Masuk“ขอเวลา สี่ห้าวันให้พ่อกับแม่ฮันนีมูนกันหน่อยนะ แล้วจะกลับไปรบกับลูกต่อ” อดิศวรหันกลับมาจับที่ไหล่ภรรยาสาวให้มาเผชิญหน้า ส่งสายตาหวานฉ่ำ “อะไรคะเนี่ย ลูกห้าแล้วนะ ยังจะหวานอีก” ยาริกายิ้มเขิน “หวานแบบนี้ตลอดไปครับ จะรักยิ่งๆ ขึ้นไปเชื่อไหมแยม แต่ตอนนี้ผมขอเบรคสักห้าวัน ฝากลูกไว้กับปู่ยา และทวดๆ ก่
ภายในห้องรับประทานอาหาร อดิศวรกำลังสอนให้ อ้น อัคราวัฒน์ ตักอาหารกินเอง ในขณะที่ยาริกากำลังป้อนข้าวให้อั๋น อัคราวุธยาริกาหันไปมองสามีที่กำลังสอนแฝดพี่อย่างใจเย็น “อ้น หัดทานข้าวเองครับ ตักแบบนี้พ่อตักให้ดู” อดิศวรสอนอย่างใจเย็น “โถ คุณศวร ลูกยังเล็กอยู่เลย แยมอยากป้อนข้าวลูก” “ผมอยากให้ลูกช่วยต
สามปีต่อมา ยาริกามองภาพพ่อและลูกๆ ที่วิ่งเล่นกันที่สนามอย่างมีความสุข นึกย้อนไปเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา งานแต่งงานของเธอกับอดิศวรจัดอย่างยิ่งใหญ่ โดยมีลูกแฝด ทั้งสอง อ้น และ อั๋น อัคราวัฒน์ และ อัคราวุธ กรณ์วิภาคและตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ อีกหกสัปดาห์ จำได้ว่าหลังจากอดิศวรรู้ก็รีบจัดงานแต่งงาน แบ
“แยมแน่ใจนะว่าจะไม่อันตรายกับลูก ศวรกลัวว่า..” อดิศวรจ้องมองตาภรรยาสาว ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ยาริกาพยักหน้าเบาๆ ยิ้มเขิน พร้อมกับกอดชายหนุ่มกระชับ “ก็อย่ารุนแรงสิคะคุณพ่อ ทำเบาๆ หมอก็ไม่ห้ามหรอกค่ะ นอกจากจะหกอาทิตย์ก่อนคลอดหรือเปล่า แยมไม่แน่ใจ” ยาริกาใช้เล็บกรีดเบาๆ ที่หน้าอก “คุณเรียกผมว่า “คุณพ่อ
ยาริกาน้ำตาไหลตลอด ด้วยความตกใจ ซึ้งใจ ตื่นเต้น มีความสุข ไม่รู้ความรู้สึกไหนมาก่อนแต่มันผสมปนเปกันไปหมด หญิงสาวพยักหน้าๆ ยกมือปิดปาก รับดอกไม้แล้วสวมกอด ท่ามกลางเสียงเชียร์จากเพื่อนๆ ร่วมรุ่น และอีกหลายชั่วโมงต่อจากนั้น มิตติ้งร่วมรุ่นท่ามกลางทะเลแสนสวย และเพื่อนสนิท ทำให้ปาร์ตี้เต็มไปด้วยความสนุกส
สามวันผ่านไป หลังจากประชุมผู้แทนประกอบการโรงแรมที่มิลานสามวัน ยาริกาเพิ่งเห็นมาดบอสของอดิศวรเป็นครั้งแรกเวลาเค้าจริงจังกับการทำงานทำให้เค้าดูมีเสน่ห์ หญิงสาวมองสามีอย่างภาคภูมิใจ ตลอดสามวันที่มีนัดตลอดทั้งวัน ตารางแน่นมากๆ ทำให้แทบจะไม่มีส่วนตัวกันเลย วันนี้ยาริกามีความหวังว่าคงได้ไปเดินเล่นในเมือง
นายแพทย์ภัทรอึ้งกับท่าทางของเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง มองสายตาของชายหนุ่มที่มองหญิงสาวที่ตนกำลังจะหมายปอง ทำให้ภัทรแอบใจหาย แต่ยังฝืนยิ้มแบบที่ตนเองก็รู้ว่า คงเจื่อนเต็มที “เออ ข่าวดีอะไรครับ วินท์ พี่สงสัยตกข่าวไม่รู้เลย” ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น ชายหนุ่มพยายามตั้งสติอย่างสุดความสามารถ
เมื่อรถเข้ามาจอดที่บริเวณบ้านของนายแพทย์อนวินท์ ที่ต้นน้ำเคยมา บ้านที่เคยจะเป็นเรือนหอของชายหนุ่มข้างๆ กับน้องสาวบุญธรรม บ้านที่เธอแวะเวียนมาบ่อยครั้ง ไม่นึกเลยว่าต่อไปเธอต้องอยู่บ้านหลังนี้อีกอย่างน้อยเป็นปี ต้นน้ำนั่งมองบ้าน สายตาเหม่อลอยก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก “ลงมาสิ นั่งบื้อทำไมเนี่ย
กริชชัยคลายใบหน้าที่หงุดหงิดที่ตามหาภรรยาสาว ทั่วห้องนอนแล้วไม่เจอ ก่อนจะเหลียวตัวกลับแล้วอีกไม่กี่นาทีต่อมา กริชชัยก็เดินมาสมทบกับหญิงสาวชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าตัวมากอดอย่างแนบแน่น "อื้อ กอดแน่นจัง" "คิดถึงเมียนี่" "เว่อร์อีกแล้วห่างกันยังไม่ถึงชั่วโมง" "ไม่รู้เหรอว่าพี่คิดถึงเราทุกนาที" กริชชั
ระหว่างที่ต้นน้ำ จอย เหมี่ยว พยาบาลสาววอร์ดเดียวกัน กำลังทานอาหารอย่างเพลิดเพลิน ก็มีแม่ค้าขนมหวานนำขนมหวาน สามถ้วยมาเสิร์ฟ “ป้าจันทร์ พวกหนูไม่ได้สั่งนะจ๊ะ” จอยเอ่ยปากกับแม่ค้าขนมหวาน อย่างงุนงง “อ๋อ คุณหมอโต๊ะโน้นให้เอามาให้ค่ะ” ป้าจันทร์ชี้ไปที่โต๊ะ หมอภัทร หมออนวินท์ และหมอนิ ที่นั่งอยู่ด้วยก




![ภูผาเร้าร้อน [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


