ตอนที่ 9 เพิ่มประเด็น

บริษัท เคที แอสเสท ผู้นำด้านอสังหาริมทรัพย์อันดับต้นๆ ของประเทศไทย มีประธานบริษัทไฟแรงที่อายุน้อยที่สุดคือ พาคินน์ คฑากุล รับช่วงต่อจากนายพงศพัศ คฑากุล ผู้เป็นบิดา ปีนี้เป็นปีที่สามที่เข้าบริหารงานต่อจากบิดา ตลอดการทำงานในช่วงสามปีที่ผ่านมาผลกำไรของบริษัทเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และยังการันตีผลงานด้วยรางวัลอีกหลายรายการ อีกทั้งวิสัยทัศน์ การตัดสินใจแบบเด็ดขาดของเขาทำให้เป็นที่วางใจของผู้ใหญ่หลายท่านในบอร์ดบริหาร

อีกเรื่องคือพาคินน์ ยังเป็นประธานบริษัทที่ฮอตในหมู่สาวๆ ด้วยใบหน้าหล่อเหลาออกตี๋ตามสไตล์หนุ่มลูกครึ่งไทย-จีน และเคยมีแมวมองมาทาบทามเป็นดาราสมัยเรียนมหาวิทยาลัยหลายรอบ แต่ก็ปฏิเสธไปทุกรอบจึงไม่แปลกใจที่เขาจะเป็นประธานบริษัทที่ฮอตในหมู่สาวๆ ขนาดนี้ ส่งผลให้บริษัทมีชื่อเสียงไปด้วยโดยไม่ต้องทำโฆษณา

เฌอรีนเพิ่งรู้ข้อมูลเหล่านี้จากการเสิร์ชหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ไม่เคยคิดว่าอาจารย์คลาสพิเศษจะเป็นถึงประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับแนวหน้าของไทย แต่ถึงอย่างงั้นย้อนไปได้การสอนของเขาก็ชวนเธอง่วงอยู่ดี

หาวว~

เฌอรีนปิดปากหาวหวอดระหว่างรอบอสอยู่ด้านล่างตึกออฟฟิศ รอไม่นานรถคุ้นตาเทียบมาจอดตรงหน้า เฌอรีนต้องเดินอ้อมไปขึ้นรถอีกฝั่งเพราะมีคนตัวโตนั่งอีกฝั่ง

พอขึ้นรถมาเฌอรีนรีบยกมือปิดปากหาวอีกรอบ จนสายตาคู่คมหันมามองเธอด้วยแววตาดุ

“ถ้าหาวขนาดนี้ หลับเลยไหม” พาคินน์พูดประชด

“ได้เหรอคะบอส” เฌอรีนถามกลับ แววตาใสซื่อมองมาที่พาคินน์

“ประชด”

เฌอรีนกลอกตามองบนทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาพูดประชด อากาศร้อนข้างนอกบวกกับแอร์เย็นฉ่ำในรถชวนทำให้หนังตาหย่อน แผ่นหลังบางเอนหลังไปกับพนักรถแล้วยกแขนดูเวลา ยังมีเวลาให้พักสายตาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าจะเดินทางไปถึงไซต์งาน ของีบหน่อยแล้วกัน

พาคินน์นั่งตอบอีเมลลูกค้าโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้ช่วยเลขานุการตัวแสบหลับไปแล้ว จนบางอย่างตกลงมาที่ไหล่ทำให้เขาต้องเบนความสนใจทั้งหมดที่บางอย่างที่ว่า และพอเห็นว่าเป็นหัวของเธอ เขาถึงกลับกลอกตามองบนอย่างเหนื่อยใจ

เขาคิดผิดหรือถูกที่เอาเธอมาดูงาน แต่เหมือนน่าจะคิดผิดมากกว่า

เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าเธอเป็นเด็กฝึกหรือเป็นแฟน ถึงได้มีสิทธิ์นั่งรถคันเดียวกับเขาแล้วไหนจะยังชอบทำตัวสนิทกับเขาอีก

เขาวางตัวกับเธอไม่เหมาะสมเหรอ?

พาคินน์ได้แต่ตั้งคำถามร้อยแปดกับตัวเองในใจ และกลับไปนั่งสนใจงานที่อยู่ในมือต่อโดยที่ไม่ได้ผลักไสเธอออกแต่อย่างใด

ถือว่าทำบุญกับเด็กแล้วกัน

ใช้เวลาเดินทางจากออฟฟิศถึงหน้าไซต์งานประมาณชั่วโมงกว่า เฌอรีนรู้สึกตัวทันทีที่รถจอดนิ่งและก็ต้องตกใจที่หัวตัวเองไปซบที่ไหล่ของบอสหนุ่ม พอรู้ตัวจึงรีบขอโทษขอโพยเขาทันทีเพราะไม่อยากมีประเด็นกับบอสอีก

“ขอโทษค่ะบอส” พลางเช็ดน้ำลายมุมปาก

“ถึงหน้างานแล้ว ลงไปได้แล้ว” พาคินน์ทำเสียงเข้มดุและไล่เธอลงจากรถ เฌอรีนลงจากรถก็เจอกับแดดร้อนจัดในช่วงบ่ายทันที

“ตายแล้ว ไม่ได้ทากันแดดมาด้วยสิ ดำแน่ๆ” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง

ไซต์งานที่มาเป็นไซต์งานก่อสร้างโครงการคอนโดมิเนียมทำเลทองใจกลางเมือง และก่อนที่เธอจะได้เข้าไปในตึกก่อสร้างเพื่อตามบอสไปดูงานจุดต่างๆ เธอรับหมวกเซฟตี้มาสวมทับป้องกันของตกหล่นใส่ศีรษะ

“คุณพาคินน์เชิญด้านในเลยครับ”

พาคินน์สวมหมวกเซฟตี้ทับเรียบร้อยแล้วรับแบบก่อสร้างมาดูประกอบ มีทีมวิศวกรรวมถึงหัวหน้างานหลายคนเดินตามตรวจงานกับประธานหนุ่ม ส่วนเธอเดินติดข้างบอสและถ่ายรูปหน้างานในส่วนที่ต้องถ่ายไว้

ระหว่างที่เดินตรวจงานกับบอสเหงื่อเม็ดใหญ่ก็ผุดเต็มดวงหน้า แต่ดีที่มีทิชชูพกมาด้วย เฌอรีนเดินตรวจงานกับบอสเกือบชั่วโมงกว่าถึงจะลงมาด้านล่างไซต์งาน ยังไม่รวมที่พูดคุยเรื่องแบบก่อสร้างและเรื่องอื่นๆ อีกที่ปาไปอีกชั่วโมง ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอก็ไม่เคยปริปากบ่นเรื่องอากาศร้อนเลยเพราะเข้าใจว่าทุกคนก็ร้อนเหมือนกันหมด

น้ำเปล่าเย็นขวดเล็กถูกยื่นให้พาคินน์ทันทีที่เดินมาถึงตัวรถ

“ขอบใจ”

พาคินน์รับขวดน้ำดื่มจากเธอ แล้วไม่รีรอที่จะเปิดขวดดื่ม อากาศที่ร้อนจัดในช่วงบ่ายเรียกเหงื่อเขาไปเยอะเหมือนกัน

“เสร็จจากตรงนี้แล้วไปไหนต่อเหรอคะบอส” เธอถามเขาเพราะไม่รู้ตารางการทำงานของเขา

“เดี๋ยวจะแวะไปอีกไซต์งานใกล้ๆ อีกที่หนึ่ง” เขาบอก

“ค่ะ”

ทั้งคู่ขึ้นมานั่งรับลมเย็นจากแอร์ในรถ แก้มเนียนขาวของเฌอรีนแดงระเรื่อเพราะโดนแดดบวกอากาศร้อนมาหลายชั่วโมง แต่เหลือเชื่อที่เขาไม่ได้ยินเสียงเธอบ่นเลยแม้แต่คำเดียว

เรื่องงานถือว่าใช้ได้เลยนะเนี่ย

“ทนแดดเหมือนกันนะเรา” พาคินน์พูดขึ้นในความเงียบ

“ไม่ได้อยากทนหรอกค่ะ แต่เพราะเป็นงานเลยต้องทน” เธอโต้กลับ

“เยี่ยม วันหลังฉันจะได้พาเธอมาออกไซต์บ่อยๆ” เขาบอกเหมือนประชด

“แล้วเฌอเลือกที่จะไม่มาได้ไหมคะ” เธอถามเขาตาปรอย

เอาจริง เป็นครั้งแรกที่เธอออกแดดเยอะขนาดนี้ มาครั้งสองครั้งยังพอได้แต่ถ้ามาบ่อยขอไม่เอาด้วยหรอก

“ไม่ได้”

“...” เฌอรีนไม่ตอบกลับ เพราะถึงตอบกลับก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี

พาคินน์มาตรวจไซต์งานอีกที่ใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่าในการตรวจดูพื้นที่ก่อสร้างซึ่งมีเฌอรีนตามติดด้วยเช่นกัน ในกลุ่มน่าจะมีเธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวล่ะมั้งเพราะที่เหลือเป็นผู้ชายหมด

“กลับบ้านวันนี้เฌอต้องสลบแน่เลยค่ะ” พอถึงรถเฌอรีนก็เปิดปากพูดขึ้นก่อน

“ทำไม”

“ก็ล้าน่ะสิคะ เฌอเดินตามบอสตรวจงานนู่นนั่นนี่หลายจุดแล้วยังเป็นตึกคอนโดที่ต้องเดินหลายชั้นอีก”

“อย่าบ่น”

“ขอบ่นบ้างเถอะค่ะ โอ๊ย เพลียแดด” ความเหนื่อยล้าเริ่มครอบคลุมไปทั่วร่างกาย

“นี่เธอจะกลับออฟฟิศหรือว่าให้ไปส่งที่บ้านเลย” เห็นคนเพลียบ่นก็อดเอ็นดูไม่ได้

“อืม...” เฌอรีนทำท่าครุ่นคิด

ออฟฟิศก็ไม่มีอะไรให้ไปเอานอกจากรถ งั้นเธอทิ้งรถไว้ที่ออฟฟิศแหละ พรุ่งนี้ค่อยนั่งแท็กซี่มาออฟฟิศเอาดีกว่า วันนี้เหนื่อยแล้วไม่อยากขับรถกลับบ้าน

“ไปส่งเฌอที่บ้านเลยก็ได้ค่ะ”

พาคินน์บอกคนขับรถให้ไปส่งเฌอรีนที่บ้านก่อนแล้วค่อยขับกลับบ้าน

“ขอบคุณค่ะบอส” เฌอรีนไม่ลืมขอบคุณเขาก่อนจะลงจากรถ

ก่อนรถสัญชาติยุโรปจะขับออกจากตัวบ้านเฌอรีนโบกมือลาบอสหนุ่ม ยืนมองตัวรถขับออกไปจนลับตาถึงจะเดินเข้าบ้าน

“ใครมาส่งเอ่ย?” ภีม พี่ชายเธอถามขึ้นทันทีที่เดินเข้าบ้าน

“บอสมาส่งค่ะ” เธอบอกด้วยใบหน้าเพลียจัด

“คนที่เป็นข่าวกับเฌออ่ะเหรอ” พี่ภีมกอดอกแล้วมองเธอด้วยสายตาจับผิด

“ค่ะ เฌอขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ ไปไซต์งานมาทั้งวันเหนียวตัวไปหมดแล้ว” พูดจบเฌอรีนก็เดินตัวปลิวขึ้นห้อง