EP.10 : ตัวประกัน

“เนื้อหาคล้ายทบทวนบทเรียนของมอปลายเลยเนอะแกว่าไหม” สาคูเอ่ยขึ้นขณะเดินลงมาจากตึกคณะพร้อมกัน

“เทอมแรกก็ประมาณนี้แหละ เทอมสองน่าจะเข้าเนื้อหาของวิชาเอกแล้วล่ะ” ฉันบอกนางเพราะจำได้ว่าตอนปีหนึ่งใครบางคนเรียนอะไรบ้าง

“เดี๋ยวฉันเอางานไปให้พี่ฝนก่อนนะ พวกแกจะไปไหนต่อไหม หรือกลับหอเลย” สายน้ำที่เดินอยู่ข้างฉันถามขึ้น ตอนนี้พวกเราเรียนเสร็จแล้ว แต่เพราะยังบ่ายอยู่เลยไม่อยากกลับหอกัน

“ฉันว่าจะนั่งอ่านมังงะแถวนี้อะ รอพี่พระพายมารับด้วย ต้องไปเอาของที่คอนโดโน้น”

“งั้นพวกแกกลับตอนไหนฉันก็กลับตอนนั้นแหละ” สาคูว่าก่อนจะเดินเอากระเป๋าไปวางบนโต๊ะม้าหินอ่อนข้างตึกคณะ

“โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวฉันมา ไปหาพี่ฝนก่อน”

“ให้ไปด้วยไหม”

“พี่ฝนอยู่ร้านพี่แฮคนะ แกจะไปเหรอ” ยัยน้ำรู้ว่าคุณพยัคฆ์ห้ามไม่ให้ฉันเจอพี่แฮคอีก พอนางว่าแบบนี้ฉันก็ส่ายหัวรัว ๆ ให้ “งั้นฉันไปล่ะ เดี๋ยวเอาชานมมาฝาก” ว่าแล้วก็รีบสาวก้าวไปหาพี่สาว หลังจากเริ่มเรียนได้ไม่นานพวกเราก็รู้ว่าพี่แฮคเป็นเพื่อนสนิทของพี่ฝน พี่สาวของสายน้ำ นางเลยได้กินชานมไข่มุกฟรีอยู่บ่อย ๆ

“แกไม่ลงประกวดดาวเดือนจริงเหรอ” สาคูถามขึ้นขณะยืนสางผมอยู่ ส่วนฉันนั่งลงได้ก็หยิบหนังสือมังงะในกระเป๋าออกมาอ่าน

“ไม่อะ แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบอะไรแบบนั้น”

“ไม่ใช่ว่าพี่พยัคฆ์ห้ามแกหรอกนะ”

“เปล่า ฉันไม่ประกวดเอง”

“งานเริ่มพรุ่งนี้ แกจะไปดูไหม”

“แล้วแต่พวกแกเลย”

“ว่าแต่พวกกุญแจแกหายไปไหนอะ ไหนว่าจะห้อยไว้กับสายกระเป๋า เอาไว้ดูเป็นแรงบันดาลใจในการเรียน”

“…อ๋อ เก็บไว้ที่ห้องน่ะ”

“ไม่ใช่ว่าพี่พยัคฆ์เอาไปหรอกนะ” ฉันไม่ได้ตอบแต่ไหวไหล่ใส่นางแทน “เอาไปจริง ๆ สินะ โตแล้วยังไม่เลิกนิสัยนี้อีก ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่ชายแกนะฉันทุบหน้าหักไปแล้ว”

“เขาก็ไม่เคยยอมรับว่าฉันเป็นน้องสาวนี่”

“จริง ๆ เล้ย” นางส่ายหัวให้แล้วก็ยืนสางผมต่อ “ว่าแต่หวีฉันนี่มันขยันหายจริง ๆ เลย ลิปสติกก็ลืมเอามา” ฉันนั่งฟังสาคูบ่นขณะเสริมสวย

เราสองคนคุยกันสักพักสายน้ำก็วิ่งกลับเข้ามาพร้อมชานมไข่มุกสามแก้ว จากนั้นไม่นานพี่พระพายก็เดินลงมาจากตึกพร้อมกับพี่พระเพลิงแล้วก็คนใจร้าย

“ไปกันเลยไหม” เสียงพี่พระพายดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาทางที่พวกเรานั่งอยู่

“ค่ะ” ตอบพี่เขาก่อนจะหันไปโบกมือให้สองนางที่กำลังเก็บกระเป๋าแล้วแยกย้ายกันกลับ

“น้องจะเข้าห้องก่อนไหม” พี่พระพายที่ทำหน้าที่ขับรถหันมาถามฉันซึ่งนั่งอยู่ข้างกัน ส่วนพี่พระเพลิงกับใครบางคนเห็นว่าจะเข้าไปดูร้าน วันนี้ร้านเพิ่งเปิดหลังจากปิดตกแต่งและขยายพื้นที่ ลูกค้าคงเยอะเลยต้องไปช่วยกันดูแล

“ไม่ค่ะ ไปคอนโดเลยก็ได้”

“ไม่อยากมาอยู่กับพวกพี่เหรอ ห้องกว้างนะ ข้าวฟรี ขนมฟรี ของกินเต็มตู้เย็น” คนข้าง ๆ เอ่ยชวนซึ่งฉันก็ส่ายหัวให้

“ไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวเวลามีสาว ๆ ไปหาพวกพี่แล้วน้องจะอดเผาพี่ชายตัวเองไม่ได้” ฉันว่าติดตลก คนข้าง ๆ ได้ยินก็เอื้อมมือมาโยกหัวฉันเบา ๆ

“สาวไหน ไม่มี พี่ชายน้องน้องโสดทุกคนเลยนะ ถ้าโปรโมตให้ก็จะดีมาก อยากสละโสดจะแย่แล้ว” พอพี่พระพายว่าแบบนี้ฉันก็หัวเราะคิกคักออกมา

พี่ชายฉันเป็นฝาแฝดกันแต่หน้าตาไม่เหมือนกันสักคน ทุกคนแค่หน้าคล้ายกันเท่านั้น ถ้าถามว่าใครหล่อสุดฉันว่าพี่พระเพลิงมั้ง เพราะรายนั้นถึงสถานะจะโสดแต่อยู่ในโหมดสาวรุม ส่วนพี่พระพายก็… มีคนเข้าหาเยอะแต่เหมือนพี่เขากำลังรอใครบางคนอยู่ ส่วนอีกคนก็… อย่าว่าแต่สาวเลย หมาหน้าหอที่กัดคนมานักต่อนักยังไม่กล้าเข้าใกล้ คนอะไรแม้แต่หมาก็ยังไม่มอง

เราสองคนพี่น้องใช้เวลาเดินทางครึ่งชั่วโมงก็ถึงคอนโด ระยะทางจากมหาลัยมาถึงนี่ไม่ได้ไกลแต่รถติดเลยมาถึงช้า ตึกสูงใหญ่ที่ฉันกำลังขึ้นไปตอนนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวคุณป้า ฝาแฝดของพ่อฉัน ตอนฉันยังเด็กท่านยกชั้นบนและห้องชุดที่ใหญ่ที่สุดให้พวกเราสี่คนพี่น้องไว้เป็นสมบัติร่วมกัน แน่นอนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาที่นี่เพราะไม่คิดจะย้ายมาอยู่กับพวกพี่เขาอยู่แล้ว

“ของอยู่ในครัวนะ กล่องใหญ่ในตู้เย็นสามกล่องน้องเอาไปเลย แล้วก็ผลไม้ในลังไม้ที่วางบนโต๊ะกินข้าวอีกสองลัง เดี๋ยวพี่ช่วยยกลงไป” พอเข้ามาในห้องพี่พระพายก็บุ้ยปากไปทางห้องครัว

“แล้วพวกพี่แบ่งไว้หรือยังคะ”

“คุณป้ากับคุณลุงบอกว่าฝากให้นักศึกษาใหม่น่ะ พวกพี่เป็นนักศึกษาเก่า อดกิน” คนตรงหน้าแสร้งทำหน้าตาน่าสงสารใส่

“เอาไหมคะ น้องแบ่งให้”

“ไม่ครับ พี่พูดเล่น น้องเอาไปเถอะ เดี๋ยวพี่อยากกินอะไรจะแวะไปหา”

“ได้ไงคะ น้องไม่ทำกับข้าวให้กินหรอกนะ” ฉันว่าก่อนจะรีบเดินหนีไป

ฉันรู้ว่าฝีมือทำกับข้าวของตัวเองนั้นได้มาจากแม่เกี๊ยวเต็ม ๆ คุณชายทั้งสามของบ้านรวมถึงพ่อทัพติดอกติดใจกันใหญ่ แม้แต่ใครบางคนที่ไม่ชอบฉันยังปฏิเสธอาหารของฉันไม่ลง

“น้องรีบกลับไหม เดี๋ยวพี่เอางานไปให้เพื่อนพี่แป๊บหนึ่ง อยู่ตึกเดียวกับเราแต่ชั้นยี่สิบสาม” ขณะที่ฉันกำลังดูของกินในตู้เย็นพี่พระพายก็เดินมาสะกิดแขนพร้อมชูเอกสารปึกหนึ่งขึ้น

“น้องไม่รีบค่ะ พี่พายไปทำธุระเลย เดี๋ยวน้องปอกผลไม้ใส่กล่องแช่ตู้ไว้ให้”

“โอเคครับ งั้นเดี๋ยวพี่มานะ น่าจะสักยี่สิบนาทีเพราะต้องอยู่คุยงานกับมันแป๊บหนึ่ง”

“ค่ะ”

“เดินดูห้องได้นะ ไม่มีใครล็อกประตู เข้าออกได้ทุกห้องเลย เผื่อเปลี่ยนใจอยากมาอยู่ที่นี่”

“ค่ะ” พอพี่ชายสุดหล่อเดินออกไปแล้วฉันก็เอาผลไม้ออกมาล้าง ระหว่างนั้นก็นึกถึงประโยคเมื่อครู่ของพี่ไปด้วย

“สำรวจห้องหน่อยดีกว่า” ว่าแล้วก็รีบเช็ดมือให้แห้งเพื่อเตรียมตัวสำรวจห้อง แหงล่ะว่าห้องของใครบางคนคือเป้าหมายแรกของฉัน อยากจะรู้จริง ๆ ว่าคุณพยัคฆ์จัดห้องตัวเองยังไง ตั้งแต่รู้จักกันมารายนั้นหวงความเป็นส่วนตัวที่สุด ที่บ้านแม้แต่แม่บ้านยังต้องรอให้เจ้าของห้องอยู่ถึงจะเข้าไปทำความสะอาดได้ ส่วนฉันน่ะเหรอ ไม่มีโอกาสได้เข้าห้องเขาหรอก มีแต่เขานั่นแหละที่เข้าออกห้องฉันได้ตามใจ

“อ้าว? คุณน้อง มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไรคะ ทำไมไม่มีใครเรียกป้ามาเตรียมห้องให้” ทว่าพอเดินออกมาจากห้องครัว เสียงคุณป้าแม่บ้านที่สนิทกับพวกเราสี่พี่น้องก็ทักขึ้น ท่านดูแลห้องชุดนี้แล้วก็ดูแลความเรียบร้อยของบ้านคุณป้า ฉันไปบ้านโน้นบ่อยช่วงปิดเทอมเลยเจอท่านบ่อย ๆ

“สวัสดีค่ะคุณป้า น้องแค่แวะมาเอาของค่ะ ยังไม่ได้ย้ายมาอยู่” ฉันทักทายคนมาใหม่ก่อนจะมองบางอย่างที่คุณป้าถือเข้ามาด้วยความสนอกสนใจ “นั่นอะไรเหรอคะ”

“พัสดุของคุณพยัคฆ์ค่ะ แกส่งข้อความไปบอกให้ป้าเซ็นรับให้แล้วให้เอามาไว้ในห้อง”

“ว่าแต่ห้องคุณพยัคฆ์อยู่ตรงไหนเหรอคะ” ได้ทีฉันก็รีบถามต่อ

“ห้องนี้ค่ะ” พอคุณป้าแม่บ้านว่างั้นฉันก็รีบเดินตามไปติด ๆ ท่านวางกล่องพัสดุลงบนโต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของห้องก่อนจะเดินออกไป ส่วนฉันกวาดตามองไปรอบห้อง ทุกอย่างในนี้เป็นสีดำและสีกรมทึบ บรรยากาศอึมครึมของห้องไม่ต่างจากบรรยากาศรอบตัวของเจ้าของห้องนัก

“เอ๋? แกถูกขังในนี้เองเหรอ” แต่บางอย่างที่สีแปลกตากว่าทุกอย่างในนี้ทำให้ฉันต้องย่นคิ้วเข้าหากัน พอเห็นว่ามันคืออะไรก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา

“เขาทำร้ายแกหรือเปล่า” ฉันนั่งลงบนเตียงกว้าง คุยกับพวงกุญแจหนอนอ้วนตัวสีเขียวที่ถูกใครบางคนแย่งมา มันถูกจัดให้อยู่ในท่วงท่านั่งในกล่องเซรามิกใสสี่เหลี่ยม ฐานที่ตั้งของมันมีแสงไฟอ่อน ๆ ติดอยู่ เขาวางมันไว้ข้างโคมไฟหัวเตียง

“คิดว่าจะเอาไปโยนทิ้งซะอีก ที่แท้ก็พามาขังไว้นี่เอง”

“อยากได้มันคืนไหมล่ะ”

“เฮือก! คุณพยัคฆ์…” เสียงเรียบของคนที่เข้ามาในนี้ชนิดที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัวทำให้สะดุ้งโหยง ท้ายทอยเย็นวาบทันทีที่สบตากับเขา

“น้องไม่ได้มาขโมยมันกลับนะคะ แค่แวะมาดูว่ามันยังสบายดีอยู่ไหม” ฉันถอยร่นไปด้านหลังเมื่อเจ้าของห้องเดินเข้ามา แต่ก็ไม่มีที่ให้ถอยแล้วเพราะด้านหลังคือโคมไฟ

“อยากได้มันคืนหรือเปล่า” เขาถามเสียงเรียบก่อนจะปรายตามองสิ่งที่อยู่หลังฉัน

“คุณพยัคฆ์จะคืนให้เหรอคะ”

“อือ ฉันจับมันมาเป็นตัวประกัน”

“ตัวประกัน?”

“ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วฉันจะคืนมันให้เธอ”

“…”

__________

ฝากอีบุ๊กรุ่นพ่อแม่ ปู่ย่า และรุ่นทวดด้วยนะคะ

- รักนี้ต้องรีเทิร์น (แนวแฟนเก่า+หลัวชั่ว)

- ของเล่นชิ้นสุดท้ายของนายวายร้าย (แนวไอ้โบ้ค่ะ เมียหนี)

- ร้ายแลกรัก (แนวปากหนัก ปากแข็ง โบ้ยกกำลังสอง)

- อาถรรพ์ลานเกียร์ (แนวรักวัยรุ่นโรแมนติก ยิ้มแก้มแตก)

***แจ้งก่อนว่าอีบุ๊กเรื่องเก่า ๆ เนื้อหาอาจมีคำผิดและการจัดหน้าที่ดูขัดตา เพราะตอนนั้ันไรท์ไม่ได้ให้ร้านทำให้ค่ะ ทำเองทุกอย่าง แต่กำลังตามแก้ไข และจะแก้ให้ครบทุกเรื่องค่ะ***