EP.9 : จะดีหรือจะร้าย

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง!

ทันทีที่เปิดประตูห้องน้ำออกมา เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของฉันที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือก็ดังขึ้นรัว ๆ พอหยิบขึ้นมากดดูก็พบว่ามีข้อความมากมายจากพี่แฮคเด้งเข้ามา แต่ว่า…

@แชต

พี่แฮค : ทำอะไรอยู่ครับ

น้อง : เสือก

พี่แฮค : เอ่อ ขอโทษครับถ้าพี่รบกวน

น้อง : รู้ตัวก็ดี

พี่แฮค : ครับ

น้อง : อย่าทักมาอีก รำคาญ

พี่แฮค : ไอ้พยัคฆ์ มึงใช่ไหม

น้อง : ว้า ความแตกเลย

พี่แฮค : น้องน้องไปไหน แล้วมึงมาตอบแชตกูได้ยังไง

น้อง : ทำไมกูต้องบอกมึง

ช่วงบทสนทนาแรก ๆ ทำฉันเกือบหัวใจวาย แต่พอเลื่อนอ่านช่วงหลัง ๆ ก็โล่งใจที่พี่แฮคไหวตัวทัน คนบนเตียงไม่ได้เล่นโทรศัพท์มือถือของฉัน เขาใช้โทรศัพท์มือถือตัวเองแต่ล็อกอินไอดีฉัน แหงล่ะว่าฉันทำอะไร คุยกับใครในโซเชียลเขารู้หมด

“ไปแลกไอดีกับมันตั้งแต่เมื่อไร ฉันเตือนแล้วนะว่าอย่ายุ่งกับมัน” คนที่นอนอยู่หันมาถาม

“น้องไม่ได้ให้ค่ะ พี่เขาแอดเฟรนด์มาเอง แค่ค้นหาชื่อก็เจอแล้ว เพื่อนคนอื่นในคณะตอนทำความรู้จักกันพวกเราก็แลกไอดีและแอดเฟรนด์กันไว้ค่ะ”

“บล็อกมันซะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วบล็อกพี่แฮคตามที่เขาบอก อย่างน้อยพี่แฮคคงเข้าใจว่าคนที่บล็อกเขาเป็นคุณพยัคฆ์ไม่ใช่ฉัน

“ประชดหรือไง” คราวนี้เสียงเขาเข้มขึ้น พอฉันหันไปส่ายหัวให้ก็ทำหน้าไม่พอใจใส่ “ฉันถาม”

“เปล่าค่ะ ก็คุณพยัคฆ์บอกให้บล็อก น้องก็บล็อก”

“ยอกย้อน”

ฉันไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ไม่ได้หันไปมอง แต่เดินไปหยิบชุดนักศึกษาในตู้เสื้อผ้าออกมารีด ตอนเช้าจะได้รีบออกไป

หมับ!

“อ๊ะ น้องเจ็บนะคะ” แต่ก็ต้องเบ้หน้าด้วยความเจ็บเมื่อมือใหญ่ของคนที่สาวก้าวเข้ามาคว้าต้นแขนไว้แน่น พอบิดแขนตัวเองออกจากมือเขาได้ก็รีดผ้าต่อ ไม่เงยหน้าไปมองเขาอีก

“คิดจะใช้ความเงียบทำให้ฉันหงุดหงิดหรือไง”

“แล้วจะให้น้องพูดอะไรล่ะคะ”

“อย่าเงียบใส่ฉัน!”

“ว๊ายย!” ทว่าต้องร้องขึ้นด้วยความตกใจเมื่อคนที่รั้งต้นแขนฉันไปทำให้เตารีดที่ตั้งอยู่ล้มใส่หลังมือฉัน เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นหลังมือก็แดงขึ้น

“แม่งเอ๊ย!” คนตัวสูงสบถออกมา ความร้อนเมื่อครู่ทำให้หลังมือของฉันเริ่มแสบร้อนขึ้น “เอามือมานี่ โดนตรงไหนบ้าง” ถามแล้วก็ดึงมือฉันไปดู

“ช่างมันเถอะค่ะ น้องจะรีดผ้าต่อ”

“แดงขนาดนี้จะช่างมันได้ยังไง! ถ้าพองขึ้นมาจะทำยังไง คิดว่าแผลพุพองมันหายเร็วหรือไง” เขาเงยหน้าขึ้นมาดุฉันก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงต่อสายหาใครบางคน เสียงที่ดังเล็ดลอดออกมาทำให้พอจะเดาออกว่าเป็นนิติบุคคลที่อยู่ชั้นล่าง

“ปล่อยมือน้องได้แล้วค่ะ น้องจะรีดผ้าต่อ” พอเห็นว่าเขาวางสายไปแล้วฉันก็ชักมือกลับ แต่คนแรงเยอะกว่ากลับรั้งไว้

“รอทำแผลก่อนสิ” สิ้นเสียงดุ เสียงเคาะประตูห้องของฉันก็ดังขึ้น คนตัวสูงเดินไปเปิดประตูแล้วกลับเข้ามาพร้อมกล่องยาสามัญประจำบ้าน “ยื่นมือมา”

“น้องทาเองค่ะ”

“พอเข้ามหาลัยแล้วขัดใจฉันเก่งนะ” คราวนี้คนตรงหน้าส่งสายตาดุ ๆ มาให้ มือใหญ่ดึงมือฉันไปแล้วบีบยาที่มีเนื้อครีมสีขาวลงบนหลังมือฉัน รอยแดงที่เริ่มแสบร้อนพอได้ยาที่มีเนื้อเย็นป้ายลงมาก็ทุเลาลง

“เจ็บ” ฉันเบ้หน้าหน่อย ๆ เพราะนิ้วใหญ่ออกแรงนวดหนักเกินไป

“อ่า งั้นแบบนี้ล่ะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบรับเมื่อคนตรงหน้าผ่อนแรงนวดให้เบาลง มองนิ้วมือยาวใหญ่ที่วาดวนเนื้อครีมไปมาบนหลังมือตัวเองก่อนจะค่อย ๆ ลอบมองใบหน้าหล่อร้ายของเขา มองปลายจมูกโด่งคมเป็นสันที่ชอบหายใจฟึดฟัดใส่ฉันบ่อย ๆ มองคิ้วเข้มที่กำลังยับย่นชนกันอยู่ราวกับกำลังหงุดหงิด

ตกลงจะเอายังไงกันแน่... จะดีหรือจะร้าย... พอเจ็บตัวก็มาดูแล พอหายดีก็แกล้งต่อ เขาเป็นคนยังไงนะ อยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีแต่มองไม่ออกเลย

“ดีขึ้นไหม” คราวนี้ฉันเกือบหลบสายตาเขาไม่ทันเพราะมองเพลิน คนตรงหน้าเลิกคิ้วถามฉันก็พยักหน้าให้

“ค่ะ ดีขึ้นแล้ว”

“กินยาแก้อักเสบแล้วก็ไปนอน ฉันจะโทรสั่งข้าวเย็นขึ้นมาให้”

“แต่น้องยังรีดผ้าไม่เสร็จ”

“วางไว้ เดี๋ยวรีดให้”

“คะ?” บ้าน่า โดนเตารีดนาบหลังมือจนหูเพี้ยนไปแล้วเหรอฉัน

“หูหนวกหรือไง บอกให้วางไว้ จะรีดให้”

อ่า… หูฉันไม่ได้เพี้ยน เขาต่างหากที่เพี้ยน

“ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ รีบไปกินยาสิ เดี๋ยวมันก็อักเสบหรอก อยากให้มือพองหรือไง”

“ค่ะ ไปแล้วค่ะ” ว่าแล้วก็รีบหยิบยาแก้อักเสบในกล่องมากิน

พอเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงก็เห็นว่าใครบางคนกำลังหน้ายับยู่ยี่ คิ้วเขากำลังย่นชนกัน เขาถอนหายใจพรืดใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังจับกระโปรงพลีทหมุนไปมา อยากบอกอยู่หรอกว่ากระโปรงน่ะไม่ต้องรีด พอมันเริ่มแตกทรงแม่บอกว่าให้เอาไปให้ร้านอัดกลีบให้ แต่ว่า… ไม่บอกดีกว่า รีดไปเลย จีบเล็ก ๆ นั่นน่ะ รีดไปเลย

“คิก”

“ขำอะไร” เผลอขำเสียงดังไปหน่อยจนคนที่รีดผ้าอยู่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาดุ ๆ ดีที่ตอนนี้ฉันกำลังนอนเขี่ยโทรศัพท์อยู่เลยมีข้ออ้าง

“ขำคลิปตลกค่ะ”

“แล้วไป”