลูกเข้ามาในห้องฉันห๊ะ!!!”“ไม่มีใครใช้หรอกค่ะเราสองคนแม่ลูกเข้ามาเอง” ยัยแม่เลี้ยงนั้นยืนขึ้นก่อนจะพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่“ไม่มีใครอยากมาเข้ามาในห้องคนใจแคบแบบเธอหรอก” เมลินพูดใส่หน้าฉัน“ถึงเธออยากฉันก็คงไม่ให้กาฝากอย่างพวกเธอเข้ามาหรอกเดี๋ยวห้องฉันมันจะหมองไปด้วยความหน้าด้านไร้ยางอายของพวกเธอ!!!” คิดหรอว่าคนอย่างฉันจะยอมให้ว่าฝ่ายเดียว"หน้าด้าน!!!ไร้ยางอาย หือ ว่า
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status