หาทางเข้าใกล้

[หาทางเข้าใกล้]

หลังจากที่ฉันถูกเมลินดาว่าให้เมื่อวานมันทำให้ฉันโกรธเธอมากจนฉันไม่อยากจะกลับบ้านไม่ใช่ว่าฉันกลัวที่จะต้องเจอเมลินดาแต่ที่ฉันไม่อยากกลับบ้านก็เพราะฉันไม่อยากเจอหน้าพ่อเพราะคำพูดของเมลินที่บอกว่าแม้แต่พ่อยังไม่สนใจฉันมันดังกล้องอยู่ในหูฉันตลอดเวลา แต่มันก็คงจะจริงอย่างที่เธอพูดฉันไม่ใช่ลูกรักของพ่ออีกต่อไปแล้วนี้นา

“ไงหงอยอะไรมาอีกถึงไม่ยอมกลับบ้าน” นิน่าถามฉันที่เอาแต่นั่งทำหน้าหงิงอยู่บนเตียงของเธอ

“เปล่าไม่มีอะไร”

“จะให้ฉันเชื่อแกดีมั้ยหน้าแกมันฟ้องขนาดนั้นว่ามีเรื่องมา สรุปจะเล่าหรือไม่เล่า” มันจะคาดคั้นจากฉันให้ได้ใช่มั้ย

“เอ้อๆ เล่าก็เล่าแต่แกต้องสัญญาก่อนว่าคืนนี้จะให้ฉันอยู่ที่คอนโดแก” ทุกอย่างบนโลกนี้ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน

“นั่งบนเตียงฉันขนาดนี้ไม่ต้องมาถามแล้วมั้งว่าจะให้อยู่มั้ย”

“แฮ่ๆ ก็แหมฉันทำงานมาทั้งวันก็ขอนั่งเตียงนุ่มๆ ขอแกหน่อยจะเป็นไรไป”

“ไม่ต้องมาชวนเปลี่ยนเรื่องเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแกไม่ยอมกลับบ้าน” อุส่าพยายามหาประเด็นอื่นมาพูดแล้วมันยังมีหน้าวกเข้าเรื่องนี้อีกต่อมเผือกของนิน่านี้น่าเคารพจริงๆ

“ก็วันนี้อ่ะดิพ่อฉันเอายัยกาฝากเมลินนั้นไปด้วย”

“แค่เนี๊ยะอะนะทำให้แกไม่อยากกลับบ้าน” มันทำหน้าแบบอธิบายยากใส่ฉัน

“เปล่าแต่ที่ฉันไม่กลับก็เพราะไม่อยากเจอหน้าพ่อ”

“พ่อแกไปทำอะไรให้แกไม่พอใจอีก”

“พ่อไม่ได้ทำแต่ที่ฉันไม่อยากกลับเพราะว่าเมลินมันว่าให้ฉัน”

“ว่าอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพ่อแก”

“มันบอกว่าขนาดพ่อยังไม่สนใจฉันเลยมันก็เลยทำให้ฉันไม่อยากกลับบ้านเพราะสิ่งที่เมลินพูดมันเป็นความจริงพ่อไม่สนใจฉันไม่ได้รักฉันเหมือนตอนที่แม่อยู่” ฉันกำลังจะร้องไห้ออกมาแต่ก็ต้องหยุดชะงักทันที

“เดี๋ยวอย่าพึ่งดราม่าบอกมาว่าแกไปว่าอะไรให้ยัยเมลินมันถึงได้ว่าแกแบบนี้”

“เอ้อ…” ฉันอ้ำอึ้งไม่อยากตอบคำถามของนิน่าเพราะรู้ว่าถ้าตอบไปฉันก็ผิดเหมือนกันที่ไปว่าแม่ของยัยเมลินนั้นแรงไปแต่มันก็สมควรแล้วไม่ใช่หรอ

“ก็ฉันแค่หมั้นไส้มันที่อยากได้ลูกเจ้าของโรงบาลจนตัวสั้นฉันก็เลยว่าให้มันไปว่าอย่างไอ้หมอคงหมอคริสอะไรนั้นไม่มีทางสนใจมันหรอก อีกอย่างคนอย่างยัยนั้นเป็นได้มากสุดก็แค่เมียน้อยเหมือนแม่มัน”

“เห้ย!!! แรงอยู่นะแก แต่เดี๋ยวนะเมื่อกี้แกว่าหมออะไรนะ”

“หมอคริส แต่แกไม่ต้องตกใจไม่ใช่คริสเดี๋ยวกับที่แกอยากเจอหรอกหมอคริสคนนี้เขาเป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาล”

“คริสเตียน คาซานดร้าป่ะ” นิน่าถามแทรกขึ้นมาทันที

“อืมใช่”

“ก็คนนี้แหละหมอคริสที่ฉันเล่าให้แกฟังแต่ก็ลืมบอกไปว่าเขาเป็นลูกเจ้าของโรงบาล”

“ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหนเลยผู้ชายอะไรเย็นชาขนาดนั้น”

“อันนี้ฉันก็ไม่รู้นะแต่ที่แน่ๆ ยัยเมลินอะไรนั้นมันกำลังจ้องจะกินหมอคริสอยู่ใช่มั้ย” นิน่าถามฉันขึ้นมามันเลยทำให้ฉันคิดได้ว่าต้องทำยังไงกับกาฝากแบบเมลิน

“เชื่อฉันสิว่าอย่างเมลินไม่ได้หมอคริสไปหรอก” ฉันทำหน้าแบบมีแผนร้ายในใจ

“ทำหน้าแบบนั้นอย่าบอกน่ะว่า…”

“ใช่!!! ฉันจะทำให้หมอนั้นมาชอบฉันให้ได้อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าหมอคริสที่ยัยนั้นชอบมาชอบฉันใครกันแน่ที่หัวเราะไม่ออก”

“หึ ฉันว่ามันไม่ง่ายแบบนั้นเพราะฉันได้ยินมาว่าหมอคริสคนนี้ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน”

“อย่าบอกนะว่าเป็นเกย์!!!” หรือไม่จริงไม่สนใจผู้หญิงงั้นแสดงว่าสนใจผู้ชายแล้วอีกอย่างผู้ชายส่วนมากที่ฉันเห็นเป็นหมอก็เกย์ทั้งนั้น

“จะบ้าหรอยัยโรสคนนี้ไม่ใช่แน่นอน” นิน่าทำท่าทางมั่นอกมั่นใจเหลือเกิน

“แต่ก็ช่างเถอะจะเกย์ไม่เกย์เดี๋ยวก็รู้ แต่ที่แน่ๆ ฉันจะทำไงให้ได้ใกล้ชิดกับเขา”

“ก็ไหนแกบอกว่าไปคุยงานกับเขามาไงแล้วแกจะหาทางเข้าหาเขาทำไม” แหมพูดอย่างกับฉันสนิทกับเขามากอย่างงั้นแหละ

“ไม่อยากจะบอกนะ แม้แต่ชื่อฉันเขายังไม่ถามสักคำ”

“ขนาดนั้นเลยหรอ” อย่าทำหน้าให้ฉันต้องตกต่ำไปกว่านี้ได้มั้ย

“อืม! ไม่ถามชื่อฉันฉันไม่ว่าแต่นี้ข้ามหัวฉันไปทำความรู้จักกับยัยเมลินนู้นไม่ให้ฉันแค้นได้ไงเกิดมายังไม่เคยมีใครเมินฉันแบบนี้มา ก่อนเขาคนแรก!!!!!!” คิดแล้วก็น่าโมโหเมลินมันดีกว่าฉันตรงไหน

“ก็แหงแหละแกเป็นถึงคุณหนูตระกูลลีโอน่าใครๆ ก็ให้ความสนใจทั้งนั้น”

“ฉันไม่อยากให้ยัยนั้นมาหัวเราะเยาะฉันฉันรับไม่ได้” แค่คิดภาพฉันก็อยากฉีกมันชิ้นๆ แล้ว

“ก่อนอื่นะแกต้องทิ้งฟอมจัดๆ ออกไปซะ อย่าเชิดอย่าหยิ่ง”

“เดี๋ยว! นี้ไม่ได้หรอกด่าฉันใช่มั้ย” ก็เชิดกับหยิ่งมันฟังดูแปลก

“นิดนึง” ตอบได้น่าจับกดชักโครกมาก

“สรุปเลยคือฉันต้องอ่อยใช่ผู้ชายแบบนั้นจริงๆหรอ”

“ประมาณนั้น แกทำได้อยู่แล้วนิ”

“นั้นมันเมื่อก่อน” ใช่เมื่อก่อนฉันไม่ใช่เป็นสาวทำงานฟอมจัดแบบนี้หรอกแต่ที่ฉันต้องทำแบบนี้เพราะป้องกันตัวเองจากคนรอบข้างขืนฉันเป็นคุณหนูโรสมีหวังไม่รอด

“แกก็ทำกับหมอคริสก็พอแล้วไม่เห็นต้องทำตลอดเลย…บางครั้งแกอาจจะรักเขาซะเอง”

“ไม่มีทาง…ได้ใจมาเมื่อไหร่ทุกอย่างก็จบปิดเกม” ฉันพูดอย่างมั่นใจว่าฉันต้องทำได้

“เหอะ ฉันรู้ว่ายังไงก็ห้ามแกไม่ได้แต่อย่ามานั่งร้องไห้ขี้มูกโปร่งล่ะ”

“ไม่มีทาง…พรุ่งนี้ฉันจะเริ่มปฏิบัติการอ่อยทันทีอยากรู้เหมือนกันไอ้ที่ว่าไม่เคยสนใจผู้หญิงมันจะจริงหรือป่าว”

“จ๊ะ!!! ไปอาบน้ำดีกว่า” แล้วนิน่าก็เดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ฉันนั่งยิ้มอยู่คนเดียวไม่รู้ละยังไงซะฉันจะต้องเข้าใกล้อีตาหมอนั้นให้ได้

…แม่คะยกโทษให้โรสด้วยถ้าเกิดโรสทำอะไรลงไป ฉันนั่งพูดกับสร้อยรูปหัวใจที่ข้างในนั้นมีรูปแม่ฉันอยู่หลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะต้องทำให้หมอคริสนั้นรักฉันให้ได้โทษฐานไม่สนใจฉันแถมยังทำให้ยัยเมลินหัวเราะเยาะฉันอีก

…ฉันจะทำให้นายคลั่งฉันให้ตายไปเลยไอ้หมอบ้า

[คฤหาสน์ลีโอน่า]

สองแม่ลูกที่กำลังพูดคุยกันอยู่บนที่นอนด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มปนความซะใจ

“แม่คะเมลินอยากให้แม่เห็นหมอคริสจังเลยค่ะบอกได้คำเดี๋ยวว่าหล่อมาก ที่สำคัญเขาเป็นลูกคนเดียวของคุณเควินเจ้าของโรงพยาบาลเลยนะคะ” หญิงสาวพูดกับผู้เป็นแม่ที่ชื่อแมรี่ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังต่างๆนาๆ

“นี้เมลินหนูชอบคุณหมอคริสใช่มั้ย”

“แม่ก็…” เมลินหน้าแดงทันทีที่แม่ของเธอถามออกมาตรงๆ

“ไม่ต้องมาเขินแล้วถ้าชอบก็จับเขามาทำสามีให้ได้ละหล่อรวยขนาดนั้นอย่าปล่อยให้หลุดมือไปได้”

“ไม่มีทางหรอกค่ะหมอคริสต้องเป็นของเมลินดาคนนี้คนเดียวเท่านั้น”

“แบบนี้สิถึงจะสมเป็นลูกแม่” แมรี่ดึงลูกสาวของเธอเข้ามากอด “เอ้อแล้วเมลินไม่กลัวถูกยัยโรสนั้นแยกไปหรอลูก”

“ไม่หรอกค่ะเมอยากให้แม่เห็นตอนที่หมอคริสมองหน้ายัยโรสนั้นสายตานี้เย็นชาสุดๆ แม้แต่ชื่อยังไม่ถามเลยนะคะ”

“ขนาดนั้นเลยงั้นก็แสดงว่าเขาไม่สนใจยัยนั้นแต่เขาสนลูกของแม่”

“เมล่ะเกลียดยัยโรสจริงๆ ทำเป็นมาว่าเราสองคนต่ำ เหอะ แล้วเป็นไงละกลายเป็นหมาหัวเน่าค่อยดูสักวันเมจะเอาตำแหน่งรองประธานของมันมาเป็นของเมให้ได้เลยคอยดู” เมลินดาพูดด้วยสายตาที่เครียดแค้น

“ดีมากเมลินของแม่ แม่ก็อยากเห็นเหมือนกันว่ามันจะทำยังไงดีไม่ดีมันคงจะไปอยู่กับแม่ของมัน55555” สองคนแม่ลูกที่กำลังคิดกำจัดโรเซ็ทต้าหัวเราะกันอย่างมีความสุขโดยไม่รู้เลยว่าโรเซ็ทต้าก็กำลังคิดกำจัดพวดหล่อนอยู่เหมือนกัน