Se connecterการที่เราเลิกกันไปโดยไม่รู้เหตุผลว่าเลิกเพราะอะไร ??... ทุกอย่างมันคาใจทั้งเขาและเธอ การกลับมาเจอกันอีกครั้งนี้เหมือนพรหมลิขิตหรือ... อะไรกัน(?)
Voir plusตอนที่1
" น้ำหวานกินอะไรเพิ่มไหม " พี่ลีวายเงยหน้าจากเมนูมาถามฉัน " ไม่แล้วค่ะ แค่นี้พอแล้ว " ฉันยิ้มตอบ พี่ลีวายพยักหน้า และคืนเมนูให้กับพนักงาน " วันนี้วันอะไรจำได้ไหม ".พี่ลีวายถามฉัน " จำได้ค่ะ จำได้ดีเลย " วันนี้คือวันที่ดีของฉัน และก็เป็นวันที่เลวร้ายสำหรับฉันเหมือนกัน " เป็นอะไรรรึเปล่า ทำไมไม่ยิ้มเลย ไม่ดีใจเหรอ ครบรอบ3ปีของเราเลยนะ " พี่ลีวายพูดยิ้ม ฉันชะงัก ไม่ได้น้ำหวาน ตอนนี้เก็บเกี่ยวความสุขไป พอถึงเวลาแกควรทำใจ ฉันยิ้มให้พี่ลีวาย พร้อมกับหยิบของในกระเป๋าออกมาให้เขาระหว่างรออาหาร ฉันยื่นกล่องของขวัญให้เขา " นี่ค่ะ ของขวัญวันครบรอบ ของมันอาจจะไม่แพง แต่น้ำหวานคิดว่า มันมีคุณค่ามากนะคะ " ฉันพูด พี่ลีวายรับของจากมือฉันและเปิดออก มันคือ นาฬิกาข้อมือที่ไม่ได้แพงสำหรับเขา แต่มันแพงสำหรับฉันมาก ฉันตั้งใจจะซื้อให้เขาอยู่ในวันครบรอบปีนี้ " หื้ม ไม่เห็นต้องซื้อให้พี่ขนาดนี้เลย แค่เราอยู่กับพี่ก็พอแล้วนะ ทุกวันนี้แค่มีเราพี่ก็ดีใจแล้ว " พี่ลีวายพูดยิ้ม " ไม่เป็นไรค่ะ น้ำหวานไม่เคยให้อะไรพี่เลย เอาไว้ดูต่างหน้าเวลาน้ำหวานไม่อยู่กับพี่ไง " " หมายความว่ายังไง " พี่ลีวายคิ้วขมวดถามฉันเสียงเข้ม " ก็ น้ำหวานอีกไม่กี่อาทิตย์น้ำหวานก็ต้องออกฝึกแล้ว เราคงเจอกันน้อยลงและไม่รู้น้ำหวานจะโดนส่งไปฝึกที่ไหนไงค่ะ เพื่อเราไม่ได้เจอกัน " ฉันพูด " ฝึกที่โรงพยาบาล พ่อพี่ไหม พี่ให้พ่อเดินเรื่องให้ " พี่ลีวายพูด " ไม่ดีกว่านะคะ พี่ลีวายน้ำหวานอยากไปหาประสบการณ์เองนะคะ นะคะ " ฉันรีบปฏิเสธพี่เขา " ก็ได้ !! อย่าอ้อนบ่อยไม่ดีต่อใจพี่เลย " พี่ลีวายพูด อาหารมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะแล้ว เรา2คนก็ทานมื้อนี้ไปด้วยความสุขที่เต็มโต๊ะ จนคนรอบข้างต้องอิจฉาเรา มันก็คือวันนี้วันสุดท้ายแล้ว อีกไม่ได้นาน ก็ไม่มีแบบนี้แล้วแหละ พอกินอาหารเสร็จพี่ลีวายก็พาฉันไปดูหนังต่อ ช่วงที่คบกันมาพี่เขาดูแลฉันดีมาก ดีจนฉันจะทำใจไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น พอหนังจบ นี่มันก็ดึกแล้ว ระหว่างเราอยู่บนรถ " น้ำหวานหยิบของให้พี่หน่อยอยู่ด้านหลัง " พี่ลีวายพูดขณะมองถนน ฉันเอี้ยวตัวไปมองถุงกระดาษแบรนด์ดังอยู่ถุงเดียว ฉันหยิบมา " อันนี้เหรอค่ะ " ฉันหันไปให้พี่ลีวายดู " ใช่ครับ เปิดเลย " ฉันเปิดดูเข้าไปเจอกับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงิน และหยิบออกมาเปิดกล่องดู 'สร้อยข้อมือ ' " ของพี่ให้เรา สำหรับวันครบรอบปีนี้ " พี่ลีวายพูดยิ้ม " แพงไปรึเปล่าค่ะพี่ลีวาย " ฉันถามเขา " สำหรับคนสำคัญไม่มีอันไหนแพงครับ " พี่ลีวายพูด " ขอบคุณมากนะคะ " ฉันหันไปหอมแก้มพี่เขา " ไม่พอครับ อยากได้อีก " พี่ลีวายพูด ฉันรู้ว่าหมายถึงอะไร " แต่พี่ขับรถอยู่ไงค่ะ อันตราย !! " ฉันยิ้มตอบ " คืนนี้ไปนอนคอนโดพี่นะ " พี่ลีวายพูด ฉันคิดชั่งใจ ปล่อยมันไปน้ำหวาน มันคือความสุขสุดท้ายเก็บความทรงจำที่ดีกับคนที่รักไว้เยอะ ๆ " ได้ค่ะ !! แต่น้ำหวานไม่มีชุด " ฉันพูด " ใส่ชุดพี่ไปก่อนนะครับ เดี๋ยวค่อยซักชุดนี้และพรุ่งนี้พี่ไปส่งที่มหาวิทยาลัย " พี่ลีวายพูดยิ้มดีใจที่คืนนี้ฉันจะไปนอนด้วย ฉันพยักหน้ายิ้มให้พี่เขา ความสุขสุดท้าย ฉันขอเก็บไว้หน่อยแล้วกัน ก่อนที่ฉันจะไม่ได้พบเจอเขาอีก เขาคือรักแรก และแฟนคนแรกของฉัน ตอนที่14 พี่ลีวายพูดพร้อมเดินมาหาฉัน จัดการมัดผมเกล้าขึ้นให้ฉัน " ไม่เป็นไรค่ะ น้ำหวานอาบเอง พี่ไปจัดการตัวพี่เถอะ " ฉันพูด พยายามถอยหนีเขา " อาบพร้อมกันเนี่ยแหละ จะได้ไปหาอะไรกิน หิวแล้ว หรือว่าอยากกินอย่างอื่นแทน " พี่ลีวายพูด น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ พร้อมมองสำรวจร่างกายฉัน " ไม่ค่ะ !! อาบค่ะอาบ " ฉันพูดอย่างยอมแพ้ ฉันไม่ไหวแล้ว น้องสาวฉันยังเจ็บแสบอยู่เลย พี่ลีวายจับฉันให้นั่งลงที่ชักโครก จับฉันอ้าขา ฉันรีบหนีบขาเข้าหากันทันที " อ้าออก พี่จะดูว่าแดงมากไหม " พี่ลีวายพูด " ไม่ค่ะ น้ำหวานทนได้ เรารีบอาบกันเถอะ " ฉันพูด พยายามเบนตัวหลบ แต่พี่ลีวายจับฉันกดนั่งลงที่เดิม จากนั้นจับขาฉันอ้าออกก้มลงมามองน้องสาวของฉัน อีกครั้ง " อยู่เฉยๆ ไม่งั้นทำอย่างอื่นต่อแน่ " พี่ลีวายพูดขู่ฉัน ฉันต้องยอมนั่งนิ่งๆให้เขาทำตามใจตัวเอง " แดงมากเลย พี่ขอโทษ " พี่ลีวายพูดเสียงอ่อน ฉันพยายามจะรีบหุบขาเข้าหากัน แต่พี่ลีวายดันเอามือมาจับกลีบกุหลาบจนฉันสะดุ้งไปด้วยความเจ็บแสบ พี่ลีวายเอามือออกจากน้องสาวฉันและลุกขึ้นยืน " โอเค รีบอาบกันเถอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวซื้อยาและจะไปส่ง " พี่ลีวายพูด ฉันพยักห
ตอนที่13 เสียงครางของลีวายร้องตอบ แต่เขาก็ยังกระแทกแก่นกายเข้าออกร่องสาวอยู่แบบเดิมและอาจจะมาแรงมากกว่าเดิม น้ำหวานหลับตาลงพร้อมรับแรงกระแทก เพราะทำอะไรไม่ได้แล้ว " ลืมตามามองผัว จำไว้พี่เนี่ยแหละผัวเธอ !!! " ลีวายจับหน้าคนตัวเล็กและพูดให้คนตัวเล็กนั้นลืมตามามองเขา " เจ็บบ!! เบาหน่อยค่ะ " น้ำหวานพูดตอบแทน เพราะลีวายนั้นยกขาเรียวขึ้นพาดแขนแกร่งและกระหน่ำกระแทกท่อนเอ็นใหญ่เข้าร่องสาว " อื้อ ใกล้แตกแล้ว !?? " พอลีวายพูดก็โถมตัวเข้าหาน้ำหวานและกระแทกแก่นกายอย่างแรง พั่บ!! พั่บ!!! พั่บ!! น้ำหวานนอนรับแรงกระแทกของลีวายร้องครางออกมาอย่างลืมอายเพราะตัวเองก็ใกล้เสร็จเหมือนกัน ลีวายปล่อยน้ำเข้าไปในตัวของน้ำหวานเขาตั้งใจกดแช่ท่อนเอ็นของเขาไว้แบบนั้น เพราะคืนนี้มีเรื่องให้คุยกันยันเช้า... " อื้อ พี่ลีวายน้ำหวานไม่ไหวแล้วนะคะ ..." ฉันพูดอย่างเพลียเต็มที ฉันหลับไปตั้งแต่ยกที่3แล้ว พี่ลีวายอุ้มฉันมาทำต่อที่เตียงตั้งแต่เขาทำรอบที่2แล้ว ตื่นมาตอนนี้พี่ลีวายก็ยังคงกระแทกแก่นกายเข้ามาในตัวฉันอยู่เลย " ใกล้แล้ว รอบสุดท้ายแล้ว ซี๊ด !! แน่นมาก " พี่ลีวายร้องคราง จากนั้นก็กระแทกแรงขึ้นเพื
ตอนที่12 " อื้อ เจ็บ ปล่อย!! " ฉันร้องขนาดนี้ พยายามทุบตี ผลักเขาออก แต่พี่ลีวายไม่ได้มีท่าทีจะหยุดการกระทำของเขา พี่ลีวายก้มลงกระแทกปากจูบฉันอย่างแรง มือหนาดึงมือฉันไว้เหนือหัวจากนั้นก็เอาปลายสายเข็มขัดที่เหลือมัดกับขาโต๊ะที่อยู่ใกล้โซฟา พอเสร็จก็ก้มลงมาไซ้ซอกคอขาวขบเม้มสร้างรอยแดงไว้เต็มลำคอของน้ำหวาน ลีวายเริ่มกัดไปตามลำคอขาว เลื่อนลงมายังอกอวบมือหนาบีบขยำอย่างแรง ปากหยักยังคงไล่ดูดและกัดไม่ตามหน้าอกของน้ำหวาน รสนิยมทางเพศที่ค่อนข้างรุนแรงคนตัวเล็กรู้ดี แต่แบบนี้มันก็รุนแรงเกินไปสำหรับคนที่ห่างหายจากเรื่องพวกนี้มาตั้ง4ปี น้ำหวานพยายามเม้มริมฝีปากไม่ให้มีเสียงน่าอายเล็ดรอดออกมา ลีวายเหงนหน้ามามองอาการของคนตัวเล็ก เขายกยิ้มอยู่ในใจ พยศเหรอ ได้!! เขาเคลื่อนริมฝีปากมางับที่ยอดจุกชมพูอ่อน ดูดดึงใช้ฟันขบกัดจนน้ำหวานร้องออกมา " อะ กรี๊ด เจ็บ !!! ปล่อยนะ พอแล้วพี่ลีวาย พอแล้วน้ำหวานเจ็บ !!! " น้ำหวานร้องขอต่อลีวาย ลีวายยอมถอยปากออกจากจุกชมพู จ้องมองคนตัวเล็กและยกยิ้มอย่างพอใจที่ได้เห็นร่องรอยที่ตัวเองสร้างไว้ เขาจัดการถอดเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วโดยที่ยังคร่อมน้ำหวานอยู่ เขาถอดกางเกงออกแ
ตอนที่11 " ไม่ทันแล้วแหละน้ำหวาน พี่ถามเธอหลายครั้งแล้ว เธอเลือกที่จะเงียบ งั้นครางชื่อผัวแทนแล้วกัน... " พี่ลีวายพูดพร้อมถอดเข็มขัดออกจากนั้นก็รวบแขนฉันทั้ง2ข้างขึ้นเหนือหัวและทำการมัดแขนฉันด้วยเข็มขัด " ไม่ พี่ลีวาย พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้ เราไม่ได้เป็นอะไร อย่า ไม่นะ!! " ฉันร้องห้ามเขาพยายามดิ้นสุดแรง " ไม่ได้เป็นอะไรเหรอ พูดมาได้ไง เธอตัดสินใจเองอยู่คนเดียว หนีหน้าไป4ปี ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย ใครเป็นคนช่วยปกปิด !!! " พี่ลีวายจ้องหน้าฉันและถาม " ไม่ ไม่มีใครช่วย น้ำหวานก็ไปของน้ำหวานเอง ตอนนี้พี่ต้องปล่อย เรื่องของเรามันจบไปแล้ว พี่มาทำแบบนี้ ผู้หญิงของพี่เขาจะรู้สึกยังไง " ฉันพูด " ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าเธอ " พี่ลีวายพูดพร้อมเอามือหนามาบีบขยำหน้าอกฉัน " อะ เจ็บ พี่อย่ามาพูดมักง่าย ปล่อยน้ำหวานนะ " มันเจ็บ เจ็บจนเผลอร้องออกมา ฉันรู้ ว่าเซ็กของพี่ลีวายค่อนข้างจะรุนแรง ผิดกับนิสัยเขาเลย และตอนนี้ไม่ใช่แค่รุนแรงปกติแต่มันเพิ่มอารมณ์เดือดของเขามาด้วย ลีวายไม่ฟังเสียงห้ามของน้ำหวานเพราะเขาทนรอเจอคนตัวเล็กมา4ปี วันนี้ที่ได้เจอเขาสัญญากับตัวเองแล้วว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยเธ