ตอนที่ 8 เป็นประเด็น

เฌอรีนเดินเข้ามาถึงห้องทำงานใหญ่ของบอสหนุ่ม สายตามองตามร่างสูงที่กำลังทิ้งตัวนั่งบนโซฟารับแขกพลางยกขาซ้ายไขว่ห้างแล้วเอนหลังแนบไปกับทรงโซฟา ทว่าสายตาคมกลับมองตรงมาที่เธอ

“จะยืนอีกนานไหม” เสียงเข้มดุเหมือนตอนอยู่ในคลาสวิชาดังขึ้น

“คะ” เฌอรีนเหลอหลาไม่เข้าใจที่เขาพูด

“...”

พาคินน์ไม่พูดซ้ำแต่สายตาดุที่มองมาทำให้เธอต้องขยับตัวไปนั่งโซฟาตรงข้ามกับเขา

“เห็นข่าวแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ” เฌอรีนตอบกลับสั้นๆ

“แล้วไม่ถามหน่อยเหรอว่าเป็นฝีมือใคร” ประโยคของเขาทำให้เฌอรีนเงยหน้ามาสบตากับเขา

“เฌอไม่ได้สนใจค่ะ ไม่อยากรู้” เธอบอกตรงๆ ราวกับไม่แคร์เหมือนที่พูดมา

“งั้นเหรอ”

“แล้วบอสเรียกเฌอมาเพื่อจะคุยแค่เรื่องนี้เหรอคะ”

“จริงๆ ก็มีหลายเรื่อง แต่เธอยืนยันว่าไม่ได้สนใจ ฉันก็ไม่มีเรื่องจะคุยแล้วออกไปได้” พูดจบร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วพาตัวเองเดินไปยังโต๊ะทำงาน

“งั้นเฌอขอตัวนะคะ”

บ้าอะไรเนี่ย เรียกมาแค่นี้เนี่ยนะ

เฌอรีนเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานก็เจอกับลดาที่หน้าประตูสายตาดูเลิ่กลั่กราวกับถูกจับได้ว่ายืนแอบฟังเธอกับบอส

“อะ เอ่อ...” ลดาหาเสียงตัวเองไม่เจอ

“พี่ลดาแอบฟังเฌอกับบอสคุยกันเหรอคะ” เฌอรีนกระซิบถามลดาข้างใบหูจนอีกฝ่ายสะดุ้งเผยพิรุธ

“ปะ... เปล่านะ พี่ไม่ได้แอบฟัง” ลดารีบปฏิเสธแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

“แล้วเมื่อกี้พี่ลดาได้ยินอะไรบ้างคะ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเฌอรีนปรากฏบนใบหน้า

เฌอรีนเดินมาหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงานลดาพร้อมกับกางแขนเรียวราวกับคุกคาม

“มะ... ไม่ได้ยินอะไรค่ะ น้องเฌอ” ท่าทางของเด็กสาวทำให้ลดาหวั่นกลัวเพราะในใจลึกๆ คิดว่าถ้าเฌอรีนเป็นแฟนกับบอสจริง เธอซวยแน่ที่ไปแอบฟังเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย

“ฮะฮ่าๆ”

เฌอรีนปล่อยเสียงหัวเราะชอบใจ หลังจากได้แกล้งพี่เลี้ยงฝึกงานได้สำเร็จ ทำให้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

“น้องเฌอขำอะไรคะ” ลดาเริ่มทำหน้าไม่สู้ดี

“ได้แกล้งพี่ลดาแล้วสนุกดีจัง ไม่ต้องห่วงว่าเฌอจะไปฟ้องบอสหรอกนะคะ เฌอบอกแล้วไงคะ ว่าบอสกับเฌอไม่ได้เป็นแฟนกันเหมือนในข่าว”

“พี่เชื่อแล้วก็ได้ค่ะ”

ลดาเอามือทาบอกแล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เพราะตอนแรกกลัวว่าเฌอรีนจะเอาเรื่องที่ตัวเองแอบฟังไปฟ้องบอส ซึ่งเธอรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าบอสไม่ชอบเรื่องเสียมารยาทนี้มากแค่ไหน

แต่ทำไงได้ล่ะ คนมันอยากเผือก

เฌอรีนกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะตัวเองหลังจากได้แกล้งพี่ลดา อารมณ์หม่นหมองก่อนหน้ารู้สึกดีขึ้นมาทันที ส่วนเรื่องข่าวเธอไม่ได้สนใจเหมือนที่พูดกับบอสนั่นแหละ

บ้าบอสิ้นดี!

กระแสข่าวเปิดตัวแฟนของเขาทำให้เพื่อนรอบตัวโทรมาถามและแชทถามเข้ามาไม่หยุด อีกทั้งสายของมารดาที่โทรข้ามประเทศเข้ามาอีกหลายสายที่ไม่ได้รับอีก ทั้งหมดนี้เริ่มกวนใจเขาจนไม่มีสมาธิในการทำงานได้อีกต่อไป

พาคินน์วางมือจากงานตรงหน้าทั้งหมดเอนแผ่นหลังไปกับทรงเก้าอี้ หลับตาแล้วนวดคลึงขมับ

ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอยากรู้เรื่องเขาขนาดนั้น

“เฮ้อ”

พาคินน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นจากโต๊ะทำงานแล้วกดอ่านข้อความแชทหลายข้อความที่ส่งมาไม่หยุด มีสายที่ไม่ได้รับจากมารดาที่ทั้งโทรเข้ามาในไลน์และโทรศัพท์อีกสิบกว่าสาย

ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะฮอตขนาดนี้!

“ฮัลโหลครับม๊า” พาคินน์ต่อสายหามารดาซึ่งรับสายทันที

“ฮัลโหลอาคินน์กว่าจะโทรกลับหาม๊าได้นะ” เสียงม๊าบ่นเข้ามาในสาย

“ม๊าโทรมาหาผมหลายสายมีเรื่องอะไรรึเปล่าครับ”

“เรื่องอะไรล่ะ ก็เรื่องที่ลื้อเปิดตัวแฟนเนี่ยมันเรื่องจริงรึเปล่า เขาเป็นลูกเต้าเหล่ากอที่ไหนม๊าจะได้ไปขอให้ลื้อ”

“ไปกันใหญ่แล้วม๊ามันเป็นแค่ข่าว นักข่าวเอาไปทำข่าวมั่วๆ” หัวจะปวดกับม๊า

“อ้าว สรุปยังไงเนี่ย ตอนลื้อมีข่าวกับแม่ดาราคนนั้นไม่เห็นมีข่าวเปิดตงเปิดตัวคบ ม๊าก็คิดว่าคนนี้ของจริง”

“ม๊าอย่าคิดเองเออเองสิครับ ช่วงนี้ป๊าบอกม๊าไม่ค่อยสบายทำไมไม่พักผ่อนเยอะๆ ครับ” พาคินน์เปลี่ยนเรื่อง

“ม๊ารู้น่าไม่ต้องบอกหลายรอบ ลื้อก็รีบแต่งงานมีหลานให้ม๊าอุ้มเร็วๆ เถอะ รอนานแล้วนะ รอจนไม่รู้เลยว่าจะตายวันตายพรุ่ง”

พาคินน์ส่ายหัวกับเรื่องเดิมที่ม๊าพูดซ้ำมากที่สุดในปีนี้

“ผมอายุยี่สิบเก้าเองนะม๊าจะให้รีบแต่งงานมีลูกไปไหน”

“ยี่สิบเก้าอะไรปีนี้ลื้อจะสามสิบแล้ว ลื้อจำอาแชมป์ได้ไหม อายุเท่าลื้อแต่อาแชมป์แต่งงานจนมีลูกคนที่สองเพิ่งคลอดเดือนที่แล้วเอง”

ม๊าก็คือม๊าสินะ เขาเริ่มปวดไมเกรนขึ้นมาอีกละ

“ครับ ผมต้องทำงานต่อแล้วครับม๊า” พาคินน์ไม่อยากต่อคำกับม๊าให้ยาวจึงเอ่ยตัดบท

“ถ้าแน่ใจแล้วก็พามาให้ม๊ามารู้จักด้วยนะ” ม๊าพูดทิ้งท้าย

เขาคุยงานกับลูกค้ายังเข้าใจง่ายกว่าคุยกับม๊าอีก

ก๊อกๆ!

“ขออนุญาตค่ะ บอสคะได้เวลาประชุมแล้วค่ะ” ลดาเปิดประตูเข้ามาบอก

“โอเค เดี๋ยวตามไป” พาคินน์ตอบกลับ

พาคินน์ลุกจากโต๊ะทำงานแล้วเดินออกไปยังห้องประชุมใหญ่ ซึ่งจะมีประชุมสัปดาห์ละครั้งสำหรับอัปเดตงานในหัวข้อเรื่องต่างๆ และแน่นอนว่าเฌอรีนเองก็ได้เข้าร่วมประชุมครั้งแรก

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบเหมือนไม่มีใครอยู่ ทั้งที่นั่งอยู่เต็มที่นั่ง แล้วพาคินน์ก็เดินเข้ามาในห้องประชุมทำให้บรรยากาศยิ่งเงียบและดูตึงเครียดมากกว่าเดิม เฌอรีนนั่งถัดจากลดาขยับตัวเล็กน้อย สายตาจับจ้องมองร่างสูงที่ขยับตัวนั่งหัวโต๊ะ ใบหน้าเรียบขรึมและดูจริงจังกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น

“หวังว่างานจะคืบหน้ากว่าสัปดาห์ที่แล้วนะครับ” เสียงเข้มของประธานหนุ่มพูดผ่านไมโครโฟน

พอเริ่มการประชุมสีหน้าทุกคนในห้องประชุมดูจริงจังกันมากขึ้น เธอตั้งใจฟังรุ่นพี่ที่ยืนอัปเดตงานหน้าจอโปรเจคเตอร์ หูฟังไปด้วยมือก็จดบันทึกข้อมูลสำคัญไปด้วย

“หน้างานไซต์นี้ก็มีอัปเดตประมาณนี้ครับ”

พาคินน์พยักหน้า

“วันนี้ผมมีตารางไปดูไซต์งานนี้ไหมครับคุณลดา” พาคินน์หันมาถามเลขานุการ

“มีตอนบ่ายโมงค่ะบอส”

“บ่ายโมงเธอเตรียมตัวไปดูหน้างานกับฉันนะ รัชชนันท์” พาคินน์หันมาสบตากับเธอ

“ค่ะบอส”

“โอเค ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แยกย้ายไปทำงานได้ครับ”

พาคินน์ลุกจากที่นั่งแล้วเดินออกไปก่อน ตามด้วยคนอื่นๆ