การเดินทางของกระต่ายไปดวงจันทร์

“อะไรนะ มีความรักงั้นเหรอ?”

เสียงตกใจเกินจริงที่ดังขึ้น มาจากยัย ‘เมเปิล’ เพื่อนคนสวยของฉัน ที่ไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรเสียขนาดนั้น

ก็ความรักน่ะ...ใครก็มีกันได้ไม่ใช่หรือไง?

สวัสดีฉันชื่อ ‘กระต่าย’ หรือยัยบื้อ ยัยเฉิ่ม ยัยแว่น ที่เพื่อนๆ ในคณะชอบเรียกกันอยู่เป็นประจำ ทั้งหมดที่กล่าวมานั้น คือลักษณะเด่นของฉันที่ไม่อาจปฏิเสธได้เลย ส่วนคนที่ร้องเสียงหลงอยู่เมื่อกี้ ก็คือเพื่อนสนิทของฉันเอง

หลังจากที่บอกความจริงออกไป ถึงเหตุผลที่ฉันอยากจะสวยขึ้น นางก็ตกใจอย่างที่เห็นนั่นแหละ

ส่วนคนที่ทำให้ฉันตกหลุมรักน่ะเหรอ? ก็พี่ ‘ปรินซ์’ วิศวะคอมฯ ปีสี่ไงล่ะ เขาทั้งหล่อ สูง ขาว ดูดี เพอร์เฟกต์สุดๆ

“พี่ปรินซ์ เจ้าชายแห่งดวงจันทร์อะไรนั่นน่ะนะ?”

และสโลแกนยาวเหยียดนี้ก็คือ ฉายาสุดอลังการที่เพื่อนๆ ในคณะของเขาตั้งให้ เพราะนอกจากจะหาตัวเจอได้ยากแล้ว ดูภายนอกยังเป็นคนเงียบๆ ลึกลับ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร

เย็นยะเยือก ดุจดั่งอากาศบนดวงจันทร์ในยามค่ำคืน...

แต่ใครจะรู้ล่ะ? ว่าที่จริงเขาน่ะ อ่อนโยนจะตายไป

“เรื่องความสวย ขอให้บอกโลมา”

ฉันพยายามพัฒนาความสวยขึ้น หัดแต่งหน้าแต่งตัว ออกกำลังกาย จากคำแนะนำของ ‘โลมา’ รุ่นน้องคณะนิเทศฯ ปีหนึ่ง ที่บังเอิญรู้จักกัน

และตั้งแต่นั้นมาทั้งเมเปิลกับโลมา ก็เป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของฉันเลยละ

แต่ต่อมาพี่ปรินซ์ก็หายตัวไปเฉยเลย ฉันจึงต้องไปแอบสืบจาก ‘พี่จอย’ เพื่อนร่วมรุ่นของเขา

“แม่ของไอ้ปรินซ์เพิ่งเสียไปกะทันหัน มันเลยต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศน่ะ”

ตอนนั้นยอมรับว่าเสียใจมาก แต่ก็รู้สึกสงสารและพยายามเข้าใจเขาไปด้วยในเวลาเดียวกัน

ส่วนที่ที่เขาไป จะเป็นทางซีกโลกไหน? ฉันก็ไม่ได้ถามต่อหรอก เพราะก็คงไม่ตามไปแน่ๆ และฉันก็เชื่อว่าทุกคนต่างล้วนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบกันทั้งนั้น

แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกันนะ เพราะถ้าหากว่าฉันบอกความรู้สึกออกไป สุดท้ายก็ต้องอกหักอยู่ดีนั่นแหละ

พอเรียนจบฉันก็ได้เข้าทำงานที่เดียวกันกับพี่จอย ดีที่เราสนิทสนมกันมาตั้งแต่ตอนนั้น ฉันจึงปักหลักทำงานที่นี่มาตลอด ด้วยความขยันขันแข็ง กับหัวหน้าทีมที่ฉันรัก แม้เธอจะไม่ค่อยน่ารักกับฉันเลยก็ตาม

และกาลเวลาก็ทำให้ภาพของใครบางคน ค่อยๆ จางหายไป...

จนกระทั่งวันหนึ่ง บริษัทได้ต้อนรับ CTO คนใหม่เข้ามา เป็นเขาแน่...ฉันมั่นใจ และนั่นทำให้ฉันดีใจมาก จนแทบอยากจะกรี๊ดออกมาเลยละ แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ก่อน

ทว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน แน่นอน...เขาคงจำฉันไม่ได้ ซึ่งก็ไม่แปลกหรอก ฉันไม่เหมือนตอนนั้นแล้วนี่นะ

แต่แล้วจู่ๆ บทสนทนาเรื่อยเปื่อยนอกเวลางานของเราทั้งคู่ ก็มาหยุดอยู่ที่คำถามๆ หนึ่ง

“ก็คุณกระต่ายน้อยกับยัยแว่น คือคนคนเดียวกันไม่ใช่เหรอ?”

อ้าว!! นี่ตกลงคือเขาจำฉันได้...

ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ต้องอธิบายความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างไรเลย เพราะสมองมันว่างเปล่า ราวกับคำสั่งที่ถูกป้อนเข้าไป Error ในท้องก็ปั่นป่วน อีกทั้งใบหน้าก็ร้อนผ่าวไปหมด

ที่จริงมันคือความรู้สึกที่ดีมาก ดีแบบที่น้ำตาไหลได้เลย

หลายเหตุการณ์ทำให้เราได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น และใจฉันก็ยังสั่นทุกครั้งที่อยู่กับเขา มันทำให้มั่นใจได้อีกเรื่องเลยว่า

ฉันยังชอบเขาอยู่ ไม่เคยลืมเลย...

พี่ปรินซ์เองก็ดูแปลกๆ เพราะรู้สึกว่าเขามักจะชอบมาอยู่ในสายตาฉันตลอด มีหลายครั้งที่ก็ชอบทำเป็นห่วงใย ชอบแกล้งให้เขิน จนฉันทำตัวไม่ค่อยถูก

ความห่วงน่ะเข้าใจ อาจเพราะฉันเป็นพนักงานในความดูแลของเขาก็เป็นได้ แต่ท่าทีการหวงที่ดูเกินเบอร์แบบนั้น มันก็ยังไงๆ อยู่นะ

แล้วแบบนี้ จะไม่ให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเองได้ยังไงกันล่ะ