เริ่มรุก

Ep05… [เริ่มรุก]

[คฤหาสน์ลีโอน่า]

“จะไปไหนแต่เช้าห๊ะยัยโรส” พ่อถามขณะที่ฉันกำลังสวมรองเท้าส้นสูงสีดำ

“ไปทำงานค่ะ”

“งานอะไรวันนี้แกไม่ต้องเข้าบริษัทไม่ใช่หรือไง”

“ค่ะ แต่โรสมีงานอย่างอื่นต้องทำค่ะ” ฉันตอบพ่อโดยที่ไม่ชายตา.มองสองคนแม่ลูกนั้นแม้แต่น้อย

“หนูโรส…”

“สมองเสื่อมหรือไงฉันเคยบอกเธอว่ายังไง...ห้ามเรียกฉันแบบนั้น” ฉันเหลียวไปเอ็ดเสียงใส่แมรี่แม่เลี้ยงที่ไม่ต้องการของฉัน

“เอ้อ ขอโทษค่ะคุณโรส” ปากบอกขอโทษแต่สายตาเครียดแค้นยิ่งกว่าอะไร

“สรุปจะไปไหน” พ่อยังไม่ลดความพยายามที่จะถามฉัน

“สนใจทำไมคะปกติไม่เคยเห็นจะถาม” ตอนแรกก็ว่าจะตอบดีๆ แล้วนะแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะเถียง

“โรสพ่อถามดีๆนะ”

“โรสก็ตอบดีแล้วนี้คะ” ฉันยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป

“คงออกไปหาผู้ชายสินะถึงไม่ยอมบอก” ยัยเมลินดาหันมาว่าให้ฉันต่อหน้าทุกคน แต่คุณพ่อของฉันกลับไม่ว่าอะไรยัยนั้นสักคำ เหอะ! นี้เขากำลังว่าให้ลูกตัวเองอยู่นะ อ่อ! ฉันลืมไปว่าไม่มีใครสนใจฉันอยู่แล้ว

“ค่ะโรสออกไปหาผู้ชายคุณพ่อมีอะไรมั้ยคะ” ฉันตอบด้วยความประชดประฉัน

“ยัยโรส!!!”

“หึ! พ่อไม่ต้องขึ้นเสียงใส่โรสหรอกค่ะเพราะผู้ชายที่โรสจะไปหา…เขาเป็นถึงนายแพทย์เลยนะคะ” ฉันเน้นคำว่าแพทย์ใส่หน้ายัยเมลิน

“หมายความว่าไง” เมลินดาถามฉัน

“ก็หมายความอย่างที่พูดไปก่อนนะเดี๋ยวสาย” แล้วฉันก็เดินถือกระเป๋าออกมาทันที

[โรงพยาบาลคาซานดร้า]

พอมาถึงโรงพยาบาลฉันก็เดินตรงมาที่ห้องของเขาทันที แต่ยังไม่ทันที่ได้ก้าวขาเข้าไปนางพยาบาลหน้าห้องก็มาขวางทางฉันไว้

“คุณโรเซ็ทต้าใช่มั้ยคะ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อยตอบเป็นมารยาท

“คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ”

“แล้วทำไมฉันถึงข้าไปหาหมอไม่ได้”

“คือ…คุณหมอสั่งไว้น่ะค่ะว่าถ้าคุณโรเซ็ทต้ามาห้ามให้เข้าพบโดยเด็ดขาด”

โห!!อะไรกันนี้ถึงกับไม่ให้ฉันเข้าไปหาเลยงั้นหรอ ฉันทำได้เพียงเอียงคอมองหน้าพยาบาลตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วตอนนี้หมอคริสอยู่ไหน” ฉันถามออกไปเสียงแข็ง

“เอ้อ…คือ”

“อยู่ข้างในใช่มั้ย”

ปัง!!!!

“นี้!!!ทำไมนายถึงบอกให้พยาบาลคนนั้นไม่ให้ฉันเข้ามา” พอเข้ามาถึงฉันก็ปิดประตูลงพร้อมกดล็อคทันที ถ้าขืนรอยัยนั้นตอบฉันคงไม่ได้เข้ามาหรอก

“ไม่ได้ยินที่ถามหรือไงห๊ะ!!!” นี้เขาจงใจจะยั่วโมโหฉันหรือไงกันทั้งๆ ที่ฉันกำลังยืนถามเขาแต่เขากลับไม่สนใจเอาแต่นั่งมองเอกสาร ที่อยู่ตรงหน้า เย็นชาชะมัด!

“หมอคริส!!!” ฉันยังคงพยายามเรียกเขาแต่ก็ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะได้ผลเพราะเขาเงยหน้าขึ้นมาหาฉัน

“ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้เข้ามา” นี้หรือคือประโยคทักทาย

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเข้ามา”

“คุณมีธุระอะไรกับผม”

“ฉันแค่อยากเห็นหน้านายก็เท่านั้น” ฉันฉีกยิ้มเท่าที่จะทำได้

“ออกไปซะที่นี่ไม่ใช่ที่เด็กแบบคุณจะมาเล่นได้”

เด็ก!!นี้เขายังเห็นฉันเป็นเด็กอยู่หรอ เด็กที่ไหนจะแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วหน้าด้านหน้าทนเข้าหาผู้ชายแบบฉัน

“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วอีกอย่างฉันก็อายุยี่สิบแล้วด้วย”

“ยังไงคุณก็เด็กกว่าผมตั้งห้าปี อีกอย่างอายุที่พึ่งบรรลุนิติภาวะแบบนี้เขายังไม่เป็นผู้ใหญ่กันหรอก”

“โอเคฉันขี้เกลียดเถียงกับนายแล้วเด็กก็เด็กพี่คริส” ว๊ายๆๆๆๆ เรียกเองเขิลเองแปลกๆ เหมือนกันนะที่ต้องเรียกเขาแบบนั้น แต่เอา เหอะจะให้เป็นเด็ก เป็นผู้ใหญ่ หรือเป็นอะไรก็ช่างยังไงซะฉันก็ไม่มีวันถอยให้เขาหรอก

“เหอะ!!สรุปวันนี้คุณมาทำไมอีก” เขาถอนหายใจก่อนที่จะพูดกับฉัน

“เย็นชาจังนายมีหัวใจมั้ยเนี๊ยะ” ที่ถามนี้สงสัยจริงๆ นะแต่ดูเหมือนว่าคนถูกถามจะไม่สบอารมณ์

“ถ้าจะมาเพื่อถามแค่นี้ก็กลับไปซะผมจะทำงานไม่มีเวลามานั่งเล่นกับคุณ” เขาไล่ฉันโดยที่ไม่คิดจะมองหน้าฉันด้วยซ้ำ

“อย่าพึ่งโมโหสิที่ฉันมาวันนี้ก็แค่จะมาชวนนายไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน” ฉันก้มลงไปหาคนที่นั่งอยู่จนเขาหันมา

“คิดจะอ่อยผมหรือไง”

O_O!!!!!

“เห้ย!!!” นี่เขามันแบบคนแบบไหนกันถึงกล้าใช้สายตาแบบนั้นมองหน้าอกฉัน ทำเอาคนที่พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยอย่างฉันต้องรีบยอกมือขึ้นมาปิด

“สายตานายนี้มัน!!”

“คุณก็ตั้งใจแล้วไม่ใช่หรือไง” ฉันได้แต่ทำหน้าดุใส่เขา ตั้งใจกับผีน่ะสิ

“นายมองหน้าอกฉันนายต้องไปกินข้าวกับฉันกลางวันนี้”

“มันเกี่ยวกันมั้ย”

“จะไปมั้ย ถ้าไม่ไปฉันจะประกาศให้คนทั้งโรงบาลรู้เลยว่านายเป็นโรคจิตแอบมองหน้าอกคนอื่น”

“เอาที่คุณสบายใจเลยแล้วกันเพราะยังไงผมก็ไม่ไป!!!” นี้เขาคิดว่าฉันไม่กล้าหรือไงถึงได้ท้าทายกันขนาดนี้

“ได้!!!” ฉันตอบออกไปเสียงสูงก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูห้องเขา

“จะทำอะไร” เขาลุกมาหาฉันทันที

“ทุกคนคร้าาาาา!!!!” ฉันตะโกนออกไปแต่ก็ไม่ทันที่ใครจะเหลียวมามองนอกจากพยาบาลหน้าห้อง เพราะเขาดึงฉันเข้ามาซะก่อน

“ดึงฉันเข้ามาทำไมไหนบอกว่าเอาที่ฉันสบายใจไม่ใช่หรือไง”

“โอเค๊! ผมจะไปกินข้าวกับคุณตกลงมั้ย”

"ตกลง" ฉันพยักหน้าทันที

“แต่…”

“แต่อะไรอีก” ทุกเรื่องในชีวิตของเขามันต้องมีข้อแม้ไปหมดทุกอย่างเลยใช่มั้ย

“เธอต้องลืมเรื่องเมื่อกี้ไปให้หมด” เขาชี้หน้าฉัน เรื่องเมื่อกี้งั้นหรอ

“เรื่องที่นายมองหน้าอกฉันน่ะหรอ” เอาจริงๆนะบางทีฉันก็สงสัยตัวเองเหมือนว่าทำไมทุกครั้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ฉันถึงทำ อะไรที่มันเหมือนไม่ใช่นิสัยฉันเลย หรือเพราะความอยากเอาชนะยัยเมลินดาของฉันมันสูงเกินไป

“อืม ตกลงมั้ย”

“ก็ได้นะ แต่นายต้องบอกฉันมาว่านายโสดหรือว่ามีแฟนแล้ว” ฉันถามเขาออกไปตรงๆ

“เปลี่ยนเรื่องเร็วดีเน้อ”

“ตอบสิ!!!”

“ฉันไม่มีใคร…พอใจหรือยัง” เขาหันมาตอบฉันแต่ไม่รู้ทำไมหัวใจของฉันมันถึงได้เต้นรัวแบบนี้หรือว่าฉันเป็นโรคหัวใจบ้านาไม่หรอก

“ยิ้มอะไร” ฉันหรอ??? แล้วฉันจะยิ้มทำไมเนี๊ยะ

“ไม่บอกไปทำงานสิเดี๋ยวฉันนั่งรอตรงนี้” ฉันชี้ไปยังโซฟาที่อยู่ในห้องก่อนที่จะเดินไปนั่งรอเวลากลางวันที่แสนจะนาน แต่ระหว่างที่ ฉันรอฉันแอบถ่ายรูปเขาไว้ด้วยแหละไม่ได้ปลื้มอะไรหรอกนะแต่ฉันจะส่งรูปนี้ไปให้ใครบางคนต่างหาก

โรส: ทายสิตอนนี้ฉันอยู่กับใคร

ฉันส่งข้อความพร้อมรูปภาพไปให้เมลินดา

ติ๊ง!

แล้วสักพักเสียงข้อความก็ดังกลับมา

เมลินดา: แกไปอยู่กับหมอได้ไง

โรส: ฉันจะอยู่กับใครก็ได้ถ้าฉันต้องการ

เมลินดา: อ๋อฉันรู้แล้วแกต้องการจะกีดกันฉันกับพี่คริสสินะ

โรส: ฉลาดดีนิ แกอย่าหวังเลยว่าจะได้เขาไปง่ายๆ เพราะฉันจะทำให้เขาชอบฉันให้ได้

เมลินดา: แกทำแบบนี้ทำไมในเมื่อแกไม่ได้สนใจเขาอยู่แล้ว หรือแกกลัวว่าแกจะแพ้ฉัน

โรส: คนที่ต้องกลัวไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นกาฝากแบบแกต่างหาก…อ่อกลางวันนี้ฝากบอกพ่อฉันด้วยนะว่าไม่ต้องรอทานข้าวฉันจะไป กิน!! กับหมอคริส แค่นี้นะบาย

แล้วฉันก็ปิดโทรศัพท์ลงทันทีเพราะไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่านี้แค่นี้ยัยนั้นก็คงจะนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วล่ะ

…

นี้มันแค่เริ่มต้นเองนะเมลินดา